Andrea Appiani
Popiersie Appianiego na fasadzie pałacu Brentani, na ulicy Manzoni w Mediolanie | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
8 listopada 1817 |
| Narodowość |
włoska |
| Dziedzina sztuki | |
| Epoka | |

Andrea Appiani (ur. 31 maja 1754 w Mediolanie, zm. 8 listopada 1817 tamże) – włoski malarz i dekorator neoklasycystyczny.
Życie i twórczość
Był synem lekarza i początkowo przygotowywał się do wykonywania zawodu ojca. Zajął się jednak sztuką i podjął naukę w prywatnej akademii malarza Carlo Maria Giudici (1723–1804). Naukę kontynuował w klasie fresków Antonio de 'Giorgi (1720–1793) w Bibliotece Ambrozjańskiej. Uczęszczał również na zajęcia w studiu Martina Knollera, gdzie pogłębiał swoją wiedzę malarstwa olejnego, studiował także anatomię na Ospedale Maggiore w Mediolanie u rzeźbiarza Gaetano Monti (1750-1847)[1].
Appiani jest znany głównie fresków i dekoracji jakie wykonał w licznych kościołach i pałacach Mediolanu. Był również oficjalnym malarzem Napoleona Bonaparte, wykonał liczne portrety imperatora, jego rodziny, jak również wielu czołowych osobistości Konsulatu i Cesarstwa. W 1802 został mianowany komisarzem ds. sztuk pięknych, a w 1807 kuratorem w muzeum Pinacoteca di Brera. Dzięki jego staraniom pinakoteka wzbogaciła swoją kolekcję o liczne arcydzieła m.in. o Kazanie św. Marka pędzla Gentilego i Giovanniego Bellinich, Odnalezienie ciała św. Marka Tintoretta. Po upadku Napoleona Appiani utracił dochody i żył w ubóstwie.
Na twórczość artysty duży wpływ miał poeta Giuseppe Parini i dzieła klasycznych mistrzów Rafaela, Leonarda i Bernardino Luini. Za najlepsze jego prace uważane są dekoracje sklepienia w kościele Santa Maria di San Celso w Mediolanie[2] i obrazy olejne Wenus i Miłość oraz Rinaldo w ogrodach Armidy.
W literaturze malarz często występuje jako „Andrea Appiani starszy”, dla odróżnienia od jego siostrzeńca, który był malarzem historycznym. Inni artyści noszący nazwisko Appiani, to Francesco (1704-1792) i Niccolò, nie byli oni jednak krewnymi Andrea[3].
Galeria
-
Eugène de Beauharnais
-
Louis-Charles-Antoine Desaix
-
Napoleon Bonaparte
-
Alegoria pokoju
Przypisy
- ↑ answers.com – biografia (ang.)
- ↑ italica.rai.it. italica.rai.it. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-15)]. (ang.)
- ↑ 1911encyclopedia.org. 1911encyclopedia.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-23)]. (ang.)
Bibliografia
- Leksykon malarstwa od A do Z. Warszawa: Muza S.A., 1996. ISBN 83-7079-621-4.
Literatura dodatkowa
- Fernando Caruso: Andrea Appiani: (1754-1817). Paryż 1990.
Linki zewnętrzne
- Andrea Appiani w Artcyclopedia.com (ang.)
- Allpaintings.org – biografia i galeria. allpaintings.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-23)]. (ang.)
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.