Anaideia

Anaideia (stgr. ἀναίδεια) – w języku starogreckim: bezwstyd, zuchwałość. Cnota czy jeden z ideałów życia starożytnych cyników.

Anaideia u cyników

Anaideia była niczym nieograniczoną wolnością działania. Brak ograniczenia przez normy społeczne, obyczaje i przyzwoitość powodował, że była ona postrzegana jako zupełny bezwstyd[1]. Chociaż postrzegana była jako wyraz bezczelności, anarchicznego ducha cyników czy ich braku poczucia przyzwoitości, była ona wyrazem ich poglądów teoretycznych.

Anaideia wiązana była przez cyników ze szczerością (rozumianą jako zgodność ze zwierzęcą naturą) i wolnością. Anaideia służyła cynikom do wykazania pogardy wobec obowiązujących norm społecznych, a przez jej praktykowanie, cynicy wykazywali, że obyczaje ludzkie mają charakter czysto konwencjonalny, a tym samym – nienaturalny[1]. Takie czynności jak publiczna masturbacja były formą występowania przeciwko przyjemnościom związanym z życiem erotycznym i wykazywania ich marności (związane z dawniejszą ideą Antystenesa, który chciał "zabić Afrodytę")[2].

Przekazy źródłowe

Diogenes Laertios podaje wiele przykładów praktykowania anaidei, w szczególności przez Diogenesa z Synopy.

Zwykł był czynić wszystko publicznie, a więc i czyny należące do dziedzin Demetry i Afrodyty

Diogenes Laertios, Żywoty i poglądy słynnych filozofów, tłum. W. Olszewski, B. Kupis, VI,69.

Ganiono go, że jadł na rynku, na co odpowiadał: «Bo i na rynku byłem głodny». [...] Uzasadniał to następującymi argumentami: «Jeżeli jedzenie śniadania nie jest czymś niewłaściwym, to nie jest też czymś niewłaściwym jedzenie śniadania na rynku, a jedzenie śniadania nie jest czymś niewłaściwym, zatem śniadanie na rynku nie jest czymś niewłaściwym»

Diogenes Laertios, Żywoty i poglądy słynnych filozofów, tłum. W. Olszewski, B. Kupis, VI,58,69.

Raz w czasie uczty współbiesiadnicy rzucili Diogenesowi kości jak psu on zaś jak pies oblał ich moczem

Diogenes Laertios, Żywoty i poglądy słynnych filozofów, tłum. W. Olszewski, B. Kupis, VI,46.

Pewnego dnia masturbując się na placu targowym oświadczył «Gdybyż i głód można było zaspokoić przez pocieranie pustego żołądka»

Diogenes Laertios, Żywoty i poglądy słynnych filozofów, tłum. W. Olszewski, B. Kupis, VI,46.


Przypisy

  1. ↑ a b Reale 2012 ↓.
  2. ↑ Reale 1999 ↓, s. 48-50.

Bibliografia

  • Giovanni Reale, Historia filozofii starożytnej, t. 3, Lublin: Katolicki Uniwersytet Lubelski, 1999, ISBN 83-228-0785-6.
  • Giovanni Reale, Historia filozofii starożytnej, t. 5, Lublin: Katolicki Uniwersytet Lubelski, 2012, s. 22-23.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya