Action learning

Action learning – proces edukacyjny, podczas którego uczestnik analizuje własne zachowania i doświadczenie w celu ich poprawy. Robi się to w niewielkich grupach zwanych zespołami action learning (Action Learning Sets). Metoda jest szczególnie polecana dorosłym ponieważ umożliwia refleksję i powtórną analizę własnych działań. Ma to na celu lepsze zaplanowanie przyszłych działań i poprawienie ich.

Action learning wyraźnie różni się od tradycyjnych metod nauczania, które koncentrują się na prezentacji wiedzy i umiejętności. W przeciwieństwie do nich, skupia się na analizie dokonanych działań, z której wyłania się wiedza prowadząca w konsekwencji do poprawy umiejętności i jakości przyszłych zachowań. Action learning silnie wiąże się z dziedzinami takimi jak: egzystencjalizm, psychologia rozwoju człowieka i socjologia nauczania grupowego.

Twórca metody action learning, profesor Reginald Revans, opracował ją w latach 40. XX wieku. Pracując w brytyjskim przemyśle i ochronie zdrowia doszedł do wniosku, że konwencjonalne metody nauczania są nieefektywne.

W założeniach, uczący się mieli być wyczulani na braki w swojej wiedzy i motywowani do jej uzupełniania poprzez odpowiednio zadawane pytania i pomoc innych borykających się z podobnymi problemami. Później Revans stworzył dopracował swoją ideę, którą można streścić w równaniu:

L = P + Q

Gdzie „L” oznacza uczenie się (learning), „P” tradycyjne sposoby przekazywania wiedzy („programmed” knowledge) a „Q” – pytanie dla umożliwienia wglądu w sytuację (questioning)

Na potrzeby „Q” sformułowano cztery główne pytania:

  • gdzie?
  • kto?
  • kiedy?
  • co?

Oraz trzy dodatkowe

  • dlaczego?
  • jak dużo? (how many?)
  • jak wiele? (how much?)

Mimo że „Q” jest osią całej metody action learning, to istnieją bardziej liberalne jej sformułowania, które pozwoliły na szerokie rozprzestrzenienie i stosowanie metody na całym świecie, w książce Revansa znajdują się przykłady m.in. z USA, Kanady, Ameryki Łacińskiej, Bliskiego Wschodu czy Azji.

Pomysł Revansa jest wciąż rozwijany – na przykład dr Richard Hale i dr Charles Margerison, obydwaj od początku kariery stykający się z ideą Revansa, rozwijali ją, tworząc rewolucyjną metodę szkolenia liderów. Wymyślony przez nich Uniwersytet dla liderów propaguje zadawanie pytań (osobistych i zawodowych) jeszcze przed zapoznaniem się z wiedzą książkową, co współgra z poglądem Revansa, że teoria ma następować po praktyce.

Literatura

  • Chambers, A. and Hale, R, 2007. Keep Walking: Leadership Learning in Action, RHA Publications, UK.
  • Davison, R.M., Martinsons, M.G. and Kock, N. 2004. Principles of canonical action research, Information Systems Journal, 14(1), 65-86.
  • Kramer, R. 2007. How Might Action Learning Be Used to Develop the Emotional Intelligence and Leadership Capacity of Public Administrators? Journal of Public Affairs Education, 13 (2): 205-230.
  • Kramer, R. 2007. Leading Change Through Action Learning. The Public Manager, 36 (3):38-44.
  • Marquardt, M. J. 1999. Action learning in action. Palo Alto, CA:Davies-Black.
  • Marquardt, M. J. 2004. Harnessing the power of action learning. T+D, 58(6): 26–32.
  • Martinsons, M.G. 1998. MBA action learning projects. Hong Kong University Press.
  • Pedler, M. (Ed.). 1991. Action learning in practice (2nd ed.). Aldershot,UK: Gower.
  • Pedler, M. 1996. Action learning for managers. London: Lemos and Crane.
  • Raelin, J. A. 1997. Action learning and action science: Are they different? Organizational Dynamics, 26(1): 21–34.
  • Raelin, J. A. 2000. Work-based learning: The new frontier of management development. Reading, MA: Addison-Wesley.
  • Revans, R. 1980. Action learning: New techniques for management. London: Blond & Briggs, Ltd.
  • Revans, R. W. 1982. The origin and growth of action learning.Brickley, UK: Chartwell-Bratt.
  • Revans, R. W. 1998. ABC of action learning. London: Lemos and Crane.
  • Sawchuk, P. H. 2003. Adult learning and technology in working class life. New York: Cambridge University Press.
  • Interview with Dr Richard Hale on Action Learning Interviewed by Chris Duckworth, K Learning, KPMG, 14th April 2005:
  • Cranier, Stuart. 1999. The 75 Greatest Management Decisions Ever Made. New York: AMACOM Publishing
  • O’Neil, J. and Marsick, V.J. 2007. Understanding Action Learning. NY: AMACOM Publishing

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya