Adam Myjak

Adam Myjak

Data i miejsce urodzenia	3 stycznia 1947 Stary Sącz
Data śmierci	5 kwietnia 2025
Narodowość	polska
Alma Mater	Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
Dziedzina sztuki	rzeźba
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Adam Myjak (ur. 3 stycznia 1947 w Starym Sączu, zm. 5 kwietnia 2025^[1]) – polski rzeźbiarz i pedagog, profesor i rektor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Dzieciństwo spędził w Częstochowie, gdzie rozpoczął edukację szkolną. W 1958 rodzice wraz z piątką dzieci przenieśli się do Sandomierza^[2]. Tam ukończył szkołę podstawową, a następnie w 1965 I Liceum Ogólnokształcące – Collegium Gostomianum. Zgodnie z zainteresowaniami plastycznymi rozpoczął w tym samym roku studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, pod kierunkiem Stanisława Słoniny, Stanisława Kulona i Mariana Wnuka^[3]. Studia ukończył z wyróżnieniem w 1971. Po obronie pracy dyplomowej u Jana Bohdana Chmielewskiego^[4] związał się na stałe z macierzystą uczelnią. W latach 1979–1981 przebywał na stypendium twórczym w Duisburgu w RFN, gdzie na tamtejszym Uniwersytecie na Wydziale Sztuk Pięknych wykładał rzeźbę.

W ASP przeszedł wszystkie szczeble kariery akademickiej, od asystenta do profesora zwyczajnego. Był wielokrotnie wybierany na rektora tej uczelni (1990–1996, 1999–2006, 2012–2020)^[3][5]. Prowadził też na ASP własną pracownię rzeźby.

W 2009 został członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności^[6].

Był redaktorem graficznym pisma „Orientacja” oraz miesięcznika literackiego młodych „Nowy Wyraz”, był związany nie tylko formalnie z poetyckim pokoleniem 68 roku. Był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki w 1971 i 1974. Został wyróżniony Nagrodą II stopnia Prezesa Rady Ministrów w 1979.

Został pochowany 16 kwietnia 2025 roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie^[7].

Pierwsze sukcesy artystyczne zaczął odnosić już w czasach studenckich: zdobył I nagrodę za „Najlepszą pracę roku 1967 studentów Warszawy” – rzeźba; w 1968 dwie II nagrody – za rzeźbę i III nagrodę oraz wyróżnienie za rysunek w ogólnopolskim konkursie o tematyce wojskowej; w 1970 – uhonorowany został III nagrodą w ogólnopolskim konkursie na dzieło plastyczne o tematyce kopernikowskiej; w 1971 – II nagrodą w ogólnopolskim konkursie „Człowiek, praca, środowisko”, II nagrodą za rzeźbę „Stary aktor”; 1972 zdobył I i II nagrodę w konkursie na medal kopernikowski, I nagrodę i wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie medalierskim z okazji XXX- lecia LWP; brązowy medal na III Festiwalu Sztuk Pięknych; w 1973 przyznano mu srebrny medal na IV Festiwalu Sztuk Pięknych; w 1979 – nagrodę Hiszpańskiej Federacji Żeglarskiej za rzeźbę „Żagiel” na VII Międzynarodowym Biennale „Sport w sztukach pięknych” w Barcelonie; w 1983 roku uzyskał wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie na pomnik powstania warszawskiego; w 1987 – nagrodę honorową X Międzynarodowej Sztuki Krajów Nadbałtyckich (Rostock); w 1990 otrzymał Nagrodę Projektu za ubiegły rok. Laureat Nagrody im. Witolda Hulewicza^[8]. W 1997 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1997)^[9][10]. W 2005 został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”^[11]. W 2020 otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za osiągnięcia organizacyjne^[12].

Był autorem 50 wystaw indywidualnych krajowych i zagranicznych, m.in. w 1981 roku w Muzeum im. W. Lehmbrucka w Duisburgu, 1989 w Muzeum Bochum, w 1991 w Instytucie Kultury Polskiej w Pradze, w 1993 w Zachęcie w Warszawie, w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, w 1994 w Muzeum Rzeźby w Białymstoku, w 1999 w Galerii Studio w Warszawie. Brał udział w wystawach zbiorowych sztuki polskiej w kraju i za granicą.

Był także autorem realizacji:

• pomnikowych – 1970 rok: pomnik konia-krwiodawcy (według projektu M. Wnuka; wspólnie z Januszem Pastwą w Dralewie)^[3], 1983 rok: pomnik katyński dla tzw. Dolinki Katyńskiej na warszawskich Powązkach Wojskowych (zrealizowany, ale ze względów politycznych nie ustawiony^[3], obecnie przed konkatedrą Matki Bożej Zwycięskiej na Kamionku), 1984 rok: pomnik Tadeusza Kościuszki w Połańcu, pomnik Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Zalesiu koło Warszawy, pomnik Homo Homini w Kielcach, dwa popiersia Tadeusza Mazowieckiego w Warszawie^[13]
• plenerowych – Orońsko, Wuppertal, Minheim nad Rurą^{[wymaga weryfikacji?]}, Duisburg, Düsseldorf;
• medalierskich – Jana Pawła II, LOT-u (Paderewskiego, Słowackiego, Kusocińskiego, Moniuszki, Pendereckiego), Mikołaja Kopernika;
• wnętrz – kościół św. Krzyża w Warszawie – płaskorzeźba Matka Boska Katyńska, nowy gmach Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego (rzeźba pełna) – 1999 rok;
• scenograficznych, m.in. scenografia do spektaklu „Prometeusz” w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu oraz prace w zbiorach: Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Szczecinie, Muzeum Śląskim w Katowicach, Muzeum w Bochum, Muzeum Lehmburcka w Duisburgu, galerii BWA, zbiorach prywatnych krajowych i zagranicznych.

• Stanisław Wieczorek, Lech Majewski: Mistrzowie rzeźby. Muzeum Narodowe w Warszawie, 2004. ISBN 83-7100-238-6.
• AdamA. Myjak AdamA., ZbigniewZ. Taranienko ZbigniewZ., Próba istnienia. Dialogi o rzeźbie z Adamem Myjakiem, Warszawa: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie, 2012, ISBN 978-83-63594-98-5, OCLC 823779640 .

• Adam Myjak – rzeźba. adammyjak.com. [dostęp 2012-11-03].
• Adam Myjak kończy 65 lat. dzieje.pl, 2012-01-02. [dostęp 2012-11-03].
• Prof. Adam Myjak nowym rektorem warszawskiej ASP. pap.pl, 2012-04-24. [dostęp 2012-11-03].