Anna Pankratowa

Anna Pankratowa
ilustracja
Państwo działania

ZSRR

Data i miejsce urodzenia

16 lutego 1897
Odessa

Data i miejsce śmierci

25 maja 1957
Moskwa

doktor nauk historycznych
Specjalność: historia
Alma Mater

Uniwersytet Noworosyjski

Odznaczenia
Nagroda Stalinowska
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy
Multimedia w Wikimedia Commons

Anna Michajłowna Pankratowa (ros. А́нна Миха́йловна Панкра́това, ur. 4 lutego?/16 lutego 1897 w Odessie, zm. 25 maja 1957 Moskwie) – radziecka historyk i polityk.

Życiorys

W 1917 ukończyła studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Odeskiego (Noworosyjskiego), podczas wojny domowej w Rosji uczestniczyła w ruchu partyzanckim w guberni odeskiej, 1919 wstąpiła do RKP(b), później była funkcjonariuszką partyjną na Ukrainie i na Uralu. W 1925 ukończyła Instytut Czerwonej Profesury, w latach 1926–1930 wykładała w Akademii Wychowania Komunistycznego im. Krupskiej, Moskiewskim Instytucie Pedagogicznym im. Lenina, na Komunistycznym Uniwersytecie im. Jakowa Swierdłowa, w Akademii Wojskowo-Politycznej im. Tołmaczowa oraz na Uniwersytecie Moskiewskim, Uniwersytecie Saratowskim i Akademii Nauk Społecznych przy KC WKP(b). Była wychowanką Michaiła Pokrowskiego, w latach 30. XX w jako jedna z nielicznych uniknęła represji w czasie rozprawy Stalina z tzw. „pokrowszczyzną”, później brała udział w tzw. odbudowie nauk historycznych, w latach 1938–1947 była starszym pracownikiem naukowym i zastępcą dyrektora Instytutu Historii Akademii Nauk ZSRR.

Była redaktorem podręcznika historii dla wszystkich klas szkoły średniej, wielokrotnie wznawianego po śmierci Stalina, a także (1953–1957) redaktorem naczelnym miesięcznika „Woprosy istorii”. Od 28 stycznia 1939 członek korespondent Akademii Nauk ZSRR, od 23 października 1953 akademik Akademii Nauk ZSRR. Członek korespondent Niemieckiej Akademii Nauk i Rumuńskiej Akademii Nauk, honorowy członek Węgierskiej Akademii Nauk. Badała dzieje historii rosyjskiego ruchu robotniczego i dyplomacji ZSRR. Główna jej praca to Pietierburgskij „Sojuz bor’by za oswobożdienije raboczego kłassa” (1940).

Od 14 października 1952 do końca życia członek KC KPZR. Od 1955 do śmierci przewodnicząca Narodowego Komitetu Historyków ZSRR. Deputowana do Rady Najwyższej ZSRR, 1954–1957 członek Prezydium tej rady.

Została pochowana na moskiewskim Cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia

oraz medale.

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya