Antoine Silber

To jest strona ujednoznaczniająca. Poniżej znajdują się różne znaczenia haseł: „Antoine Silber”, „Silber”, „Silberfeld”.

Antoine Silber, właśc. Antoine Michel Sylvain Silberfeld (1947/2/6) w Paryżu^[1]) – francuski dziennikarz i autor autofikcji.

Jego pradziadek, Lazare Silberfeld, był rabinem w Krakowie (Polska), w dzielnicy Kazimierz, a dziadek, Ernest Silberfeld, handlarzem diamentów w Antwerpii (Belgia)^[2]. Był synem Jacques'a Silberfelda (1915–1991), dziennikarza pisma La Nation française Pierre Boutang i tłumacza, oraz Simone Megglé (1916–1981), córki ekonomisty Armanda Megglé (1889–1959). Ma czworo dzieci, w tym Sarah Magaajyię Silberfeld (ur. 1994) ze związku z Rahmatou Keïta^[3].

Karierę zawodową rozpoczął w ORTF, gdzie przez rok, w 1970 roku, pracował w biurze prasowym pierwszego kanału, zanim przeszedł do prasy drukowanej i dołączył do tygodnika Paris Match, gdzie od 1971 roku zajmował się bieżącymi wydarzeniami politycznymi i społecznymi.

W latach 1972–1979 pracował dla Le Point. Wraz z Jean-Marie Pontaut prowadził w 1973 roku śledztwo w sprawie tzw. „afery hydraulików” dla Canard Enchaîné^[4]. W 1978 roku spędził trzy miesiące w Stanach Zjednoczonych jako stypendysta French-American Foundation.

W lipcu 1979 roku redaktor naczelny Jean-François Fogel mianował go szefem działu śledczego pisma Paris-Hebdo, należącego do grupy L'Expansion. Zlecił wówczas Edwy Plenel śledztwo dotyczące parkometrów, płacąc mu 5000 franków, co umożliwiło temu ostatniemu podróż do Azji i opublikowanie w Le Monde oraz Libération dwóch reportaży – o chińskiej prasie opozycyjnej i o dysydencie Wang Xizhe^[5].

W maju 1980 roku dołączył do Nouvel Observateur, gdzie do 1984 roku prowadził rubrykę „Notre époque”, następnie współpracował z różnymi czasopismami, m.in. z Paris Passion magazine, Géo oraz Livres Hebdo, które dwukrotnie powierzyło mu funkcję redaktora naczelnego „Journal du salon” podczas Salonu Książki w Paryżu.

Pod koniec lat 90. powrócił do Nouvel Observateur, a od 2000 roku przeprowadzał wywiady z autorami w rubryce „Kwestionariusz Prousta” tygodnika L'Express. W latach 2001–2008 co tydzień współpracował z magazynem Elle przy rubryce „Jeden dzień z...”.

Podpisał międzynarodową petycję Société des auteurs et compositeurs dramatiques (SACD) domagającą się uwolnienia reżysera i aktora Romana Polańskiego po jego aresztowaniu 26 września 2009 roku w Zurychu (Szwajcaria)^[6].

Inspirując się „nieliterackim” stylem Colette oraz „niedopisanym” stylem Trumana Capote'a^[7], w 2011 roku „przeprowadza wywiad sam ze sobą”^[8], opisując swoją psychoanalizę u Anne Dufourmantelle w powieści Le Silence de ma mère, wydanej przez Éditions Denoël^[9]. W 2015 roku Bernard Pivot określił powieść Ton père pour la vie jako „książkę o miłości, wspomnieniach i nieustającym osłupieniu”^[10], opowiadającą o synu pragnącym zrealizować to, czego nie udało się dokonać jego ojcu^[11]. W 2018 roku Jean-Claude Perrier nazwał powieść Tout cet hier à l'intérieur de moi książką o „obsesji na punkcie korzeni”^[12][13].

• SDF - Sans domicile fixe, Éditions JC Lattès, 1993, ISBN 978-2-709-61211-1 (współautorka: Rahmatou Keïta)
• Les plus belles histoires d'amour de « Elle » : C'est mon histoire, Robert Laffont, 2007, ISBN 978-2-266-16812-0, ISBN 978-2-221-10618-1
• Le Silence de ma mère, powieść, Éditions Denoël, 5 stycznia 2011^[14], ISBN 978-2-207-10933-5; wznowienie (Arléa-poche), Éditions Arléa, 27 sierpnia 2015
• Les Cyprès de Patmos, powieść, Éditions Arléa, 6 lutego 2014, ISBN 978-2-3630-8044-8^[15][16]
• Ton père pour la vie, powieść, Éditions Arléa, 27 sierpnia 2015, ISBN 978-2-363-08092-9^[17][18]
• Tout cet hier à l'intérieur de moi, powieść, Éditions Arléa, 30 sierpnia 2018, ISBN 978-2-363-08168-1^[19]

• Marcel Caille, Dominique Decèze, Les Truands du patronat, 1977, ISBN 978-2-209-05234-9
• Jésus Ynfante, Un crime sous Giscard : l'affaire de Broglie, l'Opus Dei, Matesa, Cahiers Libres 364, François Maspéro/FeniXX, 1981, 312 s., ISBN 2-707-11259-3, ISBN 978-2-707-11259-0^[20]
• Vincent Soulier, Presse féminine : la puissance frivole, 2008, ISBN 978-2-809-80039-5
• Arnaud Genon, Autofiction : pratiques et théories: Articles, 2013, ISBN 978-2-342-00424-3
• Jacques Duquesne, Histoires vraies : Une vie de journaliste, 2016, ISBN 978-2-226-31904-3
• Bernard Pivot, La Mémoire n'en fait qu'à sa tête, 2017, ISBN 978-2-226-39789-8

• Blog.