Antyhormony

Antyhormony – związki chemiczne hamujące działanie hormonów lub uniemożliwiające ich syntezę^[1]^[2]. Najczęstszym mechanizmem ich działania jest blokada receptorów docelowych dla danego hormonu, co skutkuje jego pozornym niedoborem^[3]. Są wykorzystywane do leczenia nadczynności gruczołów. Stosowanie ich u osób zdrowych może natomiast powodować niedoczynności^[1].

Przykładowymi antyhormonami są^[1]:

tioamidy (metylotiouracyl, tiamazol) – inhibitory syntezy hormonów tarczycy;
dioben – konkuruje o receptory z tyroksyną;
amfenon B – inhibitor syntezy aldosteronu;
spironolakton – konkuruje o receptory z aldosteronem.

Przypisy

↑ ^a ^b ^c Mała encyklopedia medycyny. Wyd. IV. T. I: A–G. Warszawa: PWN, 1988, s. 46–47. ISBN 83-01-08835-4.
↑ Słownik tematyczny. Biologia, cz. 1, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 19, ISBN 978-83-01-16529-1 .
↑ Wielka encyklopedia zdrowia. Wojciech Twardosz (red.). T. I: Ab–Az. Poznań: Wydawnictwo HORYZONT, 2002, s. 78. ISBN 83-89242-01-X.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

[MEM-1] Mała encyklopedia medycyny. Wyd. IV. T. I: A–G. Warszawa: PWN, 1988, s. 46–47. ISBN 83-01-08835-4.

[StB1-2] Słownik tematyczny. Biologia, cz. 1, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 19, ISBN 978-83-01-16529-1 .

[WEZ-3] Wielka encyklopedia zdrowia. Wojciech Twardosz (red.). T. I: Ab–Az. Poznań: Wydawnictwo HORYZONT, 2002, s. 78. ISBN 83-89242-01-X.

[1]

[2]

[3]

Antyhormony

Przypisy

Content Disclaimer