Alison Frantz

Artykuł ten został zgłoszony do umieszczenia na stronie głównej w rubryce „Czy wiesz”.
Pomóż nam go sprawdzić: oceń zgłoszoną nominację.
Alison Frantz
Ilustracja
Frantz na zdjęciu z rocznika Smith College, 1924
Państwo działania

 Stany Zjednoczone

Data i miejsce urodzenia

27 września 1903
Duluth

Data i miejsce śmierci

1 lutego 1995
New Brunswick

Zawód, zajęcie

fotografka archeologiczna, archeolożka, bizantynistka

doktor
Specjalność: archeologia klasyczna, fotografia archeologiczna, bizantynistyka
Alma Mater

Smith College, Uniwersytet Columbia

Doktorat

1937 – historia sztuki bizantyjskiej
Uniwersytet Columbia
promotor: Charles Rufus Morey(inne języki)

Instytucja

Amerykańska Szkoła Studiów Klasycznych w Atenach(inne języki)

Multimedia w Wikimedia Commons

Mary Alison Frantz (ur. 27 września 1903 w Duluth, zm. 1 lutego 1995 w New Brunswick) – amerykańska fotografka archeologiczna, archeolożka i bizantynistka. Była oficjalną fotografką wykopalisk Agory ateńskiej i autorką licznych zdjęć dokumentujących rzeźbę starożytnej Grecji, w tym fryzu Partenonu(inne języki) i dzieł ze świątyni Zeusa w Olimpii[1].

Frantz urodziła się w Minnesocie. Po wczesnej śmierci ojca mieszkała krótko w Szkocji, gdzie po raz pierwszy zainteresowała się fotografią. Studiowała filologię klasyczną w Smith College w Massachusetts, kończąc studia w 1924. Pierwszy raz odwiedziła Grecję w 1925 i w latach 1929–1930 była stypendystką Amerykańskiej Szkoły Studiów Klasycznych w Atenach(inne języki) (ASCSA). Doktorat przygotowywała pod kierunkiem Charlesa Rufusa Moreya(inne języki), uzyskując tytuł doktora na Uniwersytecie Columbia w 1937. Frantz zaczęła pracować przy wykopaliskach ASCSA na Agorze w styczniu 1934. Od 1935 przejmowała coraz większą część dokumentacji fotograficznej wykopalisk, a w 1939 została ich oficjalną fotografką. Wykonała też pierwsze zdjęcia tabliczek pisma linearnego B z mykeńskiego stanowiska w Pylos(inne języki). Zdjęcia wykorzystano przy pierwszej transkrypcji tabliczek, a następnie w pracach nad odczytaniem pisma linearnego B. W ramach prac na Agorze odsłoniła kościół Świętych Apostołów, ostatnią zachowaną budowlę bizantyjską na tym stanowisku. Później wspólnie z Johnem Travlosem(inne języki) nadzorowała restaurację kościoła[2][3].

Podczas drugiej wojny światowej Frantz wstąpiła do Office of Strategic Services (OSS). Pracowała jako asystentka Carla Blegena, innego archeologa, który został agentem wywiadu, i zbierała informacje o europejskich emigrantach w Stanach Zjednoczonych. Zasiadała w alianckiej komisji obserwującej greckie wybory z 1946(inne języki), pracowała dla amerykańskiej służby informacyjnej (ang. US Information Service), a następnie była attaché kulturalną(inne języki) ambasady USA w Atenach. W tej roli utworzyła Program Fulbrighta w Grecji[4.1][5].

Frantz opuściła wykopaliska na Agorze w 1964. Jej późniejsza praca w dużej mierze polegała na współpracy z archeologami, takimi jak Gisela Richter(inne języki), Martin Robertson(inne języki) i Bernard Ashmole(inne języki). Wśród jej publikacji znalazły się jedne z najwcześniejszych badań archeologicznych nad Grecją osmańską(inne języki), a także fotografie archaicznych kor (posągów stojących, ubranych dziewcząt), bizantyjskiej architektury i zabytków z epoki brązu w rejonie Morza Egejskiego. Jej prace nad późną starożytnością(inne języki) i kolejnymi okresami uznaje się za pionierskie i za wkład w podniesienie naukowej rangi archeologii postklasycznej w Grecji[6.1]. W 2005 John K. Papadopoulos wymienił ją wśród czołowych fotografek starożytnych zabytków greckich[7].

Wczesne życie i wykształcenie

Sześć młodych kobiet w białych strojach sportowych
Frantz (z przodu, po lewej) w 1924, jako członkini drużyny hokejowej Smith College

Mary Alison Frantz urodziła się 27 września 1903 w Duluth w stanie Minnesota, jako najmłodsze z pięciorga dzieci[4.2][8.1]. Jej ojciec, wydawca gazety, zmarł wkrótce potem na zapalenie płuc[4.3]. Jej szkocka matka, Mary Kate Frantz[9], przeniosła rodzinę do Edynburga[8.1], gdzie kształciła córkę w domu[10]. Alison Frantz otrzymała swój pierwszy aparat fotograficzny właśnie w Edynburgu, jako prezent od brata[8.1]. Później opisywała obserwowanie, w wieku pięciu lat, jak brat wywołuje zdjęcia w ciemni, jako wczesny impuls do zainteresowania się fotografią[11.1]. Po dwóch latach rodzina wróciła do Stanów Zjednoczonych. Matka osiedliła rodzinę w Princeton: Frantz przypisywała tę decyzję później bliskości Uniwersytetu Princeton, choć mówiła, że było to zamierzone „dla [jej] braci, oczywiście”[8.1].

Frantz kształciła się w Smith College, żeńskiej uczelni typu liberal arts w Massachusetts, gdzie grała w drużynie hokejowej i należała zarówno do klubu greckiego, jak i łacińskiego[12]. Ukończyła studia licencjackie z filologii klasycznej w 1924[4.4]. Wśród jej nauczycieli w Smith był historyk sztuki Clarence Kennedy, którego sposób wykorzystania fotografii do dokumentowania rzeźby starożytnej i renesansowej, dążący do minimalizowania osobistego stylu na rzecz dokumentalnej dokładności, wpłynął na późniejszą twórczość Frantz[6.2]. W kolejnym roku akademickim 1924–1925 była stypendystką Amerykańskiej Akademii w Rzymie(inne języki)[8.1]. W tym czasie odbyła swoją pierwszą podróż do Grecji[1], podczas krótkiej wycieczki zorganizowanej przez dyrektora akademii, Gorhama P. Stevensa, i jego grecką żonę, Annette Notaras. Frantz nie spodobała się ta wizyta, trwająca nieco ponad miesiąc między kwietniem a majem 1925. Napisała do matki, że „Rzym [jest] o wiele lepszy od Aten, poza Akropolem”[9].

W latach 1927–1929 Frantz pracowała na Uniwersytecie Princeton dla historyka Charlesa Rufusa Moreya, prowadząc badania do jego Index of Christian Art[4.4][8.1]. Jesienią 1927 wróciła na krótko do Grecji, odwiedzając Priscillę Capps w jej domu w Atenach. Capps, podobnie jak Frantz, była absolwentką Smith College i córką Edwarda Cappsa(inne języki), przewodniczącego komitetu zarządzającego ASCSA. Razem z Frantz odbyły podróż do Meteorów w północnej Grecji, które Frantz opisała w liście jako „najbardziej niezwykłe miejsce, [jakie] kiedykolwiek widziała”[9]. Doktorat z historii sztuki bizantyjskiej przygotowywała pod kierunkiem Moreya[4.4][13.1], płodnego promotora badaczy bizantynistyki i pośrednika w przepływie młodych naukowców między Princeton a ASCSA. Ponieważ Princeton nie przyjmował wówczas kobiet na studia, doktorat Frantz przyznał w 1937 Uniwersytet Columbia[6.1][13.1]. Okres bizantyjski w historii Aten (ok. 900–1204)[14], będący wówczas poza naukową modą, sarkastycznie nazywała „nędznym okresem”[11.1].

Rok akademicki 1929–1930 Frantz spędziła jako bibliotekarka w ASCSA[9], w tym czasie wykonując swoje pierwsze zdjęcia starożytnych greckich zabytków[6.1]. Mieszkała w pokoju, zapewnionym jej przez Priscillę Capps, w hotelu Miramare Palace w Starym Faleronie[9]. W 1930 odwiedziła Saloniki, gdzie Aristotelis Zachos(inne języki), architekt, który odbudował bazylikę św. Dymitra po jej zniszczeniu w pożarze z 1917, oprowadził ją po tej siódmowiecznej świątyni bizantyjskiej[13.2].

Wczesna kariera

Widok lotniczy Aten z Akropolem i Agorą
Ateny z lotu ptaka w 1934. Obszar wykopalisk na Agorze widoczny jest w górnej części zdjęcia, za Akropolem

Frantz rozpoczęła karierę przy wykopaliskach ateńskiej Agory, prowadzonych przez ASCSA pod kierunkiem T. Leslie Shear(inne języki)a, w styczniu 1934[15]. Początkowo asystowała Lucy Talcott(inne języki), sekretarce prowadzącej dokumentację wykopalisk, w Wydziale Dokumentacji[11.1]. Przez znaczną część pracy przy Agorze Frantz była niepłatną wolontariuszką[16.1]. W latach 30. XX wieku pracowała głównie nad malarstwem bizantyjskim i opracowała studium fresków kilku kościołów – wkrótce potem wyburzonych – zilustrowane przez artystę i rysownika Pieta de Jonga(inne języki)[13.3]. W 1935 wraz z Talcott odwiedziła dom greckiego malarza awangardowego Fotisa Kontoglu(inne języki), gdzie Frantz i Kontoglu rozmawiali o technikach malarstwa fresków[13.4].

Oficjalnym fotografem wykopalisk na Agorze był Hermann Wagner(inne języki) z Niemieckiego Instytutu Archeologicznego w Atenach(inne języki). Wykonywał on również inne zadania przy wykopaliskach, dlatego od 1935 Frantz coraz częściej odpowiadała za dokumentację fotograficzną projektu. Tytuł oficjalnej fotografki otrzymała, gdy Wagner ustąpił w 1939[4.4][11.1]. Jeszcze w tym samym roku, tuż przed wybuchem II wojny światowej, Frantz w ciągu dwóch dni sfotografowała ponad sześćset tabliczek zapisanych pismem linearnym B z mykeńskiego stanowiska w Pylos. Ich odkrywca, Carl Blegen, przywiózł je do Aten, aby zdeponować w Banku Grecji[4.5]. Zestaw odbitek dostarczono w 1940 do Uniwersytetu Cincinnati, gdzie pracował Blegen, i posłużyły one Emmettowi L. Bennettowi(inne języki) do sporządzenia pierwszej transkrypcji i wydania tabliczek, opublikowanego w 1951[17]. Autor nekrologu Frantz, James R. McCredie, przypisywał jej fotografiom umożliwienie odcyfrowania pisma linearnego B przez Michaela Ventrisa w 1952, które wykazało, że pismo to zapisywało formę starożytnej greki[4.5].

Druga wojna światowa i jej następstwa

Po włoskiej inwazji na Grecję w październiku 1940 prace archeologiczne w kraju zostały zawieszone[8.2]. Kilku archeologów ASCSA, pod przewodnictwem Rodneya Younga(inne języki) i Benjamina Meritta(inne języki), założyło Komitet Szkoły Amerykańskiej ds. Pomocy Grecji, który zakupił karetki dla greckich sił zbrojnych. Frantz przyłączyła się do komitetu wraz z T. Leslie Shearem, z którym współpracowała przy Agorze, Talcott, Edwardem Cappsem, George'em Elderkinem, Hetty Goldman(inne języki) i Oscarem Broneerem(inne języki). Komitet zorganizował koncert charytatywny. Frantz i Talcott wspólnie stworzyły też album fotografii, This Is Greece. Wydana w 1941 książka przedstawiała wyidealizowany obraz ciągłości greckiej kultury od starożytności do współczesności[18] oraz podkreślała centralne znaczenie demokracji i niepodległości dla greckiego życia[19]. Tantiemy ze sprzedaży przeznaczono na działalność komitetu[20.1]. Do końca stycznia 1942 komitet rozdysponował na pomoc dla Grecji 24 500 dolarów[16.2].

Frantz przeniosła się do Waszyngtonu, gdzie została stypendystką instytutu badawczego Dumbarton Oaks[8.2]. Latem 1941 ona i Young otrzymali grant w wysokości 1000 dolarów na sporządzenie indeksu pierwszych dziesięciu tomów Hesperii(inne języki), czasopisma naukowego szkoły. Young opuścił projekt i jeszcze w tym samym roku dołączył do Office of Strategic Services, amerykańskiej wojskowej służby wywiadowczej. Frantz ukończyła zestaw alfabetycznych kart indeksowych, obejmujący niemal całą angielską część indeksu, po czym latem 1942 sama wstąpiła do OSS[21][16.3].

Frantz i Young znaleźli się wśród kilku archeologów – w tym Amerykanów Blegena, Meritta i Sheara oraz Brytyjczyka Alana Wace'a(inne języki) – którzy służyli w alianckich służbach wywiadowczych w Grecji[4.1][22]. Do OSS polecił ją Meritt, ówczesny kierownik greckiej sekcji Wydziału Narodowości Zagranicznych (FNB) organizacji, dla którego pracowała wcześniej na pół etatu jako indeksatorka w Instytucie Studiów Zaawansowanych w Princeton[23][20.2]. W OSS początkowo pracowała w Wydziale Badań i Analiz (R&A), zanim jeszcze w 1942 przeszła do pracy jako asystentka i analityczka polityczna Blegena[20.3], który we wrześniu tego roku objął po Meritcie kierownictwo sekcji. FNB zajmował się głównie przeprowadzaniem wywiadów z mieszkańcami Stanów Zjednoczonych pochodzącymi z europejskich i śródziemnomorskich grup etnicznych oraz odnotowywaniem ich poglądów na politykę i sytuację w krajach pochodzenia. Oficjalnie pracowała jako młodsza analityczka do spraw społecznych. Jej praca skupiała się głównie na wywiadach z politycznymi uchodźcami z okupowanej przez Niemcy Europy[23]. Ona i Blegen stacjonowali w Waszyngtonie, a Frantz towarzyszyła mu, gdy stanął na czele sekcji Języków Różnych FNB[20.4][23]. Pod koniec 1942 Blegena mianowano szefem Kancelarii FNB. Frantz po raz kolejny przeniosła się razem z nim i awansowała na starszą analityczkę polityczną[20.5]. W 1944 James Murphy, szef Wydziału Kontrwywiadu X-2 OSS, bezskutecznie próbował zwerbować Frantz do pracy kontrwywiadowczej[20.6].

