Agrobiznes

Agrobiznes (również agrobusiness[1]) – działania człowieka mające na celu wytwarzanie finalnych produktów żywnościowych, począwszy od pozyskania surowców pierwotnych[2], a na gotowej żywności na stole konsumenta skończywszy.

Zakres agrobiznesu

Agrobiznes obejmuje:

  • przemysł wytwarzający środki produkcji dla rolnictwa i przemysłu spożywczego,
  • rolnictwo, pojmowane jako wytwórczość surowców żywnościowych i gotowej żywności,
  • skup surowców rolnych, ich przechowywanie i transport,
  • rybołówstwo i leśnictwo,
  • przemysł spożywczy,
  • hurtowy i detaliczny handel żywnością,
  • usługi związane z funkcjonowaniem tych zagadnień,
  • agroturystyka.

Marketing w agrobiznesie

Zadaniem dystrybutorów, usługodawców i agentów jest ułatwienie dostępności do towarów na rynkach docelowych. Pośrednicy prowadzą następujące działania:

  • zbieranie informacji niezbędnych do planowania i ułatwiania wymiany rynkowej
  • promowanie przez rozwój i rozpowszechnianie przekonywających wiadomości na temat produktów
  • wyszukiwanie klientów i zapewnienie trwałych kontaktów z nimi
  • dostosowanie podaży do wymagań nabywców, standaryzację produktów, pakowanie, magazynowanie itd.
  • negocjowanie – skierowanie na ostateczne porozumienie się co do cen i warunków sprzedaży
  • dystrybucję fizyczną towarów
  • finansowanie – pokrywanie z własnych środków kosztów obrotu, przepływu towarów

Podstawowi pośrednicy

  • handlowcy (lub odsprzedawcy), zajmujący się zaopatrzeniem w środki produkcji (na szczeblu hurtu i detalu)
  • handlowcy, prowadzący obrót żywnością (hurt i detal)
  • pośrednicy zajmujący się skupem produktów rolnych
  • pośrednicy, świadczący usługi ułatwiające, takie jak transport, pakowanie, przechowanie, magazynowanie, usługi bankowe, finansowe, ubezpieczeniowe, marketingowe.

Działania pośredników polegają na:

  • zbieraniu informacji o klientach, niezbędnej do planowania i ułatwiania wymiany
  • poszukiwaniu metod zapewniających trwałe kontakty z nabywcami
  • dostosowaniu podaży do wymagań nabywców
  • prowadzeniu negocjacji, skierowanych na ostateczne porozumienie się co do cen i warunków sprzedaży
  • fizycznej dystrybucji towarów

Przypisy

  1. Agrobusiness. Forsal.pl. [dostęp 2019-12-26].
  2. Leksykon ekoinżynierii. Gabriel Borowski (red.). Warszawa: Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Inżynierii Ekologicznej, 2010, s. 11. ISBN 978-83-89263-33-9.

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya