Aphalon

Aphalon. Świat księżycowego ostrza – jeden z pierwszych systemów RPG, stworzony na początku lat 90. i wydany przez polskich autorów (Arkadiusza Melczarka i Dariusza Tarkę) w 1995.

Gra nie została dobrze odebrana przez graczy i recenzentów, została skrytykowana za mało oryginalną konstrukcję przedstawionego świata, skomplikowaną mechanikę oraz trudny i czasochłonny system rozliczania walk.

Arkadiusz Mleczarek zaczął pracować nad systemem przed początkiem lat 90., pomagał mu Dariusz Tarka^[1.1][1.2]. Gra została wydana w sierpniu 1995 przez szczecińskie wydawnictwo Multimedium^[2] (lub Multi Medium^[1.1]). Firma zdecydowała się wydać Aphalona zamiast Kruków Urojenia^[1.1]. Był to jeden z pierwszych polskich systemów RPG^[2]. Planowana była druga edycja, jednak nigdy nie doszła do skutku^[1.2].

Aphalon to obszerna kraina zamieszkiwana przez ludzi, elfy (którzy dzielą się na złych i rasistowskich Aquade o czarnych lub rudych włosach, bladej cerze i czarnych lub czerwonych oczach, będących bardzo dobrymi tropicielami, którzy służą bogu śmierci i obłędu Sarhanowi; Nerekai – neutralne elfy o szarych, zielonych lub błękitnych oczach i szarych włosach oraz dobrych Avatari o złotych lub srebrnych włosach i złotych, srebrnych lub zielonych oczach), półelfy, krasnoludy, karły (przypominające hobbitów) oraz barharów (futerkowe stworzenia o cienkim głosie, będące świetnymi wojownikami, zwane też obraźliwie "babołakami"). Oprócz tego w Aphalonie można spotkać mnóstwo różnych stworów opisanych w całkiem sporym bestiariuszu.

Najważniejsze krainy to:

• Asmaghoria – cywilizowane królestwo zamieszkane głównie przez ludzi
• Bomborgia – prymitywna kraina czarnoskórych bomborgijczyków
• Edheldur – niebezpieczne królestwo elfów Aquade, w którego stolicy znajduje się jedyna świątynia poświęcona Sarhanowi
• Edhelion – położony w górskiej dolinie pokrytej lasem, zamieszkują go elfy Avatari
• Gorhon – leżące na północnym zachodzie królestwo, zamieszkane przez wesołych i skorych do zabaw ludzi
• Gormia – zamieszkana w całości przez ludzi malownicza puszcza
• Glordon – ciepły, bogaty i piękny kraj zamieszkiwany głównie przez kupców i arystokrację wszelkich ras
• Grgx – wulkaniczna kraina orków
• Khanhanarak – znajdujące się w głębi Dzikich Gór królestwo krasnoludów
• Morotan – niegdyś najpotężniejsze królestwo na Aphalonie, mroczny i tajemniczy, pełny zapomnianych baśni, ruin warowni i zamków oraz kurhanów
• Nondor – królestwo żeglarzy i szkutników
• Orgon – nieprzyjazny kraj składający się z małych, wiecznie walczących ze sobą księstewek
• Pelvan – kraina zamieszkana przez dziki i prymitywny naród słynące ze świetnych wojowników i piratów
• Rowons – największy i najpotężniejszy kraj na Aphalonie
• Simirion – stary kraj zaludniony przez ludzi słynących ze swej długowieczności, simiriończycy żyją nawet do 160 lat
• Tumal – zbuntowana prowincja Asmaghorii
• Vraran – wietrzny i zimny kraj zamieszkiwany przez pasterzy

Prócz tego system posiada sporą listę bogów (nazywanych w tym systemie Innymi), języków, religii, frakcji, gildii oraz bractw i stowarzyszeń do których mogą przynależeć gracze.

Dostępnych jest 10 profesji: awanturnik, barbarzyńca, bard, kupiec, mag, mnich, tropiciel, uzdrowiciel, wojownik i złodziej.

Gra została zrecenzowana w „Magii i Mieczu”. Recenzent "A.M." uznał wydanie za stosunkowo staranne, z dobrą korektą edytorską jak na „polskie warunki”, aczkolwiem z niezbyt licznymi ilustracjami, co uznał za wadę zwłaszcza w przypadku bestiariusza. Skrytykował nieczytalną typografię i niekiedy chaotyczny układ tekstu. Przedstawiony świat uznał za mało oryginalny i zilustrowany mało czytelną mapą; podobnie skrytykował załączone scenariusze przygód ("sztampowe... niezbyt dobrze opracowane"). Mechanikę uznał za zbyt skomplikowaną i czasochłonną dla większości graczy (jako przykład podając np. "rozpisanie miejsca trafienia [w walce] na kilkadziesiąt lokacji"). W podsumowaniu opisał grę jako prezentującą "średni poziom zachodni" pod względem mechaniki, ale poniżej przeciętny pod względem graficznym i edytorskim^[2].

Podobne wrażania odnieśli gracze i inni recenzenci, aczkolwiek gra miała pewne grono fanów; dwie dekady po jej premierze, w 2014, przygodę do systemu zgłoszono do nagrody Quentin^[1.2].