Powojenna służba rządowa

Po zakończeniu wojny ASCSA służyła jako kanał realizacji amerykańskiej polityki w Grecji, zwłaszcza we wdrażaniu Planu Marshalla pomocy gospodarczej[5]. W 1946 Frantz i Blegen zostali mianowani do Alianckiej Misji Obserwacyjnej Wyborów Greckich (AMFOGE). Wielka Brytania, Francja i Stany Zjednoczone wysłały tę grupę obserwatorów i statystyków, aby czuwała nad uczciwością wyborów do Parlamentu Greckiego przeprowadzonych 31 marca[24]. Frantz przybyła do Aten 8 stycznia i zamieszkała z Blegenem w jego domu przy ulicy Plutarchou 9. Wspólnie opracowali kurs greckiej historii, polityki i kultury dla pozostałych amerykańskich członków AMFOGE. Oboje poprowadzili ten kurs w Neapolu w lutym. W czasie pobytu przeszli szkolenie z pierwszej pomocy, czytania map, kondycji fizycznej oraz prowadzenia i naprawy jeepa[20.7].

Frantz wróciła do wykopalisk na Agorze, gdy wznowiono je wiosną 1946[16.4]. W tym samym roku pracowała krótko dla amerykańskiej służby informacyjnej (ang. US Information Service)[20.8]. W latach 1946–1949 pełniła funkcję attaché kulturalnej ambasady USA w Atenach, przejmując tę rolę po Blegenie[25][5]. W tym charakterze odegrała ważną rolę w odbudowie Ateńskiej Orkiestry Symfonicznej[4.6] i utworzyła Program Fulbrighta w Grecji, w ramach którego w 1949 do ASCSA wysłano dziesięciu stypendystów i ośmiu starszych stypendystów badawczych[4.1][5]. Przez lata 50. XX wieku wygłaszała wykłady o bizantyjskiej Grecji – wówczas dziedzinie rzadko nauczanej na amerykańskich uniwersytetach czy w programie ASCSA – dla odwiedzających studentów i naukowców[16.5].

Późna kariera

Bizantyjski kościół prawosławny
Bizantyjski kościół Świętych Apostołów na ateńskiej Agorze, odrestaurowany przez Frantz i Johna Travlosa w latach 1954–1957

W latach 1954–1957 Frantz i architekt John Travlos nadzorowali odbudowę kościoła Świętych Apostołów, wzniesionego w ostatniej ćwierci X wieku[2][3] i będącego jedyną zachowaną budowlą bizantyjską na Agorze[26]. Prace objęły całkowite wykopanie budowli przez Frantz oraz usunięcie dziewiętnastowiecznego narteksu (przedsionka kościoła)[16.6]. Około 1958 Frantz i historyk sztuki Rhys Carpenter(inne języki), prowadzeni przez Homera Thompsona(inne języki), dyrektora wykopalisk na Agorze, wspięli się na Pentelikon, by sfotografować niedokończony marmurowy posąg kolosalny w pobliżu szczytu[27]. W czerwcu 1960 spędziła trzy dni, fotografując wykopaliska Blegena w Pylos, które do tego czasu w pełni odsłoniły pozostałości pałacu[28]. W latach 1963–1964 wykopała ruiny XVI-wiecznego kościoła św. Dionizego Areopagity, na północnym zboczu Areopagu[29][16.7].

Frantz pozostała oficjalną fotografką wykopalisk na Agorze do 1964[1]. Opuściła projekt, by wrócić do Princeton, i skupiła się na współpracy z innymi archeologami przy książkach. Obejmowało to podróż do Olimpii z brytyjskim archeologiem Bernardem Ashmole'em i greckim archeologiem Nicholasem Yalourisem(inne języki), gdzie sfotografowała rzeźby ze świątyni Zeusa[8.2][6.3]. Frantz uważała pracę podczas tej wyprawy za najlepszą w swojej karierze[6.4].

W 1966 Frantz odwiedziła na dwa dni grecką wyspę Sikinos, podczas których wykopała budowlę zidentyfikowaną w poprzednim stuleciu przez Ludwiga Rossa(inne języki) jako świątynię Apollina Pytyjskiego[4.6][30]. Uzyskała od greckiej służby archeologicznej zgodę na wykopanie budowli: ona, Travlos i Thompson wrócili w ostatnim tygodniu maja 1967, by tego dokonać. Ich prace potwierdziły wcześniejszą sugestię Alfreda Schiffa(inne języki), że był to w istocie monumentalny rzymski grobowiec, datowany przez nich na II–III wiek naszej ery[4.6][30][31]. W październiku–listopadzie 1967 w Smith College odbyła się wystawa fotografii Frantz, towarzysząca sympozjum ku czci archeolożki Harriet Boyd Hawes(inne języki), która podobnie jak Frantz była absolwentką tej uczelni. Wystawa koncentrowała się na zdjęciach stanowisk i zabytków minojskich i mykeńskich[32]. W tej dziedzinie Frantz wykonała między innymi zdjęcia sarkofagu z Hagia Triada[33][34].

