7 Year Bitch

7 Year Bitch

7 Year Bitch (1994)
Rok założenia	1990
Rok rozwiązania	1997
Pochodzenie	Seattle
Gatunek	punk rock, grunge[1]
Wydawnictwo	C/Z Records, Atlantic
Skład
Selene Vigil Elizabeth Davis Valerie Agnew Lisa Faye Beatty
Byli członkowie
Stefanie Sargent Roisin Dunne
Multimedia w Wikimedia Commons

7 Year Bitch – amerykański zespół punk rockowy z Seattle w stanie Waszyngton, działający w latach 1990–1997. W ciągu kariery nagrał trzy albumy, z których dwa ostatnie powstały pod wpływem tragicznych wydarzeń związanych z jego bliskim otoczeniem. Działalność zespołu trwała 7 lat.

Zespół został założony w 1990 roku w Seattle przez trzy dziewczyny: wokalistkę Selene Vigil, gitarzystkę Stefanie Sargent oraz perkusistkę Valerie Agnew. Początkowo działał pod nazwą Barbie's Dream Car. Po dołączeniu basistki Elizabeth Davis nazwę zamieniono na 7 Year Bitch^[2] – zaczerpniętą (i trochę zmienioną) z tytułu filmu z Marilyn Monroe The Seven Year Itch (1955, reż. Billy Wilder).

Dziewczyny zadebiutowały na scenie otwierając koncerty zespołu The Gits, który wywarł istotny wpływ na ich muzykę^[2].

Pomiędzy 1991 a połową 1992 ukazały się dwa wydawnictwa: „Lorna” / „No Fucking War” / „You Smell Lonely” (1991) i Antidisestablishmentarianism (1992), które, pomimo że zostały wypuszczone przez różne wytwórnie, częściowo pokrywały się zawartością^[3][4].

W 1992 zespół związał się z wytwórnią C/Z Records i w czerwcu 1992 nagrał sześć nowych piosenek (które ukazały się później m.in. na limitowanym minialbumie Chow Down)^[5]. W tym okresie przez przedawkowanie narkotyków zmarła Stefanie Sargent (27 czerwca).

1 października 1992 wydano pierwszy album zespołu Sick 'Em na zawartość którego złożyły się wszystkie dotychczasowe nagrania (z singla i EPek)^[6].

Po dłuższym czasie niepewności Vigil, Davis i Agnew postanowiły kontynuować działalność przyjmując w następnym roku do zespołu gitarzystkę Roisin Dunne.

W lipcu 1993 roku wydarzyła się kolejna tragedia. Ich długoletnia przyjaciółka – Mia Zapata – wokalistka zespołu The Gits, została brutalnie zamordowana. To wydarzenie i śmierć Sargent rok wcześniej odcisnęły duże piętno na dalszej twórczości zespołu. Następny album zatytułowany ¡Viva Zapata! wydany 28 czerwca 1994, stanowił hołd zmarłym artystkom^[2]. Valerie Agnew została współzałożycielką stowarzyszenia do walki z przemocą „Home Alive”. 8 kwietnia 1994, zespół wziął udział w „Rock Against Domestic Violence” w Cameo Theatre w Miami Beach, gdzie wystąpił u boku Babes in Toyland i Jack Off Jill^[7].

W 1995 7 Year Bitch podpisały kontrakt z firmą Atlantic Records efektem czego wiosną następnego roku był trzeci album Gato Negro^[2]. Po zakończeniu trasy promującej płytę zespół opuściła Dunne. Jej następczynią została Lisa Faye Beatty – ich dotychczasowa inżynier dźwięku na koncertach i zarazem długoletnia przyjaciółka.

W nowym składzie (1997) dziewczyny rozpoczęły pracę nad nowym materiałem, który miał ukazać się na czwartej płycie. W tym okresie zespół przeniósł się z Seattle do Kalifornii: Elizabeth Davis i Valerie Agnew zamieszkały w San Francisco, natomiast Selene Vigil w Los Angeles. Duże odległości zamieszkania utrudniły im dalszą współpracę i wkrótce podjęły decyzję o zakończeniu działalności.

Po rozpadzie 7 Year Bitch, basistka Elisabeth Davis dołączyła w San Francisco do grupy Clone, a 2005 była jedną z współzałożycielek zespołu Von Iva. Wokalistka Selene Vigil w 2000 utworzyła zespół Cristine grający rock gotycki. 10 grudnia 2005 poślubiła Brada Wilka perkusistę zespołów: Rage Against the Machine i Audioslave (od 1995 roku byli parą). Roisin Dunne w 2006 dołączyła do zespołu The Last Goodbye. Obecnie mieszka w Nowym Jorku.

W 1995 roku zespół wystąpił w filmie dokumentalnym Hype! (1996, reż. Doug Pray).

Dwie piosenki 7 Year Bitch: „The Scratch” i „Icy Blue” zostały użyte w filmie Mad Love (1995 reż. Antonia Bird).

• Selene Vigil – śpiew (1990-1997)
• Stefanie Sargent – gitara (1990-1992)
• Elizabeth Davis – gitara basowa (1990-1997)
• Valerie Agnew – perkusja (1990-1997)
• Roisin Dunne – gitara (1993-1996)
• Lisa Faye Beatty – gitara (1997)

• Sick 'Em (1992)
• ¡Viva Zapata! (1994)
• Gato Negro (1996)

• Antidisestablishmentarianism (1992) – utwory: „8 Ball”, „No Fuckin' War”, „Dead Men Don't Rape” i „You Smell Lonely”
• Chow Down (1992) – utwory: „Chow Down”, „Tired of Nothing”, „Knot”, „In Lust You Trust”, „Sink” i „Gun”

• „Lorna” / „No Fucking War” / „You Smell Lonely” (1991)
• „Rock-A-Bye Baby” / „Wide Open Trap” (1994)
• „Miss Understood” / „Go!” (1996)

• „In Lust You Trust” (1992)
• „Hip Like Junk” (1994)
• „24,900 Miles Per Hour” (1996)

• Hype! (1996 reż. Doug Pray)

• 7 Year Bitch w AllMusic