Amnon Lin

Amnon Lin

‏אמנון לין‎

Data i miejsce urodzenia	20 marca 1924 Miszmar ha-Emek, Palestyna
Data śmierci	22 lipca 2016
Poseł do Knesetu
Okres	od 28 stycznia 1967 do 17 listopada 1969
Przynależność polityczna	Koalicja Pracy, Partia Pracy
Okres	od 21 stycznia 1974 do 21 listopada 1988
Przynależność polityczna	Likud, Koalicja Pracy
Multimedia w Wikimedia Commons

Amnon Lin (hebr.: אמנון לין, ang.: Amnon Linn, ur. 20 marca 1924 w Miszmar ha-Emek, zm. 22 lipca 2016 w Hajfie) – izraelski prawnik, dziennikarz i polityk, w latach 1967–1969 oraz 1974–1988 poseł do Knesetu.

Urodził się 20 marca 1924 w Miszmar ha-Emek, w ówczesnym Brytyjskim Mandacie Palestyny^[1].

W latach 1940–1942 był członkiem Ha-Szomer Ha-Cair, w 1942 został bojownikiem organizacji paramilitarnej Palmach^[1] i członkiem Hagany. Podczas wojny o niepodległość Izraela, brał udział w walkach o Hajfę oraz w operacji Hiram^[2].

Ukończył prawo na telawiwskim oddziale Uniwersytetu Hebrajskiego. Pracował jako prawnik^[1].

W 1951 zamieszkał w Hajfa|Hajfie, w tym samym roku został członkiem Mapai (Partii Robotników Ziemi Izraela), której prominentnym członkiem był jego teść – Abba Chuszi^[1][3]. W latach 1951–1965 był dyrektorem arabskiego departamentu Mapai w Dystrykcie Północnym, zaś w latach 1965–1969 kierował departamentem arabskim całej partii. W 1966 został koordynatorem arabsko-żydowskiego stowarzyszenia w Dystrykcie Północnym. W wyborach w 1965 bezskutecznie kandydował do izraelskiego parlamentu z listy Koalicja Pracy (współtworzonej przez Mapai)^[1]. W składzie szóstego Knesetu znalazł się jednak 28 stycznia 1967 po śmierci Bechora-Szaloma Szitrita^[4]. Zasiadał w komisjach spraw wewnętrznych oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości. W trakcie kadencji – jak większość członków Koalicji Pracy – zasiadał w ławach Knesetu jako poseł Partii Pracy. Nie uzyskał reelekcji w wyborach w 1969. W tym samym roku opuścił Mapai^[1], wskutek różnic w podejściu do kwestii arabskiej^[3].

Do parlamentu powrócił po wyborach w 1973, tym razem z listy prawicowego Likudu. W Knesecie VIII kadencji zasiadał w komisjach budownictwa i pracy. W 1977 był jednym z założycieli Ruchu na rzecz Hajfy i Północy^[1] oraz partii La’am (działającej jako frakcja Likudu)^[1][2]. W wyborach w tym roku ponownie został wybrany posłem, a w dziewiątym Knesecie zasiadał w komisjach: spraw wewnętrznych i środowiska; spraw zagranicznych i obrony; budownictwa oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości^[1]. Był członkiem delegacji Moszego Arensa na rozmowy z prezydentem Egiptu Anwarem as-Sadatem^[2]. W 1978 bezskutecznie kandydował na urząd burmistrza Hajfy^[3]. Po reelekcji w wyborach parlamentarnych w 1981 w Knesecie dziesiątej kadencji zasiadał w komisjach spraw wewnętrznych i środowiska oraz spraw zagranicznych i obrony^[1]. 26 października 1982, wraz z Jicchakiem Perecem, opuścił Likud i dołączył do Koalicji Pracy^[5]. Podobnie uczyniła większość członków Ruchu na rzecz Hajfy i Północy, przystępując równocześnie do Partii Pracy. Z listy lewicowej koalicji uzyskał reelekcję w wyborach w 1984. W jedenastym Knesecie przewodniczył podkomisji ds. Straży Obywatelskiej w Judei i Samarii. Był także członkiem komisji: spraw zagranicznych i obrony; konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości oraz budownictwa. W 1988 utracił miejsce w parlamencie^[1].

Był autorem licznych artykułów i broszur głównie na tematy dotyczące uchodźców, stosunków izraelsko-arabskich oraz przyszłości terenów okupowanych przez Izrael po wojnie sześciodniowej^[1], a także jednej książki^[2].

W 1999 wycofał się ostatecznie z polityki^[2]. Zmarł 22 lipca 2016^[1] w Hajfie^[2].

W 1947 ożenił się z Rut Chuszi, córką Abby Chusziego, późniejszego wieloletniego burmistrza Hajfy^[2][3][6]. Mieli troje dzieci^[2].