Antilopini
| Antilopini | |||||
| J.E. Gray, 1821[1] | |||||
 Antylopa indyjska (Antilope cervicapra) | |||||
| Systematyka | |||||
| Domena | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Królestwo | |||||
| Gromada | |||||
| Podgromada | |||||
| Infragromada | |||||
| Rząd | |||||
| Podrząd | |||||
| Infrarząd | |||||
| Nadrodzina | |||||
| Rodzina | |||||
| Podrodzina | |||||
| Plemię |
Antilopini | ||||
| Typ nomenklatoryczny | |||||
|
Antilope Pallas, 1766 | |||||
| |||||
| Rodzaje | |||||
| |||||
Antilopini – plemię ssaków z podrodziny antylop (Antilopinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae).
Zasięg występowania
Plemię obejmuje gatunki występujące w Afryce i Azji[36].
Podział systematyczny
Do plemienia należą następujące występujące współcześnie rodzaje[37][36][38]:
- Raphicerus C.H. Smith, 1827
- Antidorcas Sundevall, 1847 – skocznik – jedynym żyjącym współcześnie przedstawicielem jest Antidorcas marsupialis (A.E.W. von Zimmermann, 1780) – skocznik antylopi
- Ammodorcas O. Thomas, 1891 – antylopik – jedynym przedstawicielem jest Ammodorcas clarkei O. Thomas, 1891 – antylopik ogadeński
- Litocranius Kohl, 1886 – gerenuk – jedynym przedstawicielem jest Litocranius walleri (Brooke, 1879) – gerenuk długoszyi
- Saiga J.E. Gray, 1843 – suhak – jedynym przedstawicielem jest Saiga tatarica (Linnaeus, 1766) – suhak stepowy
- Antilope Pallas, 1766 – antylopa – jedynym żyjącym współcześnie przedstawicielem jest Antilope cervicapra (Linnaeus, 1758) – antylopa indyjska
- Nanger Lataste, 1885 – gazelka
- Gazella de Blainville, 1816 – gazela
- Eudorcas Fitzinger, 1869 – gazelopka
- Dorcatragus Noack, 1894 – bejra – jedynym przedstawicielem jest Dorcatragus megalotis (Menges, 1894) – bejra somalijska
- Madoqua W. Ogilby, 1837 – dikdik
- Ourebia Laurillard, 1842 – oribi – jedynym przedstawicielem jest Ourebia ourebi (A.E.W. von Zimmermann, 1783) – oribi smukłonogi
- Procapra B.H. Hodgson, 1846 – dżereń
Opisano również rodzaje wymarłe:
- Antilospira Teilhard de Chardin & Yang Zhongjian, 1931[39]
- Cambayella Pilgrim, 1939[40] – jedynym przedstawicielem był Cambayella watsoni Pilgrim, 1939
- Dorcadoryx Teilhard de Chardin & Trassaert, 1938[41]
- Dytikodorcas Bouvrain & de Bonis, 2007[42]
- Gazellospira Pilgrim & Schaub, 1939[43]
- Helladorcas Bouvrain, 1997[44] – jedynym przedstawicielem był Helladorcas geraadsi Bouvrain, 1997
- Homoiodorcas H. Thomas, 1981[45]
- Majoreas Kostopoulos, 2004[46]
- Nisidorcas Bouvrain, 1979[47] – jedynym przedstawicielem był Nisidorcas planicornis (Pilgrim, 1939)
- Ouzocerus Bouvrain & Bonis, 1986[48]
- Parantidorcas Arambourg, 1979[49] – jedynym przedstawicielem był Parantidorcas latifrons Arambourg, 1979
- Prostrepsiceros Forsyth Major, 1891[50]
- Protetraceros Schlosser, 1903[51]
- Protragelaphus Dames, 1883[52]
- Sinapocerus Tekkaya, 1974[53] – jedynym przedstawicielem był Sinapocerus ozansoyi Tekkaya, 1974
- Sinoreas Teilhard de Chardin & Trassaert, 1938[54] – jedynym przedstawicielem był Sinoreas cornucopia Teilhard de Chardin & Trassaert, 1938
- Spirocerus Boule & Teilhard de Chardin, 1928[55]
- Tragospira Kretzoi, 1954[56]
- Tyrrhenotragus H. Thomas, 1984[57] – jedynym przedstawicielem był Tyrrhenotragus gracillimus (Weithofer, 1888)
Uwagi
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Gazella de Blainville, 1816.
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Saiga J.E. Gray, 1843.
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Raphiceros O. Thomas, 1897.
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Gacella Knottnerus-Meyer, 1907 (= Gazella de Blainville, 1816).
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Antidorcas Sundevall, 1847.
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Eudorcas Fitzinger, 1869.
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Procapra B.H. Hodgson, 1846.
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Litocranius Kohl, 1886.
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Madoqua W. Ogilby, 1837.
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Rhynchotragus O.R. Neumann, 1905 (= Madoqua W. Ogilby, 1837).
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Dorcatragus Noack, 1894.
- ↑ Niepoprawna późniejsza pisownia Ammodorcas O. Thomas, 1891.
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Ourebia Laurillard, 1842.
Przypisy
- ↑ a b J.E. Gray. On the Natural Arrangment of Vertebrose Animals. „The London Medical Repository”. 15, s. 307, 1821. (ang.).
- ↑ Ch.-L. Bonaparte. Synopsis Vertebratorum Systematis. „Nuovi annali delle scienze naturali”. 2, s. 112, 1838. (łac.).
- ↑ J.E. Gray. On the arrangement of the hollow-horned ruminants (Bovidæ). „The Annals and Magazine of Natural History”. 18 (119), s. 230, 1846. (ang.).
- ↑ B.H. Hodgson. On Various Genera of the Ruminants. „The Journal of the Asiatic Society of Bengal”. 16 (2), s. 694, 1847. (ang.).
- ↑ S.F. Baird: Mammals. W: United States. War Department: Reports of explorations and surveys, to ascertain the most practicable and economical route for a railroad from the Mississippi River to the Pacific Ocean. Made under the direction of the secretary of war, in 1853-1857. T. 8. Cz. 1: General report upon the zoology of the several Pacific Railroad routes. Washington: A.O.P. Nicholson, Printer, 1857, s. 664. (ang.).
- ↑ a b E. Haeckel: Generelle morphologie der organismen. Allgemeine grundzüge der organischen formen-wissenschaft, mechanisch begründet durch die von Charles Darwin reformirte descendenztheorie. Cz. 2. Berlin: G. Reimer, 1866, s. clviii. (niem.).
- ↑ J.E. Gray: Catalogue of ruminant Mammalia (Pecora, Linnaeus) in the British Museum. London: British Museum, 1872, s. 32. (ang.).
- ↑ Gill 1872 ↓, s. 8, 72.
- ↑ Gill 1872 ↓, s. 8.
- ↑ V. Brooke: Order VII.—Undulata. W: A.R. Wallace: The geographical distribution of animals. With a study of the relations of living and extinct faunas as elucidating the past changes of the earth’s surface. Cz. 2. New York: Harper and brothers, 1876, s. 223. (ang.).
- ↑ Knottnerus-Meyer 1907 ↓, s. 51.
- ↑ Knottnerus-Meyer 1907 ↓, s. 56, 99, 128.
- ↑ Knottnerus-Meyer 1907 ↓, s. 56.
- ↑ Knottnerus-Meyer 1907 ↓, s. 57.
- ↑ a b Knottnerus-Meyer 1907 ↓, s. 61.
- ↑ Knottnerus-Meyer 1907 ↓, s. 64.
- ↑ Knottnerus-Meyer 1907 ↓, s. 65.
- ↑ Pocock 1910 ↓, s. 876.
- ↑ Pocock 1910 ↓, s. 898.
- ↑ T. Roosevelt & E. Heller: Life-histories of African Game Animals. Cz. 2. New York: Charles Scribner’s Sons, 1914, s. 622. (ang.).
- ↑ Ch. Frick. Horned ruminants of North America. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 69, s. 539, 1937. (ang.).
- ↑ a b c d Pilgrim 1939 ↓, s. 23.
- ↑ a b G.G. Simpson. The principles of classification and a classification of mammals. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 85, s. 161, 1945. (ang.).
- ↑ И.И. Соколов. Опыт естественной классификации полорогих (Bovidae). „Труды Зоологического института РАН”. 14, s. 46, 231, 1953. (ros.).
- ↑ S. Frechkop: Sous-ordre des Ruminants ou Sélénodontes. W: P. Grasse: Traité de Zoologie. Cz. 17: Mammifères. Les ordres: anatomie, éthologie, systématique. Paris: Masson, 1955, s. 646. (fr.).
- ↑ Haltenorth 1963 ↓, s. 73.
- ↑ Haltenorth 1963 ↓, s. 76.
- ↑ Haltenorth 1963 ↓, s. 77.
- ↑ Haltenorth 1963 ↓, s. 106.
- ↑ Haltenorth 1963 ↓, s. 107.
- ↑ Haltenorth 1963 ↓, s. 113.
- ↑ Haltenorth 1963 ↓, s. 114.
- ↑ W.F.H. Ansell: Order Artiodactyla. W: J. Meester & H.W. Setzer (redaktorzy): Mammals of Africa: An Identification Manual. Cz. 15. Washington, DC: Smithsonian Institute Press, 1972, s. 59. ISBN 0-87474-116-5. (ang.).
- ↑ J. Kingdom: The Kingdon field guide to African mammals. San Diego: Nature World Academic Press, Harcourt Brace & Company, 1997, s. 419. ISBN 0-12-408355-2. (ang.).
- ↑ a b c d A. Hassanin, F. Delsuc, A. Ropiquet, C. Hammer, B. Jansen van Vuuren, C. Matthee, M. Ruiz-García, F.M. Catzeflis, V. Areskoug, T.T. Nguyen & A. Couloux. Pattern and timing of diversification of Cetartiodactyla (Mammalia, Laurasiatheria), as revealed by a comprehensive analysis of mitochondrial genomes. „Comptes Rendus Biologies”. 335 (1), s. 46, 2012. DOI: 10.1016/j.crvi.2011.11.002. (ang.).
- ↑ a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 334–344. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
- ↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.2) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-07-20]. (ang.).
- ↑ Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 177–181. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ P. Teilhard de Chardin & Z.-j. Yang. Fossil mammals from the Late Cenozoic of Northern China. „Palaeontologia Sinica”. New series C. 1, s. 43, 1931. (ang.).
- ↑ Pilgrim 1939 ↓, s. 121.
- ↑ Teilhard de Chardin i Trassaert 1938 ↓, s. 32.
- ↑ G. Bouvrain & L. Bonis. Ruminants (Mammalia, Artiodactyla: Tragulidae, Cervidae, Bovidae) des gisements du Miocène supérieur (Turolien) de Dytiko (Grèce). „Annales de Paléontologie”. 93 (2), s. 132, 2007. DOI: 10.1016/j.annpal.2007.03.001. (fr.).
- ↑ G.E. Pilgrim & S. Schaub. Die schraubenhörnige Antilope des europäischen Oberpliocaens und ihre systematische Stellung. „Abhandlungen der schweizerischen paläontologischen Gesellschaft”. 62, s. 6, 1939. (niem.).
- ↑ G. Bouvrain. Les bovidés du Miocène supérieur de Pentalophos (Macédoine, Grèce). „Münchner geowissenschafliche Abhandlungen”. 34A, s. 11, 1997. (fr.).
- ↑ H. Thomas. Les Bovidés miocènes de la formation de Ngorora du Bassin de Baringo (Rift Valley, Kenya) II. „Proceedings of the Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen”. 84 (3), s. 404, 1981. (fr.).
- ↑ D.S. Kostopoulos. Revision of some late Miocene spiral horned antelopes (Bovidae, Mammalia). „Neues Jahrbuch für Geologie und Paläontologie”. Abhandlungen 231 (2), s. 184, 2004. DOI: 10.1127/njgpa/231/2004/167. (ang.).
- ↑ G. Bouvrain. Un nouveau genre de Bovidé de la fin du Miocène. „Bulletin de la Société Géologique de France”. S7–XXI (4), s. 510, 1979. DOI: 10.2113/gssgfbull.S7-XXI.4.507. (fr.).
- ↑ G. Bouvrain & L. Bonis. Ouzocerus gracilis n.g., n.sp., Bovidae (Artiodactyla, Mammalia) du Vallésien (Miocène supérieur) de Macédoine (Grèce). „Geobios”. 19 (5), s. 664, 1986. DOI: 10.1016/S0016-6995(86)80063-8. (fr.).
- ↑ C. Arambourg: Vertébrés Villafranchiens d’Afrique du Nord (Artiodactyles, Carnivores, Primates, Reptiles, Oiseaux). Paris: Fondation Singer-Polignac, 1979, s. 65. ISBN 978-29-00-92704-5. (fr.).
- ↑ Ch.I. Forsyth Major. Considèralions nouvelles sur la faune des Vertébrés du miocène supérieur dans l’île de Samos. „Comptes rendus hebdomadaires de l’Académie des Sciences”. 113, s. 608, 1891. (fr.).
- ↑ M. Schlosser. Die fossilen Säugetiere Chinas nebst einer Odontographie der rezenten Antilopen. „Abhandlungen der Mathematisch-Physikalischen Klasse der Königlich Bayerischen Akademie der Wissenschaften”. 22, s. 136, 1906. (niem.).
- ↑ W. Dames. Über eine neue Antilope ans dem Pliocaen von Pikermi in Attica. „Sitzungsberichte der Gesellschaft Naturforschender Freunde zu Berlin”. Jahrgang 1883, s. 97, 1883. (niem.).
- ↑ İ. Tekkaya. The Bovedae fauna of Middle Sinap of Turkey. „Türkiye Jeoloji Kurumu Bülteni”. 18 (7), s. 174, 1974. (ang.).
- ↑ Teilhard de Chardin i Trassaert 1938 ↓, s. 73.
- ↑ N. Boule, H. Breuil, E. Licent & P. Teilhard de Chardin. Le paléolithique de la Chine. „Archives de l’Institut de paléontologie humaine”. 4, s. 66, 1928. (fr.).
- ↑ M. Kretzoi. Bericht über die calabrische (villafranchische) fauna von Kisláng, kom. Fejér. „Magyar Állami Földtani Intézet Jelentése”. 1953, s. 254, 1954. (niem.).
- ↑ Les origines africaines des Bovidae (Artiodactyla, Mammalia) miocènes des lignites de Grosseto (Toscane, Italie). „Bulletin du Muséum national d’histoire naturelle”. 4e série. 6, s. 81–101, 1984. (fr.).
Bibliografia
- T.N. Gill. Arrangement of the Families of Mammals; with Analytical Tables. „Smithsonian Miscellaneous collections”. 11, s. 1–98, 1872. (ang.).
- T. Knottnerus-Meyer. Über das Tränenbein der Huftiere. Vergleichend-anatomischer Beitrag zur Systematik der rezenten Ungulata. „Archiv für Naturgeschichte”. 73 (1), s. 1–152, 1907. (niem.).
- R.I. Pocock. On the Specialized Cutaneous Glands of Ruminants. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1910, s. 840–970, 1910. (ang.).
- G.E. Pilgrim. The fossil Bovidae of India. „Memoirs of the Geological Survey of India, Palaeontologia Indica”. 26, s. 1–356, 1939. (ang.).
- T. Haltenorth: Klassifikation der Säugetiere: Artiodactyla. W: E. Thenius (red.): Handbuch der Zoologie. Cz. 8: Mammalia. Berlin: W. de Gruyter, 1963, s. 1–167. (niem.).
- P. Teilhard de Chardin & M. Trassaert. Cavicornia of South-Eastern Shansi. „Palaeontologia Sinica”. New series C. 6, s. 1–98, 1938. (ang.).
Identyfikatory zewnętrzne (takson):
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.