Historyk archeologii Kostis Kourelis zasugerował, że Frantz po powrocie do Stanów Zjednoczonych próbowała wyrobić sobie pozycję raczej fotografki artystycznej niż autorki dokumentacji archeologicznej: zauważa, że jej ostatnie zdjęcia z wykopalisk pochodzą z 1968[35]. W 1975 współpracowała z brytyjskim badaczem antyku Martinem Robertsonem przy jego monografii o fryzie Partenonu[36]. Smith College zorganizował kolejną wystawę jej prac w 1984, obejmującą zdjęcia jej kotów obok bardziej konwencjonalnych materiałów archeologicznych[37][38]. W 1994 Frantz przeszła udar mózgu, który wpłynął na jej mowę i ruch[8.3]. 27 stycznia 1995 została potrącona przez ciężarówkę w pobliżu swojego domu w Princeton. Zmarła 1 lutego w Robert Wood Johnson University Hospital(inne języki) w New Brunswick[1].

Ocena i dziedzictwo

Relief przedstawiający jeźdźców jadących w procesji
Fragment północnej części fryzu Partenonu. Frantz sfotografowała większość zachowanych rzeźb fryzu do monografii Martina Robertsona z 1975[36]

Nekrolog w „The New York Times” opisał Frantz jako „jedną z czołowych fotografek archeologicznych greckich stanowisk i zabytków”[1]. Jakość jej zdjęć tabliczek linearnych B z Pylos chwalili badacze, w tym Ventris, John Chadwick i Sterling Dow(inne języki), dla których fotografie były jedynym sposobem badania tabliczek podczas drugiej wojny światowej, gdy oryginały przechowywano w bezpiecznym magazynie w Atenach[39][40]. W 2005 archeolog John K. Papadopoulos zaliczył ją do czołowych fotografek starożytnych zabytków greckich[7]. John Camp(inne języki), który kierował wykopaliskami na Agorze, tuż przed śmiercią Frantz zacytowany został ze słowami: „gdy myśli się o wielkich zdjęciach ostatnich pięćdziesięciu lat, na myśl przychodzi nazwisko jednej osoby – Alison Frantz”[8.3]. Frantz często dostarczała fotografie do publikacji Giseli Richter, historyczki sztuki, której prace, słowami badaczki Elizabeth Bartman, „zdefiniowały badania nad sztuką grecką dla anglojęzycznych czytelników przez większą część XX wieku”[41].

Frantz pracowała nad późną starożytnością w czasach, gdy dziedzina ta była ogólnie zaniedbywana przez naukę. Jej biografki, Amy Papalexandrou i Marie Mauzy, przypisały jej wkład w przewartościowanie tego okresu z „upadku” w szanowaną dziedzinę badań[6.1]. Kourelis pisze, że swoją pracą nad Agorą przyczyniła się do wyodrębnienia studiów nad bizantyjską fazą tego stanowiska jako osobnej dziedziny[13.5]. Susan I. Rotroff(inne języki) i Robert D. Lamberton(inne języki), w swojej historii kobiet na Agorze, opisali Frantz jako wyprzedzającą swoją epokę w opowiadaniu się za diachronicznym podejściem do projektu (badaniem stanowiska przez wszystkie kolejne epoki jego użytkowania), w opozycji do dominującego wówczas w greckiej archeologii wyłącznego skupienia na okresie klasycznym[11.1]. Jej artykuł z 1942 o ceramice osmańskiej z wykopalisk na Agorze był jednym z pierwszych poświęconych temu okresowi w greckiej archeologii i pierwszym zajmującym się wyłącznie materiałem osmańskim. Pozostawał jednym z niewielu takich opracowań aż do lat 70. XX wieku[42][43][44]. Archeolożka Joanita Vroom wymienia Frantz, obok jej kolegi z ASCSA Fredericka Waagé, wśród „pierwszych pionierów” archeologii osmańskiej w Grecji[43].

Frantz była jedną ze stosunkowo nielicznych kobiet pracujących zawodowo w fotografii lub archeologii za swojego życia[6.1] i zyskała w tej dziedzinie sławę dzięki swojej pracy[11.2]. Harrison Blackman, w biografii z 2024, opisał jej metody jako „starannie zaplanowane, a zarazem śmiałe”, wskazując na jej wspinaczkę wzdłuż szczytu kolumnady Partenonu w celu sfotografowania rzeźby na jego dachu[10]. Archiwum zdjęć i negatywów Frantz podzielone jest między Amerykańską Szkołę Studiów Klasycznych a Uniwersytet Princeton. Zgodnie z instrukcjami Frantz, ASCSA otrzymała prace, które uznała za przydatne dla archeologów klasycznych i historyków sztuki, podczas gdy Biblioteka Firestone Uniwersytetu Princeton otrzymała jej prywatne fotografie[6.5]. W 1997 Patricia H. Marks pisała, że większość prywatnych fotografii w zbiorze Princeton pozostawała nieopublikowana, i nazwała archiwum Frantz „marzeniem archeologa”[45].

W 1967 Smith College przyznał Frantz Medal Smith College, przyznawany co roku absolwentce uznanej za wzór „prawdziwego celu wykształcenia w duchu sztuk wyzwolonych”[4.6][46]. W 1973 została wybrana do Amerykańskiego Towarzystwa Filozoficznego[4.6]. ASCSA przyznaje stypendium jej imienia doktorantom i badaczom na wczesnym etapie kariery zajmującym się Grecją od późnej starożytności po czasy nowożytne[47]. W 2023 imieniem Frantz nazwano pokój w Loring Hall, akademiku ASCSA dla odwiedzających studentów[48].

Wybrane publikacje

Prace autorskie

  • Alison Frantz, Byzantine Illuminated Ornament: A Study in Chronology, „The Art Bulletin”, 16 (1), 1934, s. 42–101, DOI: 10.2307/3045526, JSTOR: 3045526 (ang.).
  • Alison Frantz, Late Byzantine Paintings in the Agora, „Hesperia”, 4 (3), 1935, s. 442–469 (ang.).
  • Alison Frantz, Middle Byzantine Pottery in Athens, „Hesperia”, 7 (3), 1938, s. 429–467 (ang.).
  • Alison Frantz, Turkish Pottery from the Agora, „Hesperia”, 11 (1), 1942, s. 1–28 (ang.).
  • Alison Frantz, The Church of the Holy Apostles at Athens, „Byzantion”, 24 (2), 1954, s. 513–520 (ang.).
  • Alison Frantz, From Paganism to Christianity in the Temples of Athens, „Dumbarton Oaks Papers”, 19, 1965, s. 185, 187–205, DOI: 10.2307/1291230, JSTOR: 1291230 (ang.).
  • Alison Frantz, The Church of the Holy Apostles, Princeton: American School of Classical Studies at Athens, 1971, ISBN 0-87661-220-6 (ang.).
  • Alison Frantz, ''Multum in Parvo'': The Aegean Island of Sikinos, „Proceedings of the American Philosophical Society”, 127 (2), 1983, s. 71–83 (ang.).
  • Alison Frantz, Late Antiquity A.D. 267–700, Princeton: American School of Classical Studies at Athens, 1988, ISBN 0-87661-224-9 (ang.).

Prace współautorskie

  • Lucy Talcott, Alison Frantz, This Is Greece, Nowy Jork: Hastings House, 1941 (ang.).
  • John Travlos, Alison Frantz, The Church of St. Dionysios the Areopagite and the Palace of the Archbishop of Athens in the 16th Century, „Hesperia”, 34 (3), 1965, s. 157–202 (ang.).
  • Alison Frantz, Homer A. Thompson, John Travlos, The 'Temple of Apollo Pythios' on Sikinos, „American Journal of Archaeology”, 73 (4), 1969, s. 397–422, DOI: 10.2307/503997, JSTOR: 503997 (ang.).

Publikacje z fotografiami Frantz

  • Bernard Ashmole, Nicholas Yalouris, Olympia: The Sculptures of the Temple of Zeus, Londyn: Phaidon, 1967 (ang.).
  • Alison Frantz, A Land Called Crete: Photographs of Minoan and Mycenaean Sites and Works of Art, Northampton: Smith College Museum of Art, 1967 (ang.).
  • Gisela M. Richter, Korai: Archaic Greek Maidens, Londyn: Phaidon, 1968 (ang.).
  • Martin Robertson, The Parthenon Frieze, Londyn: Phaidon, 1975, ISBN 0-7148-1659-0 (ang.).

Przypisy

  1. ↑ a b c d e J. Michael Elliott, Alison Frantz, 91, Site Photographer at Excavations, The New York Times, 10 lutego 1995, A26 (ang.).
  2. ↑ a b Alison Frantz, The Church of the Holy Apostles, Princeton: American School of Classical Studies at Athens, 1971, s. 1, ISBN 0-87661-220-6 (ang.).
  3. ↑ a b Craig Mauzy, Agora Excavations 1931–2006: A Pictorial History, Princeton: American School of Classical Studies at Athens, 2006, s. 74–89, ISBN 978-0-87661-910-0 (ang.).
  4. ↑ James R. McCredie, Alison Frantz, „Proceedings of the American Philosophical Society”, 144 (2), czerwiec 2000 (ang.).
    1. ↑ a b c s. 215–216
    2. ↑ s. 214–215
    3. ↑ s. 213
    4. ↑ a b c d s. 214
    5. ↑ a b s. 215
    6. ↑ a b c d e s. 216
  5. ↑ a b c d Jack Davis, The American School of Classical Studies and the Politics of Volunteerism, „Hesperia”, 82 (1), 2013, s. 35, DOI: 10.2972/hesperia.82.1.0015 (ang.).
  6. ↑ Amy Papalexandrou, Marie Mauzy, The Photographs of Alison Frantz: Revealing Antiquity through the Lens, „History of Photography”, 27 (2), 2003, DOI: 10.1080/03087298.2003.10443264 (ang.).
    1. ↑ a b c d e s. 130
    2. ↑ s. 132
    3. ↑ s. 134
    4. ↑ s. 143
    5. ↑ s. 142
  7. ↑ a b Antiquity Depicted, [w:] John K. Papadopoulos, Antiquity and Photography: Early Views of Ancient Mediterranean Sites, Los Angeles: J. Paul Getty Museum, 2005, 213, przyp. 82, ISBN 978-0-89236-805-1 (ang.).
  8. ↑ Andrew Szegedy-Maszak, Portrait of a Purist, „Archaeology”, 48 (1), 1995 (ang.).
    1. ↑ a b c d e f s. 62
    2. ↑ a b c s. 64
    3. ↑ a b s. 58
  9. ↑ a b c d e Natalia Vogeikoff-Brogan, To Live Alone and Like It: Women and the American School of Classical Studies at Athens Between the Wars, From the Archivist's Notebook, 5 sierpnia 2019 [dostęp 2026-07-07] [zarchiwizowane z adresu 2026-04-19] (ang.).
  10. ↑ a b Harrison Blackman, Through Archaeology, Diplomacy, She Brought America and Greece Together, Princeton Alumni Weekly, 2 lipca 2024 [dostęp 2026-07-07] [zarchiwizowane z adresu 2026-04-12] (ang.).
  11. ↑ Susan I. Rotroff, Robert D. Lamberton, Women in the Athenian Agora, Ateny: American School of Classical Studies at Athens, 2005, ISBN 978-0-87661-644-4 (ang.).
    1. ↑ a b c d e s. 51
    2. ↑ s. 52
  12. ↑ Smith College Class Book 1924, Smith College, 1924, s. 153, 182–183, 206–207 [dostęp 2026-07-07] (ang.).
  13. ↑ Kostis Kourelis, Byzantium and the Avant-Garde: Excavations at Corinth, 1920s–1930s, „Hesperia”, 76 (2), 2007, DOI: 10.2972/hesp.76.2.391 [dostęp 2026-07-15] [zarchiwizowane z adresu 2026-03-14] (ang.).
    1. ↑ a b s. 427
    2. ↑ s. 410
    3. ↑ s. 422
    4. ↑ s. 430
    5. ↑ s. 397
  14. ↑ Charalambos Bouras, Byzantine Athens: 10th–12th Centuries, Abingdon: Routledge, 2018, s. 1, ISBN 978-1-351-59697-8 (ang.).
  15. ↑ Announcements, „The Smith Alumnae Quarterly”, Alumnae Association of Smith College, luty 1934, s. 330 [dostęp 2026-07-07] (ang.).
  16. ↑ Lucy Shoe Meritt, History of the American School of Classical Studies at Athens 1939–1980, Princeton: American School of Classical Studies at Athens, 1984, ISBN 0-87661-942-1 (ang.).
    1. ↑ s. 192
    2. ↑ s. 7
    3. ↑ s. 247
    4. ↑ s. 176, 327
    5. ↑ s. 46, 53
    6. ↑ s. 187–188
    7. ↑ s. 181
  17. ↑ Stephen V. Tracy, The Acceptance of the Greek Solution for Linear B, „Hesperia”, 87 (1), 2018, s. 13, DOI: 10.2972/hesperia.87.1.0001 (ang.).
  18. ↑ Greece as Photograph: Images, Photographies, Theories, [w:] Alexandra Moschovi, Camera Graeca: Photographs, Narratives, Materialities, Londyn: Routledge, 2016, s. 53, ISBN 978-1-4724-2476-1 (ang.).
  19. ↑ Carl Roebuck, Reviewed Work(s): This is Greece by Lucy Talcott and M. Alison Frantz, „Classical Philology”, 36 (3), 1941, s. 317–318, DOI: 10.1086/362540 (ang.).
  20. ↑ Susan Heuck Allen, Classical Spies: American Archaeologists with the OSS in World War II Greece, Ann Arbor: University of Michigan Press, 2011, ISBN 978-0-472-03539-7 (ang.).
    1. ↑ s. 33
    2. ↑ s. 236
    3. ↑ s. 237
    4. ↑ s. 236–237
    5. ↑ s. 101
    6. ↑ s. 387
    7. ↑ s. 269
    8. ↑ s. 276–277
  21. ↑ Report of the Chairman of the Committee on Publications, [w:] Benjamin D. Meritt, American School of Classical Studies at Athens: Sixty-Second Annual Report, 1942–1943, American School of Classical Studies at Athens, 1943, s. 33 (ang.).
  22. ↑ The Life of Carl W. Blegen from a Grass Roots Perspective, [w:] Natalia Vogeikoff-Brogan, Carl Blegen: Personal and Archaeological Narratives, Atlanta: Lockwood Press, 2015, s. 29, ISBN 978-1-937040-23-9 (ang.).
  23. ↑ a b c Despina Lalaki, Soldiers of Science—Agents of Culture: American Archaeologists in the Office of Strategic Services (OSS), „Hesperia”, 82 (1), 2013, s. 184, DOI: 10.2972/hesperia.82.1.0179 [dostęp 2026-07-15] [zarchiwizowane z adresu 2024-06-06] (ang.).
  24. ↑ Jean-Guy Prévost, The 1946 Allied Mission to Observe Greek Elections, „Histoire & mesure”, 33 (2), 2018, s. 163–192, DOI: 10.4000/histoiremesure.8146 (ang.).
  25. ↑ Natalia Vogeikoff-Brogan, The Not-So-Shallow Waves of Cold War Cultural Diplomacy, From the Archivist's Notebook, 16 lipca 2013 [dostęp 2026-07-07] [zarchiwizowane z adresu 2026-02-09] (ang.).
  26. ↑ Sylvie Dumont, Vrysaki: A Neighborhood Lost in Search of the Athenian Agora, Princeton: American School of Classical Studies at Athens, 2020, s. 89–106, ISBN 978-0-87661-969-8 (ang.).
  27. ↑ Rhys Carpenter, The Unfinished Colossus on Mt. Pendeli, „American Journal of Archaeology”, 72 (3), 1968, s. 279–280, DOI: 10.2307/503555, JSTOR: 503555 (ang.).
  28. ↑ Carl Blegen, The Palace of Nestor (1960), „Αρχαιολογικόν Δελτίον”, 16, 1960, s. 110–111 (gr.).
  29. ↑ John Travlos, Alison Frantz, The Church of St. Dionysios the Areopagite and the Palace of the Archbishop of Athens in the 16th Century, „Hesperia”, 34 (3), 1965, s. 157–202 (ang.).
  30. ↑ a b Alison Frantz, Homer A. Thompson, John Travlos, The 'Temple of Apollo Pythios' on Sikinos, „American Journal of Archaeology”, 73 (4), 1969, s. 400, 411, DOI: 10.2307/503997, JSTOR: 503997 (ang.).
  31. ↑ Alison Frantz, ''Multum in Parvo'': The Aegean Island of Sikinos, „Proceedings of the American Philosophical Society”, 127 (2), 1983, s. 72–73 (ang.).
  32. ↑ Martha Heath Wiencke, Review: A Land Called Crete: A Symposium in Memory of Harriet Boyd, „Archaeology”, 23 (3), 1970, s. 272 (ang.).
  33. ↑ Alison Frantz, A Land Called Crete: Photographs of Minoan and Mycenaean Sites and Works of Art, Northampton: Smith College Museum of Art, 1967 (ang.).
  34. ↑ Jean Porter Nauert, The Hagia Triada Sarcophagus: An Iconographical Study, „Antike Kunst”, 8 (2), 1965, s. 98 (ang.).
  35. ↑ Kostis Kourelis, Alison Frantz Studies, Objects-Building-Situations, 5 lutego 2009 [dostęp 2026-07-07] [zarchiwizowane z adresu 2026-03-07] (ang.).
  36. ↑ a b Brunilde Sismondo Ridgway, Review of The Parthenon Frieze, by Martin Robertson and Alison Frantz, „Archaeology”, 28, 1975, s. 277 (ang.).
  37. ↑ A Photographic Journey Through Time: 1940–1984: An Exhibition of Photos by Alison Frantz, „American School of Classical Studies at Athens Newsletter”, 1984, s. 12 [dostęp 2026-07-07] [zarchiwizowane z adresu 2025-11-09] (ang.).
  38. ↑ Smith College Museum of Art, Alison Frantz: A Photographic Journey Through Time, 1940–1984, Northampton: Smith College Museum of Art, 1984 (ang.).
  39. ↑ Michael Ventris, John Chadwick, Documents in Mycenaean Greek, wyd. 2, Cambridge: Cambridge University Press, 1973, s. 14, ISBN 0-521-08558-6 (ang.).
  40. ↑ Sterling Dow, Minoan Writing, „American Journal of Archaeology”, 58 (2), 1954, s. 90–91, DOI: 10.2307/500110, JSTOR: 500110 (ang.).
  41. ↑ Elizabeth Bartman, Archaeologists You Should Know: Gisela Marie Augusta Richter, Archaeological Institute of America, 14 stycznia 2022 [dostęp 2026-07-07] [zarchiwizowane z adresu 2026-05-13] (ang.).
  42. ↑ Alison Frantz, Turkish Pottery from the Agora, „Hesperia”, 11 (1), 1942, s. 1–28 (ang.).
  43. ↑ a b Kütahya Between the Lines: Post-Medieval Ceramics as Historical Information, [w:] Joanita Vroom, Between Venice and Istanbul: Colonial Landscapes in Early Modern Greece, t. 40, Princeton: American School of Classical Studies at Athens, 2007, s. 72, ISBN 978-0-87661-540-9 (ang.).
  44. ↑ Three Late Medieval Kilns from the Athenian Agora, [w:] Camilla MacKay, Cities Called Athens: Studies Honoring John McK. Camp II, Lewisburg: Bucknell University Press, 2014, s. 273, ISBN 978-1-61148-618-6 (ang.).
  45. ↑ Patricia H. Marks, Cover Note, „The Princeton University Library Chronicle”, 58 (3), 1997, s. 602–603, DOI: 10.25290/prinunivlibrchro.58.3.0602 (ang.).
  46. ↑ Awards and Medals, Smith College [dostęp 2026-07-07] [zarchiwizowane z adresu 2026-05-07] (ang.).
  47. ↑ M. Alison Frantz Fellowship in Post-Classical Studies at the Gennadius Library, Archaeological Institute of America [dostęp 2026-07-07] [zarchiwizowane z adresu 2026-04-15] (ang.).
  48. ↑ Alison Frantz Honored in Loring Hall, American School of Classical Studies at Athens, 20 lipca 2023 [dostęp 2026-07-07] [zarchiwizowane z adresu 2026-03-06] (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya