Aleksander Osuch

Aleksander Stefan Osuch (ur. 11 grudnia 1914 w Sosnowcu, zm. we wrześniu 2008) – magister inżynier górnictwa (1945), dr nauk technicznych (1964), profesor (1970)[1], specjalista w zakresie mechanizacji i automatyzacji górnictwa.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Jana[2] (zm. 1960), sztygara maszynowego w kopalni „Niwka”, i Marii z Olszewskich. Jego siostry: Wacława, była magistrem chemii, a Irena - magistrem ekonomii[3]. Ukończył pięć klas w szkole powszechnej ogólnokształcącej, w 1927 wstąpił do 1 klasy I Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Bolesława Prusa w Sosnowcu, które ukończył w 1934[4]. Podjął studnia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie. Podczas studiów odbył praktyki zawodowe w kopalniach „Niwka”, „Mysłowice”, „Katowice”, „Rydułtowy”. W 1939 rozpoczął praktykę dyplomową na kopalni „Modrzejów”[5].

W czasie okupacji niemieckiej, od lutego 1940 do stycznia 1945, pracował w kopalni „Niwka”, jako ślusarz maszynowy, dozorca ruchu maszynowego na powierzchni, a następnie na dole jako dozorca maszynowy, oddziałowy sztygar maszynowy dołu[5].

Po wyzwoleniu w lutym 1945 został wybrany przez załogę kopalni „Klimontów” na kierownika technicznego (dyrektora) w trójosobowym zarządzie i następnie zatwierdzony przez pełnomocnika rządu na tym stanowisku. Jednocześnie, na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie zdał pozostałe egzaminy i obronił pracę dyplomową z systemów wybierania grubych pokładów węgla w kopalni „Klimontów” i otrzymał dyplom inżyniera górniczego, a następnie magistra nauk technicznych[5].

W lipcu-sierpniu 1945 po połączeniu kopalni „Klimontów” z kopalnią „Mortimer” w jeden zakład górniczy, objął funkcję kierownika ruchu zakładu i zawiadowcy kopalni, od 1948 do 1950 był dyrektorem kopalni „Klimontów-Mortimer”. Następnie w latach 1950–1958 był dyrektorem kopalni „Czeladź” (1950–1958), w latach 1958–1962 dyrektorem technicznym Zabrzańskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, w latach 1962–1975 dyrektorem naczelnym Zakładów Konstrukcyjno-Mechanizacyjnych Przemysłu Węglowego. Posiadał stopień generalnego dyrektora górniczego II stopnia[5].

Członek PZPR od 1969[6]. Członek Komitetów Naukowych Polskiej Akademii Nauk. Był wieloletnim członkiem Związku Zawodowego Górników oraz NOT-SITG a dodatkowo pracował jako radny Miejskiej Rady Narodowej miasta Gliwice[5].

Wykładowca Wydziału Górnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.

Autor i współautor 18 wynalazków, 82 publikacji (w tym 8 w czasopismach zagranicznych) oraz 18 prac naukowo-badawczych.

Od 1940 był mężem Izabelli z Kowalskich, lekarza dentysty, z którą miał córkę Ewę[3].

Ordery i odznaczenia

Nagrody

Przypisy

  1. ↑ Prof. dr inż. Aleksander Osuch, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2009-11-27].
  2. ↑ a b M.P. z 1955 r. Nr 2, poz. 14 (ISAP) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie przemysłu węglowego”.
  3. ↑ a b c d Biografia prof. Aleksandra Osucha (1914–2008) - byłego dyrektora kopalni „Klimontów” [online], klimontow.na12.pl [dostęp 2024-06-26].
  4. ↑ Znani „Prusacy” – III LO, SP48 – Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 3 w Sosnowcu [online], 15 stycznia 2018 [dostęp 2024-06-26] (pol.).
  5. ↑ a b c d e Osuch Aleksander [online], www.komag.gliwice.pl [dostęp 2024-06-26].
  6. ↑ Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 705. ISBN 83-223-2073-6.
  7. ↑ M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1149 (ISAP) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej”.
  8. ↑ M.P. z 1946 r. Nr 72, poz. 136 (ISAP) „w uznaniu zasług na polu odbudowy, organizacji i rozwoju przemysłu węglowego w Polsce”.
  9. ↑ M.P. z 1955 r. Nr 20, poz. 34 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 30 listopada 1954 r. nr 0/955 - na wniosek Ministra Górnictwa.
  10. ↑ M.P. z 1997 r. Nr 9, poz. 64 (ISAP) „na wniosek Wojewody Katowickiego: osobom, które przeżyły 50 lat w jednym związku małżeńskim”.
  11. ↑ Politechnika Śląska im. Wincentego Pstrowskiego w Gliwicach 1974–1975. Gliwice: Politechnika Śląska, 1975, s. 12. [dostęp 2026-07-17].
  12. ↑ Nagrody Państwowe za osiągnięcia w dziedzinie nauki, postępu technicznego, literatury i sztuki. „Życie Warszawy”. Rok XII, Nr 173 (3656), s. 5, 22 lipca 1955. Warszawa: Instytut Prasy „Czytelnik”. [dostęp 2024-06-26]. 

Bibliografia

  • Mechanizacja Górnictwa nr 10 1965 Wydanie specjalne.
  • Mechanizacja Górnictwa nr 5/6 1970 Wydanie jubileuszowe.
  • Mechanizacja i Automatyzacja Górnictwa nr 12 2008.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya