Amonal

Amonal – kruszący materiał wybuchowy, rodzaj amonitu. Są to mieszaniny wybuchowe złożone z azotanu amonu, aluminium i trotylu[1][2][3] lub innego silnego materiału wybuchowego, np. DNT lub RDX[3]. Mają wysoką temperaturę produktów wybuchu, ze względu na silnie egzotermiczną reakcję utleniania glinu[1][2], która w amonalach przebiega głównie zgodnie z równaniem[2]:

2Al + 3CO2 → Al2O3 + 3CO     ΔE = −180,7 kcal

oraz[3]

2Al + 3H2O → Al2O3 + 3H2

Dwutlenek węgla i para wodna pochodzą z wybuchu trotylu i azotanu amonu[3].

Aluminium stosowane było początkowo w postaci pyłu, później opiłków lub płatków. Zwiększenie rozmiaru cząstek nie pogorszyło właściwości produktu, a spowolniło proces utleniania aluminium podczas przechowywania ładunków. Początkowo amonale zawierały 2–3% węgla drzewnego, później z niego zrezygnowano, gdyż nie przynosił korzyści[2].

Azotan amonu stosowany w amonalach musi być wysokiej czystości, gdyż zanieczyszczenia, zwłaszcza chlorki znacząco przyspieszają utlenianie aluminium podczas przechowywania[2].

Zostały wprowadzone do użycia na początku XX w. Stosowane były pierwotnie przede wszystkim w kopalniach, później w robotach ziemnych[2]. Militarnie wykorzystywane były głównie jako ładunek torped, bomb głębinowych i min morskich podczas obu wojen światowych[1] oraz do napełniania pocisków artyleryjskich podczas I wojny światowej[2].

Przykłady amonali

  • alumatol – 77% azotanu amonu, 20% trotylu 3% glinu i 3% węgla[4]
  • amonal angielski i amonal rosyjski – 65% azotanu amonu, 15% trotylu 17% glinu i 3% węgla[5][2]
  • amonale rosyjskie – 76,5% azotanu amonu, 16% trotylu 7,5% glinu lub 68% azotanu amonu, 15% trotylu 17% glinu, lub 65% azotanu amonu, 15% trotylu 20% glinu[2]
  • amonal francuski – 65% azotanu amonu, 15% trotylu, 10% glinu, 10% węgla[5]
  • amonal niemiecki – 54% azotanu amonu, 30% trotylu, 16% glinu[5]
  • amonal T (austriacki) – 45% azotanu amonu, 30% trotylu, 23% glinu, 2% czerwonego węgla drzewnego[5][2]
  • minol – 40% azotanu amonu, 40% trotylu, 20% glinu[6]

Niektóre amonale nie zawierały trotylu[2].

Przypisy

  1. ↑ a b c Korzun 1986 ↓, s. 8–9.
  2. ↑ a b c d e f g h i j k Mieszaniny wybuchowe. Materiały kruszące. Mieszaniny z glinem i innymi metalami, [w:] Tadeusz Urbański, Chemia i technologia materiałów wybuchowych, t. 3, Wydawnictwo MON, 1955, s. 182–184.
  3. ↑ a b c d Technical Manual 9-1300-214. Military Explosives, Washington: Department of the Army, 1990, s. 8-124, OCLC 26152178 (ang.).
  4. ↑ Korzun 1986 ↓, s. 8.
  5. ↑ a b c d Korzun 1986 ↓, s. 9.
  6. ↑ Korzun 1986 ↓, s. 113.

Bibliografia

  • Mikołaj Korzun, 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu, Warszawa: Wydawnictwo MON, 1986, ISBN 83-11-07044-X..

Zobacz też

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya