Anna Okrasko

Anna Okrasko (ur. 5 maja 1981 w Warszawie^[1]) – polska malarka, artystka wizualna.

W 2004 ukończyła studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie^[2]. Pracę dyplomową Mój profesor maluje w paski a ja w groszki, bo to jest bardziej dziewczęce obroniła w pracowni Leona Tarasewicza^[3]. Od początku swojej twórczości poruszała wątki feministyczne oraz związane z funkcjonowaniem obiegu sztuki^[2][4]. W przygotowanej jeszcze w czasie studiów wystawie Malarka, żona dla malarza (2003) wykorzystała cytaty z licznych wypowiedzi wykładowców uczelni o charakterze seksistowskim, dezawujuące kobiety jako artystki. Także jej dyplom odnosił się do zjawiska braku równouprawnienia twórców różnej płci, poruszał też kwestie infantylizowania sztuki jako takiej^[2][4][3]. Drugim tematem jej prac była sytuacja materialna twórcy i jego funkcjonowanie w kontekście kapitalistycznym. W projekcie Kropki na Allegro – promocja poświąteczna (2004) oferowała za symboliczne sumy swoje obrazy (nie sprzedała żadnego z nich), w Umowie o dzieło (2005) prezentowała kolejne wersje swojej umowy z galerią sztuki. W tym samym roku założyła także poddaną rygorom obrotu gospodarczego firmę artystyczną OKRASKO. Anna Okrasko, próbując zastosować komercyjne zasady dla tworzenia i dystrybucji dzieł sztuki. W ramach tej działalności przedstawiła cykl obrazów Nie ma dnia bez kreski. Całkowicie zarysowane długopisem płótna, pozornie pozbawione sensu i wartości, miały skłonić do refleksji nad tym, czy w istocie jest dzieło sztuki, a także na czym polega praca artysty^[4][3][5]. W serii Obrazów papieskich (m.in. Znicze dla Ojca Świętego) (2005) analizowała język medialnej żałoby po Janie Pawle II^[4] (prace te wykorzystano w książce Ojciec odchodzi Piotra Czerskiego^[3]).

Po roku 2008 artystka odeszła od malarstwa^[2]. W 2009 wyjechała do Holandii^[2], w 2011 ukończyła studia w Piet Zwart Institute w Rotterdamie^[6], mieszkała także w Berlinie^[2]. Od tego czasu tworzyła filmy wideo, instalacje, rzeźby, podejmowała działania performatywne. W swojej twórczości poruszała kwestie społeczne, podejmowała tematy tożsamości, migracji, procesów asymilacji/wykluczenia, różnorodności kulturowej, gentryfikacji, sposób funkcjonowania przestrzeni publicznej^[7]. W filmach video Obudź się! Chuligani (2010), Ankieta (2011), Sobota (2011) odwoływała się do tradycji polskiej szkoły dokumentu i tzw. czarnej serii polskiego dokumentu, prezentując mieszkańców Rotterdamu, w tym mieszkających tam imigrantów^[8] (Sobotę pokazano na Festiwalu Filmowym w Rotterdamie^[9]). W filmie Lot's wife (2013) pokazała w formule fikcyjnego dokumentu poświęcone kobietom rzeźby, pomniki i miejsca pamięci w przestrzeni publicznej wschodniego Berlina^[10]. Na wystawie Masz na imię Mary, ale w rzeczywistości nazywasz się Lynda, więc jeśli chcesz wziąć ślub jako Lynda... (Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, 2014) zajmowała się sytuacją prawną uchodźców w Niemczech^[11]. Tematowi polskiej migracji w Holandii poświęciła wystawę Polonia Bytom (Centrum Sztuki Współczesnej Kronika w Bytomiu, 2016)^[12]. W filmie Next to you, I remember, I am (2016) pokazywała kobiety w kontekście tradycyjnych wspólnotowych katolickich praktyk religijnych^[13]. Od 2016 pracuje jako edukatorka w międzykulturowych wymianach młodzieży. Doświadczenie to zainspirowało ją do projektu Children of Dust bazującego na spotkaniu dzieci pochodzących z terenów pokopalnianych w Bytomiu (Polska) oraz Kolar Gold Fields (Indie), który stworzyła w 2017 z Lakshmi Karunakaran^[14].

W 2004 zdobyła pierwszą nagrodę w konkursie dla studentów i absolwentów wyższych szkół artystycznych w Polsce Debiut roku/Tolerancja^[15]. W 2011 otrzymała Nagrodę Fundacji Vordemberge-Gildewart^[16], w tym samym roku była nominowana w konkursie Spojrzenia – Nagroda Deutsche Banku^[17].

Zobacz kolekcję cytatów z Anny Okrasko w Wikicytatach

• www.okrasko.art.pl. okrasko.art.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-28)].
• Blog Anny Okrasko. okrasko.blogspot.com/.