Al Haig

Al Haig, właśc. Alan Warren Haig (ur. 19 lub 22 lipca 1922 w Newark, zm. 16 listopada 1982 w Nowym Jorku) – amerykański pianista jazzowy, związany z powstaniem i wczesnym rozwojem bebopu. W latach 40. współpracował z Dizzym Gillespiem i Charliem Parkerem; uczestniczył m.in. w ich sesji dla Guild Records z maja 1945, zaliczanej do pierwszych w pełni ukształtowanych nagrań bebopu[1][2].

Życiorys

Od 1940 studiował grę na fortepianie klasycznym w Oberlin College(inne języki) w Ohio. W 1942 przerwał studia i rozpoczął służbę w Straży Wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Stacjonował w rejonie Nowego Jorku i występował w orkiestrach tej formacji, dzięki czemu mógł równolegle rozwijać zainteresowanie jazzem[1][3].

W pierwszej połowie lat 40., podczas pobytu w Bostonie, usłyszał radiową transmisję zespołu Dizzy’ego Gillespiego z Onyx Clubu(inne języki). Wspominał, że wykonano wówczas prawdopodobnie „A Night in Tunisia(inne języki)”. Po zdobyciu nagrań z udziałem trębacza zaczął poznawać ich odmienną harmonię oraz uczyć się wykonywanych utworów[4].

W 1944 współpracował z gitarzystą Tinym Grimesem w klubie Spotlite przy 52nd Street. Tam po raz pierwszy usłyszał Charliego Parkera, gdy saksofonista i Gillespie dołączyli do zespołu podczas występu. Jeszcze w tym samym roku Haig należał do nielicznych białych muzyków występujących w zespołach bebopowych działających przy 52nd Street, a następnie dołączył do kwintetu Gillespiego i Parkera[3][5][1].

W maju 1945 wziął udział w sesji kwintetu dla Guild Records. Wraz z Gillespiem, Parkerem, Curleyem Russellem(inne języki) i Sidem Catlettem nagrał m.in. „Salt Peanuts(inne języki)”, „Shaw ’Nuff(inne języki)” i „Hot House(inne języki)”. Zdaniem Scotta DeVeauxa(inne języki) nagrania te ukazywały już w pełni ukształtowany język bebopu, łączący wirtuozowską grę z oryginalnymi kompozycjami i asymetrycznie skonstruowanymi tematami[2].

Po okresie występów w big-bandzie Charliego Barneta współpracował z Gillespiem w Los Angeles, a w 1946 dokonał z nim kolejnych nagrań w Nowym Jorku. Następnie koncertował z Jimmym Dorseyem i nagrywał jako niezależny pianista bebopowy. W latach 1948–1950 należał do kwintetu Parkera, z którym w 1949 wystąpił w Paryżu. Sekcja rytmiczna zespołu Parkera akompaniowała także Stanowi Getzowi; Haig kontynuował współpracę z saksofonistą w 1951[1].

Wkrótce jego kariera podupadła. Pracował bez większego rozgłosu w Portoryko, Miami i okolicach Nowego Jorku, aż w latach 70. został ponownie odkryty. Wiele koncertował i nagrywał jako solista oraz lider tria. Do jego powrotu przyczyniła się brytyjska wytwórnia Spotlite(inne języki), a pod koniec dekady nowe nagrania Haiga wydała także wytwórnia Progressive(inne języki)[1][6][7].

Zmarł 16 listopada 1982 na zawał serca w swoim domu na Manhattanie[3].

Styl gry

Na jego styl wpływali początkowo Nat King Cole i Teddy Wilson, a następnie Bud Powell. Jego grę określano jako oszczędną i delikatną[3]. We wczesnych nagraniach bebopowych wyróżniał się przejrzystym prowadzeniem jednogłosowych linii nawet w bardzo szybkich tempach. W późniejszym okresie grał niekiedy w sposób bardziej rapsodyczny i kontrapunktyczny, nie tracąc jednak charakterystycznej sprawności technicznej[1].

Przypisy

  1. ↑ a b c d e f Barry Kernfeld. Haig, Al(an) [Allan] (Warren). „Grove Music Online”, 2001. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.12178. (ang.). 
  2. ↑ a b Scott DeVeaux: The Birth of Bebop: A Social and Musical History. Berkeley: University of California Press, 1997, s. 428. ISBN 0-520-21665-2. (ang.).
  3. ↑ a b c d C. Gerald Fraser. Al Haig, 58, Dead; Early Pop Pianist. „The New York Times”, s. B10, 1982-11-17. [dostęp 2026-07-10]. (ang.). 
  4. ↑ Scott DeVeaux: The Birth of Bebop: A Social and Musical History. Berkeley: University of California Press, 1997, s. 317. ISBN 0-520-21665-2. (ang.).
  5. ↑ Scott DeVeaux: The Birth of Bebop: A Social and Musical History. Berkeley: University of California Press, 1997, s. 168–169. ISBN 0-520-21665-2. (ang.).
  6. ↑ Mark Gardner, Mark Gilbert. Spotlite (ii). „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J424500. (ang.). 
  7. ↑ Mark Gardner. Progressive. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J364100. (ang.). 

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya