Andrzej Pytlakowski

Andrzej Pytlakowski
Data i miejsce urodzenia

2 lipca 1919
Zamość

Data śmierci

15 listopada 2010

Obywatelstwo

Polska

Tytuł szachowy

mistrz krajowy

Grób Andrzeja Pytlakowskiego

Andrzej Pytlakowski (ur. 2 lipca 1919 w Zamościu, zm. 15 listopada 2010[1][2] w Warszawie) – czołowy polski szachista okresu powojennego, dziennikarz, taternik, funkcjonariusz Bezpieczeństwa Publicznego, żołnierz ludowego wojska, brat pisarza Jerzego Pytlakowskiego.

Życiorys

Szkołę powszechną ukończył we Lwowie, w latach 1929–1937 był uczniem I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (matura 1937)[3]. Od 1937 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, w roku akademickim 1938/1939 należał tam do założyciel Bratniaka o orientacji lewicowej. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Lwowa, krótko studiował na tamtejszej Politechnice, następnie pracował w wytwórni radioodbiorników. W 1942 powrócił do Warszawy, pracował w Państwowych Zakładach Radio i Teletechnicznych. W 1943 został partyzantem Gwardii Ludowej, używał pseudonimu "Adam". W sierpniu 1944 wydostał się z Warszawy, pracował następnie jako nauczyciel we wsi Polany.

Na początku 1945 został funkcjonariuszem UBP, był kierownikiem sekcji w Miejskim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Radomiu, następnie zastępcą naczelnika Wydziału IV Departamentu I MBP, odszedł ze służby na własną prośbę w październiku 1945 w stopniu kapitana. Kontynuował przerwane przez wojnę studia, tym razem w Łodzi. Po ukończeniu studiów, wstąpił w 1947 do ludowego Wojska Polskiego, w kolejnych latach pracował jako dziennikarz szachowy oraz w Instytucie Maszyn Matematycznych.

Kariera sportowa

Pierwsze starty w turniejach odnotował jeszcze przed II wojną światową, m.in. startując w roku 1938 w mistrzostwach Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej. Na przełomie 1943/1944 zwyciężył w konspiracyjnych mistrzostwach Warszawy (według niektórych źródeł zajął miejsce I-III). W 1946 został wicemistrzem Łodzi. W latach 1946–1956 sześciokrotnie brał udział w finałowych turniejach o tytuł mistrza Polski. Największy sukces żołnierz Sił Zbrojnych PRL odniósł w roku 1955 we Wrocławiu, gdzie zajął III miejsce i zdobył brązowy medal. W 1950 sięgnął z drużyną Łodzi po drużynowe mistrzostwo Polski, sukces ten powtórzył w 1956 z drużyną SZ PRL, w 1954 zdobył z drużyną SZ PRL drużynowe wicemistrzostwo Polski.

Po likwidacji przez władze komunistyczne związków sportowych, w tym Polskiego Związku Szachowego, został w 1951 wiceprezesem Sekcji Szachów GKKF ds. szkoleniowych.

Kilkakrotnie startował w międzynarodowych turniejach, osiągając cenne zwycięstwa w pojedynczych partiach, m.in. w latach 1947 w Warszawie (w turnieju tym pokonał m.in. Bogdana Śliwę), 1950 w Szczawnie-Zdroju (zwycięstwa z Paulem Keresem, w turnieju zajął jednak XV-XVI miejsce na dwudziestu uczestników), 1951 w Mariańskich Łaźniach (wygrana z Pálem Benkő) oraz 1952 w Międzyzdrojach. W roku 1952 reprezentował Polskę na szachowej olimpiadzie w Helsinkach. Polityczne uwarunkowania sprawiły, że został wybrany do gry na II szachownicy (znacznie powyżej jego rzeczywistej siły gry, a w konsekwencji występ miał nieudany (uzyskał ½ pkt w 7 partiach)[4]. W roku 1955 wystąpił w Łodzi w meczu przeciwko ZSRR, w którym uzyskał 1 pkt w 2 partiach (pokonał Siemiona Furmana). W latach 1951–1957 pięciokrotnie zdobył tytuł mistrza Sił Zbrojnych PRL, w barwach Legionu Warszawa był także drużynowym mistrzem Polski w 1961, 1963, 1964 i 1972, wicemistrzem w 1968, brązowym medalistą w 1966.

Zajmował się także dziennikarstwem szachowym (był m.in. wieloletnim współpracownikiem miesięcznika Szachy, prowadził kąciki szachowe w Żołnierzu Wolności i tygodniku Świat).

Andrzej Pytlakowski był również taternikiem i uczestnikiem wielu wypraw w Himalaje i Hindukusz, wspinaczkę uprawiał ponad 50 lat. Za swoje osiągnięcia wyróżniony został Honorowym Członkostwem Stołecznego Klubu Tatrzańskiego przy Oddziale Żoliborskim PTTK w Warszawie.

Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 210-1-4)[5].

Przypisy

  1. ↑ Nekrolog na stronie Stołecznego Klubu Tatrzańskiego. 2010-11-17. [dostęp 2010-11-18]. (pol.).
  2. ↑ Andrzej Pytlakowski, Warszawa, 19.11.2010 - nekrolog. [dostęp 2010-11-19].
  3. ↑ Edmund Kujawski (red.), Witold Grabski (red.): „Pochodem idziemy...” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 309. ISBN 83-06-02325-0.
  4. ↑ OlimpBase
  5. ↑ Cmentarz Stare Powązki: HENRYK WIESŁAW PYTLAKOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-24].

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya