Acantholycosa
| Acantholycosa | |
| Dahl, 1908 | |
Pogoniec cętkonogi | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Infrarząd | |
| Rodzina | |
| Podrodzina | |
| Rodzaj |
Acantholycosa |
| Typ nomenklatoryczny | |
|
Lycosa sudetica L. Koch, 1875 | |
Acantholycosa – rodzaj pająków z rodziny pogońcowatych i podrodziny Pardosinae. Obejmuje 36 opisanych gatunków. Zamieszkują głównie palearktyczną Eurazję; tylko jeden gatunek występuje w nearktycznej Ameryce Północnej.
Morfologia
Pająki o ciele długości od 6 do 10,8 mm i ubarwieniu od stosunkowo jasnego po niemal czarne, zwykle u samca ciemniejszym niż u samicy, najczęściej bez wyraźnego wzoru[1]. Karapaks ma część głowową o nieco łukowatych, patrząc od góry, bokach. Oczy pary przednio-środkowej są tak duże jak oczy pary przednio-bocznej i leżą w widoku grzbietowym nieco bardziej z tyłu niż one. Wysokość nadustka wynosi mniej więcej dwukrotność szerokości oka pary przednio-środkowej[2]. Odnóża są dość długie[2][1]; stosunek długości karapaksu do długości uda pierwszej ich pary wynosi od 0,83 do 1,26[1]. Golenie pary pierwszej i drugiej mają od 4 do 6 par kolców na stronie brzusznej[2][1].
Nogogłaszczki samca mają jednolicie ciemne cymbium oraz bulbus o szerokim, zwykle rozszerzonym w części odsiebnej embolusie, u większości gatunków zaopatrzonym w kolec lub ząbek w nasadowej ⅓. Apofiza tegularna u większości gatunków ma ramię wierzchołkowe uwstecznione, mniejsze od nasadowego (wówczas najczęściej blaszkowate lub kilowate, a rzadziej kolcowate), a nawet całkowicie zanikłe; jedynie trzy gatunki mają ramię wierzchołkowe większe od nasadowego. Apofiza terminalna zbudowana jest z dwóch części, z których jedna jest kolcowata lub walcowata ze zmodyfikowanym szczytem, a druga blaszkowata i niekiedy zredukowana. Palea może mieć blaszkowatą wypustkę, pazurkowatą lub haczykowatą apofizę na górnej krawędzi, bądź też część wierzchołkową wyciągniętą i opatrzoną drobną, trójkątną wypustką[1].
Genitalia samicy mają dłuższą niż szerszą płytkę płciową podzieloną na nasadowy dołek i spłaszczoną część górną. U wszystkich gatunków występuje przegroda, zwykle rozszerzona w części nasadowej. Dołek jest zawsze, przynajmniej w nasadowej części, dobrze wykształcony, ale nierzadko niemal całkiem zasłonięty przegrodą. Kieszonki przednie (apikalne) leżą z dala od dołka, nie są oddzielone przegrodą, a z wyjątkiem grupy gatunków solituda w mniejszym lub większym stopniu zlewają się ze sobą. Wulwa ma długie, nie zataczające jednak pętli, ani nie tworzące ostrych zakrętów zbiorniki nasienne[1].
Rozprzestrzenienie
Rodzaj holarktyczny, ale tylko A. solituda występuje w nearktycznej Ameryce Północnej, pozostałe gatunki ograniczone są do palearktycznej Eurazji[3]. W Europie występują trzy gatunki, z czego jeden w dwóch podgatunkach[4][3]. W Polsce stwierdzono dwa spośród nich, A. lignaria i A. norvegica sudetica, oba tylko w górach[5]. Najbogatszą, liczącą 30 gatunków faunę ma Rosja. Poza tym pięć gatunków znanych jest z Kazachstanu, a cztery z Mongolii[3].
Taksonomia
Takson ten wprowadzony został w 1908 roku przez Friedricha Dahla[6][3]. Gatunkiem typowym wyznaczono Lycosa sudetica, która współcześnie klasyfikowana jest jako podgatunek A. norvegica[3][1].
Do rodzaju tego zalicza się 36 opisanych gatunków[3]:
- Acantholycosa aborigenica Zyuzin et Marusik, 1988
- Acantholycosa altaiensis Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa azarkinae Marusik et Omelko, 2011
- Acantholycosa azheganovae (Lobanova, 1978)
- Acantholycosa azyuzini Marusik, Hippa et Koponen, 1996
- Acantholycosa dudkoromani Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa dudkorum Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa irinae Fomichev et Omelko, 2020
- Acantholycosa katunensis Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa khakassica Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa kronestedti Fomichev et Marusik, 2018
- Acantholycosa kulikovi Fomichev, 2021
- Acantholycosa levinae Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa lignaria (Clerck, 1757) – pogoniec cętkonogi
- Acantholycosa logunovi Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa marusiki Fomichev et Omelko, 2020
- Acantholycosa mordkovitchi Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa norvegica (Thorell, 1872)
- Acantholycosa oligerae Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa paraplumalis Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa pedestris (Simon, 1876)
- Acantholycosa petrophila Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa plumalis Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa sayanensis Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa sergeevi Fomichev, 2021
- Acantholycosa sidorovi Fomichev, 2021
- Acantholycosa solituda (Levi et Levi, 1951)
- Acantholycosa spinembolus Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa sterneri (Marusik, 1993)
- Acantholycosa sundukovi Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa tarbagataica Marusik et Logunov, 2011
- Acantholycosa vahterae Fomichev et Marusik, 2018
- Acantholycosa valeriae Omelko, Komisarenko et Marusik, 2016
- Acantholycosa voronoii Omelko et Fomichev, 2022
- Acantholycosa zinchenkoi Marusik, Azarkina et Koponen, 2004
- Acantholycosa zonsteini Marusik et Omelko, 2017
Przypisy
- ↑ a b c d e f g Yuri M. Marusik, Galina Azarkina, Seppo Koponen. A survey of east Palearctic Lycosidae (Aranei). II. Genus Acantholycosa F. Dahl, 1908 and related new genera. „Arthropoda Selecta”. 12 (2), s. 101-148, 2004.
- ↑ a b c Sven Almquist, Swedish Araneae, part 1 – families Atypidae to Hahniidae (Linyphiidae excluded), „Insect Systematics et Evolution”, Supplement 62, 2005, 1-284 (183-184).
- ↑ a b c d e f Gen. Acantholycosa Dahl, 1908. [w:] World Spider Catalog [on-line]. Natural History Museum Bern. [dostęp 2024-01-23].
- ↑ Wolfgang Nentwig, Theo Blick, Daniel Gloor, Ambros Hänggi, Christian Kropf: Lycosidae Sundevall, 1833: Acantholycosa. [w:] Araneae. Spiders of Europe. Version 01.2024 [on-line]. Universität Bern. [dostęp 2024-01-24].
- ↑ Jerzy Prószyński, Wojciech Staręga, Katalog Fauny Polski Tom 16. Część XXXIII. Pająki – Aranei., „Katalog Fauny Polski”, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1971.
- ↑ F. Dahl. Die Lycosiden oder Wolfspinnen Deutschlands und ihre Stellung im Haushalt der Natur. Nach statistischen Untersuchungen dargestellt. „Nova Acta, Abhandlungen der Kaiserlichen Leopoldinisch-Carolinischen Deutschen Akademie der Naturforscher”. 88 (3), s. 175-678, 1908.
Linki zewnętrzne
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.