Alfred Ittner

Alfred Ittner
SS-Oberscharführer SS-Oberscharführer
Data i miejsce urodzenia

13 stycznia 1907
Kulmbach

Data i miejsce śmierci

3 listopada 1976
Kulmbach

Przebieg służby
Lata służby

1942–1945

Formacja

Schutzstaffel

Stanowiska

kierownik administracyjny obozu zagłady w Sobiborze

Jakob Alfred Ittner (ur. 13 stycznia 1907 w Kulmbach, zm. 3 listopada 1976 tamże) – niemiecki księgowy, nazista, SS-Oberscharführer, uczestnik akcji T4, kierownik administracyjny obozu zagłady w Sobiborze, skazany w procesie załogi Sobiboru na karę czterech lat więzienia.

Życiorys

W młodości uczył się na sprzedawcę. W lutym 1927 roku wstąpił do NSDAP, otrzymując legitymację członkowską nr 30 805. W 1931 roku został członkiem SA[a]. W latach 1934–1939 pracował w centrali berlińskiego okręgu NSDAP[1].

W listopadzie 1939 roku zgłosił się na ochotnika do udziału w akcji T4, czyli tajnym programie eksterminacji osób chorych psychicznie i niepełnosprawnych umysłowo[1]. Pracował w centrali T4 w Berlinie jako księgowy[1], a według niektórych źródeł także jako kierowca[2].

Podobnie jak wielu innych wykonawców akcji T4 został przeniesiony do okupowanej Polski, aby wziąć udział w eksterminacji Żydów. Przyznano mu również stopień SS-Oberscharführera. W kwietniu 1942 roku rozpoczął służbę w obozie zagłady w Sobiborze[1]. Początkowo kierował obozową administracją[3], odpowiadając m.in. za księgowość[4]. W czasie przyjmowania transportów urzędował w „kasie” na terenie ogrodzonego placu-rozbieralni. Odbierał tam od prowadzonych na śmierć Żydów pieniądze i kosztowności do rzekomego „depozytu”[4][5][6]. Po pięciu tygodniach został przeniesiony do obozu III, czyli do strefy zagłady, w której obrębie znajdowały się komory gazowe. Sprawował tam nadzór nad więźniami, którzy wyrywali ofiarom złote zęby i przenosili zwłoki do masowych grobów[5][7]. Miał także uczestniczyć w rozstrzeliwaniu Żydów, którzy nie byli w stanie dojść o własnych siłach do komór gazowych[7]. Ittner był przekonany, że za jego przeniesieniem do obozu III stał komendant Franz Stangl, z którym utrzymywał złe stosunki[8][9]. W rzeczywistości decyzję tę podjął inspektor obozów zagłady akcji „Reinhardt”, Christian Wirth[8].

Pod koniec czerwca 1942 roku[5], a według innych źródeł w 1944 roku[10], został ponownie przeniesiony do berlińskiej centrali T4. W 1944 roku powołano go w szeregi Wehrmachtu. Podczas walk na froncie wschodnim dostał się do sowieckiej niewoli, z której został zwolniony w 1948 roku. Powrócił do rodzimego Kulmbach, gdzie pracował jako robotnik niewykwalifikowany[7].

W marcu 1964 roku został aresztowany przez zachodnioniemiecką policję[7]. Był jednym z dwunastu podsądnych w procesie załogi Sobiboru, który toczył się przed sądem krajowym w Hagen w latach 1965–1966. Akt oskarżenia przeciwko Ittnerowi i jedenastu innym esesmanom został wniesiony w czerwcu 1964 roku[11]. Postawiono mu zarzut współudziału w masowym mordzie na 57 tys. osób[7]. Niespełna pół roku później postępowanie prowadzone przeciwko niemu i sześciu innym osobom zostało jednak umorzone, gdyż sędziowie uznali, że zgromadzone dowody nie pozwalają podważyć argumentów oskarżonych, iż działali pod przymusem – nie mając możliwości niewykonania zbrodniczych rozkazów[12]. Prokuratura skutecznie odwołała się od tego orzeczenia, na skutek czego postępowanie zostało wznowione[13]. Ostatecznie wyrokiem z 20 grudnia 1966 roku Ittner został uznany winnym pomocnictwa w zbiorowym mordzie na 68 tys. osób i skazany na karę czterech lat pozbawienia wolności[14].

Zmarł w Kulmbach 3 listopada 1976 roku[2].

Uwagi

  1. ↑ Według Chrisa Webba do NSDAP i SA wstąpił odpowiednio w 1926 i 1936 roku. patrz: Webb 2017 ↓, s. 333.

Przypisy

  1. ↑ a b c d Bryant 2014 ↓, s. 152.
  2. ↑ a b The Sobibor Perpetrators An overview of the German and Austrian SS and Police Staff. deathcamps.org. [dostęp 2017-12-31].
  3. ↑ Arad 1999 ↓, s. 33.
  4. ↑ a b Arad 1999 ↓, s. 77.
  5. ↑ a b c Webb 2017 ↓, s. 334.
  6. ↑ Bem 2014 ↓, s. 214–215.
  7. ↑ a b c d e Bryant 2014 ↓, s. 153.
  8. ↑ a b Bem 2014 ↓, s. 316.
  9. ↑ Arad 1999 ↓, s. 162–163.
  10. ↑ Bryant 2014 ↓, s. 152–153.
  11. ↑ Bryant 2014 ↓, s. 144.
  12. ↑ Bryant 2014 ↓, s. 163.
  13. ↑ Bryant 2014 ↓, s. 166–169.
  14. ↑ Webb 2017 ↓, s. 374.

Bibliografia

  • Yitzhak Arad: Belzec, Sobibor, Treblinka. The Operation Reinhard Death Camps. Bloomington i Indianapolis: Indiana University Press, 1999. ISBN 978-0-253-21305-1. (ang.).
  • Marek Bem: Sobibór. Obóz zagłady 1942–1943. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2014. ISBN 978-83-7399-611-3.
  • Michael S. Bryant: Eyewitness to Genocide: The Operation Reinhard Death Camp Trials, 1955–1966. Knoxville: The University of Tennessee Press, 2014. ISBN 978-1-62190-070-2. (ang.).
  • Chris Webb: The Sobibor death camp. History, Biographies, Remembrance. Stuttgart: ibidem-Verlag, 2017. ISBN 978-3-8382-0966-1. (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya