Arno von Lenski

Arno von Lenski

Generalleutnant
Pełne imię i nazwisko	Arno Ernst Max von Lenski
Data i miejsce urodzenia	20 lipca 1893 Reuss, Prusy Wschodnie, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci	4 października 1986 Eichwalde, NRD
Przebieg służby
Siły zbrojne	Armia Cesarstwa Niemieckiego Reichswehra Wehrmacht Kasernierte Volkspolizei Nationale Volksarmee
Formacja	Reichsheer Heer
Jednostki	2 Dywizja Pancerna 24 Dywizja Pancerna
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa II wojna światowa: •inwazja na Polskę •inwazja na Związek Radziecki •bitwa stalingradzka
Odznaczenia

ArnoErnst Max von Lenski (ur. 20 lipca 1893 w Reuss, zm. 4 października 1986 w Eichwalde) niemiecki generał, uczestnik I i II wojny światowej, członek Komitetu Narodowego Wolne Niemcy i Związku Oficerów Niemieckich(inne języki). Po wojnie kontynuował karierę wojskową w Skoszarowanych Oddziałach Policji Ludowej NRD i Narodowej Armii Ludowej.

Arno von Lenski urodził się w Prusach Wschodnich we wsi Reuss (obecnie Cimochy) w rodzinie posiadaczy ziemskich Ludwiga Otto Richard Benno von Lenskiego i Berty Michalczik^[1]. W 1903 r. rozpoczął karierę wojskową od wstąpienia do szkoły kadetów w Koszalinie na terenie Pomorza Tylnego, którą ukończył w 1908 roku^[2]. W latach 1909–1912 uczęszczał do Pruskiej Głównej Akademii Kadetów(inne języki) w Berlinie^[2]. 23 marca 1912 roku wstąpił do 3 Nowomarchijskiego Pułku Grenadierów Konnych w Bydgoszczy^[3][4]. W czerwcu 1913 roku, po przejściu kursu oficerskiego w Kriegsschule Lenski awansował do stopnia podchorążego (niem. Fähnrich)^[3]. W 1913 roku awansował do stopnia porucznika (niem. Oberleutnant)^[2]. Służba w Bydgoszczy rozwinęła u Lenskiego zainteresowanie jeździectwem sportowym, co przełożyło się na jego dalszą karierę wojskową^[4].

Podczas I wojny światowej von Lenski służył jako dowódca plutonu, a następnie szwadronu w macierzystej jednostce^[3]. Brał udział w bitwach nad Marną i Sommą, po której został przeniesiony do Warszawy, gdzie pełnił funkcję ordynansa w dowództwie 55 Korpusu do 1918 roku^[2][3].

Po zakończeniu I wojny światowej służył w Grenzschutz Ost, następnie w 1919 roku wstąpił do Reichsheer. Wiosną 1920 roku służył w 6 Pułku Kawalerii w Demmin, a po utworzeniu Reichswehry przydzielono mu dowództwo jednego ze szwadronów tego pułku. W latach 20. pełnił głównie rolę instruktora jeździectwa, początkowo w szkole kawalerii w Hannowerze (1921-1923), w październiku 1923 roku już jako rotmistrz został dowódcą szwadronu szkoleniowego 6. (Pruskiego) Pułku Kawalerii w Pasewalk, funkcję tę pełnił do 1928 roku^[2][4]. W październiku 1929 roku został przeniesiony do meklemburskiej eskadry szkoleniowej przy 14. Pułku Kawalerii w Ludwigslust^[3].

1 lipca 1933 roku von Lenski awansował na majora oraz został mianowany dowódcą nowej szkoły jeździeckiej dla podoficerów oraz adiutantem dowódcy szkoły kawalerii^[2]. Po przekształceniu Reichswehry w Wehrmacht został dowódcą batalionu w 14. Pułku Kawalerii^[3]. W latach 1934–1935 reprezentował Niemcy na międzynarodowych zawodach jeździeckich w Irlandii, na Węgrzech i w Szwecji^[2]. W październiku 1935 roku został dowódcą 6 Pułku Kawalerii w Schwedt^[3]. W marcu 1936 roku von Lenski awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant), a w sierpniu 1938 na pułkownika (niem. Oberst)^[3].

Wybuch II wojny światowej zastał Arno von Lenskiego na stanowisku dowódcy 33 Zmotoryzowanego Batalionu Rozpoznawczego (w sierpniu 1939 roku 6. Pułk Kawalerii został rozwiązany)^[3]. W październiku von Lenski był jednym z kandydatów do Trybunału Ludowego, został mianowany sędzią honorowym. Pełnił tam przede wszystkim funkcję biegłego wojskowego w procesach dotyczących szpiegostwa^[2][3]. Brał udział w co najmniej ośmiu procesach prowadzonych przez Rolanda Freislera, w tym jednym zakończonym wyrokiem śmierci^[4].

W grudniu von Lenski objął stanowisko dyrektora szkoły kawalerii w Krampnitz. W maju 1941 roku funkcję tę przejął Gustav von Vaerst, von Lenski objął dowodzenie nad 2. Brygadą Strzelców. W sierpniu 1941 roku objął dowodzenie nad 11. Brygadą Strzelców, która operowała na południowym odcinku frontu wschodniego, w listopadzie zrezygnował jednak ze stanowiska i został przeniesiony do Führerreserve^[3]. W grudniu von Lenski ponownie wrócił do szkoły kawalerii w Krampnitz (przemianowanej na Szkołę Oddziałów Szybkich), ostatecznie ze stanowiska zrezygnował w czerwcu 1942 roku^[3]. Von Lenski wrócił do służby frontowej, obejmując dowództwo w 2 Dywizji Pancernej, z którego zrezygnował w sierpniu, raz jeszcze trafiając do rezerwy^[3][5]. W sierpniu von Lenski awansował do stopnia generała majora (niem. Generalmajor)^[2]. We wrześniu von Lenski otrzymał przydział do 24 Dywizji Pancernej, wchodzącej w skład 6 Armii gen. Friedricha Paulusa. Na czele tej dywizji von Lenski brał udział w bitwie stalingradzkiej, której następstwem było okrążenie armii przez wojska radzieckie. 1 stycznia 1943 roku von Lenski został awansowany do stopnia generała porucznika (niem. Generalleutnant). 2 lutego gen. Arno von Lenski wraz z gen. Martinem Lattmannem(inne języki) zwrócili się do dowódcy XI Korpusu Armijnego, gen. Karla Streckera(inne języki) o zgodę na złożenie broni przed wojskami rosyjskimi. Mimo odmowy Streckera, von Lenski poinformował go, że wysłał już jednego ze swoich oficerów do Rosjan celem negocjowania warunków kapitulacji^[6]. W tej sytuacji gen. Strecker zrezygnował z dalszego oporu, wśród wziętych do niewoli dowódców znalazł się również gen. von Lenski^[7].

Arno von Lenski trafił do obozu jenieckiego nr 27 w Krasnogorsku, z którego w kwietniu 1943 roku został przeniesiony do specjalnego obozu jenieckiego NKWD nr 84 w Wojkowie^[2][3]. Von Lenski wraz z oficerami, którzy byli gotowi na nawiązanie współpracy z Rosjanami został przeniesiony do specjalnego obozu w Łunowie. Jeszcze przed wyjazdem spotkał się z feldmarszałkiem Paulusem. Ten napomniał go, by pozostał niezłomny w obliczu pokus, które z pewnością czekały go ze strony rosyjskiej, odwołując się do jego dumy jako jedynego kawalerzysty wśród generałów spod Stalingradu. Von Lenski odpowiedział, że takie napomnienie jest zbędne^[8]. W maju 1943 roku wstąpił do Komitetu Narodowego Wolne Niemcy oraz wchodzącego w struktury komitetu Związku Oficerów Niemieckich^[3][9]. Przez zgromadzonych wokół Paulusa generałów członkowie tych organizacji zostali uznani za zdrajców^[10]. Von Lenski pisał do kolegów przebywających w Wojkowie listy, w których namawiał do dołączenia do Związku Oficerów^[11]. Za wstąpienie do organizacji, które otwarcie stawały w opozycji do hitlerowskiego rządu został zaocznie skazany na karę śmierci przez sąd w Torgau. Von Lenski angażował się w działania komitetu, występował w moskiewskim radiu, redagował ulotki, wygłaszał wykłady i przygotowywał artykuły dla gazety Freies Deutschland^[3][12].

Jego żona, Maria Martha Elisabeth Erika Nette wraz z dziećmi została poddana aresztowi domowemu, w ramach funkcjonującej w III Rzeszy odpowiedzialności rodzinnej. Marii, tak jak żonom pozostałych członków komitetu przedstawiono możliwość wystąpienia o rozwód z uznanym za zdrajcę mężem. Mimo namowy ze strony służb i własnej rodziny Maria nie zdecydowała się na rozwód^[13]. Po lipcowym zamachu na Hitlera w 1944 roku Gestapo aresztowało Marię i jej dwóch synów, podejrzewając udział jej męża w spisku. Rodzina Arno von Lenskiego trafiła do Dessau, a następnie do więzienia w Magdeburgu^[14]. W październiku rodzina von Lenskich została przeniesiona do aresztu domowego w hotelu górskim w pobliżu Opawy^[15]. Tak zwane Schierlichmühle było miejscem odosobnienia rodzin członków Związku Oficerów Niemieckich^[16].

W sierpniu 1949 roku von Lenski wrócił do Niemiec, gdzie rozpoczął działalność polityczną, w Izbie Landów(inne języki) oraz Izbie Ludowej jako reprezentant Narodowo-Demokratycznej Partii Niemiec.W październiku 1952 roku w stopniu generała dywizji (niem. Generalmajor) wstąpił do Kasernierte Volkspolizei, w której pełnił funkcję kierownika ds. tworzenia i rozbudowy sił pancernych^[3][17]. W 1953 von Lenski przewodniczył delegacji, która przywitała powracającego do Niemiec Paulusa^[18]. Utrzymywał prywatne relacje z dawnym dowódcą, żona von Lenskiego pomagała Paulusowi nawiązać po powrocie kontakt z jego dziećmi^[19]. Od 1956 roku pełnił funkcję szefa sił pancernych w Ministerstwie Obrony Narodowej jako generał Nationale Volksarmee, z której został zwolniony w 1958 roku^[2].

Po zwolnieniu ze służby wojskowej wrócił do dawnego hobby – jeździectwa. Kierował sekcją jeździecką w wojskowym klubie sportowym Vorwärts, został prezesem Związku Jeździeckiego NRD, a także działał do 1970 roku w sekcji jeździeckiej Narodowego Komitetu Olimpijskiego NRD(inne języki)^[2][4]. Von Lenski pełnił wysokie funkcje w Towarzystwie Przyjaźni Niemiecko-Radzieckiej (DSF(inne języki)) i Niemieckim Związku Gimnastyki i Sportu (DTSB(inne języki))^[4].

W 1960 roku przeciwko von Lenskiemu wszczęto dochodzenie, w związku z jego działalnością w Trybunale Ludowym w latach 30.^[3] Nie doszło jednak w NRD do publicznej debaty na temat nazistowskiej przeszłości von Lenskiego, poza wewnętrzną rozmową z kierownictwem Ministerstwa Obrony NRD, na którą Lenski został zaproszony już dzień po pierwszej publikacji, nie spotkały go żadne konsekwencje^[4].

W 1964 roku zastąpił gen. Otto Korfesa na stanowisku przewodniczącego Stowarzyszenia Byłych Oficerów(inne języki)^[2].

Arno von Lenski zmarł 4 października 1984 roku w Eichwalde. Został pochowany na cmentarzu Waldfriedhof w Strausbergu^[20].

Arno von Lenski był dwukrotnie żonaty. Pierwsze małżeństwo zawarł 14 lutego 1931 roku z córką bankiera, Emily Friedburg. Emily zmarła na białaczkę 10 listopada 1932 roku^[21].

Drugą żoną von Lenskiego była Maria Martha Elisabeth Erika Nette, którą poślubił 19 marca 1935 roku^[22].

• Krzyż Żelazny II Klasy
• Krzyż Żelazny I Klasy^[4]
• Order Zasługi Wojskowej IV Klasy z Mieczami^[23]
• Order Alberta Krzyż Komandorski II Klasy z Mieczami^[23]
• Krzyż Zasługi Wojskowej III Klasy z Dekoracją Wojenną^[23]
• Odznaka za Służbę Wojskową IV Klasy (4-letnia służba wojskowa)
• Odznaka za Służbę Wojskową III Klasy (12-letnia służba wojskowa)
• Odznaka za Służbę Wojskową II Klasy (18-letnia służba wojskowa)
• Odznaka za Służbę Wojskową I Klasy (25-letnia służba wojskowa)
• Szpanga do Krzyża Żelaznego II Klasy
• Szpanga do Krzyża Żelaznego I Klasy
• Krzyż Honorowy dla Walczących na Froncie
• Czarna Odznaka za Rany
• Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942
• Złoty Krzyż Niemiecki (21 stycznia 1943)^[23]
• Medal za Walkę Przeciwko Faszyzmowi 1933-1945 (1958)
• Medal Zasługi DDR (20 lipca 1963)
• Srebrny Order Zasługi dla Ojczyzny (8 maja 1965)
• Order Zasługi w Walkach dla Ludu i Ojczyzny II Klasy (1 kwietnia 1966)
• Order Zasługi w Walkach dla Ludu i Ojczyzny I Klasy (1973)

• Antony Beevor: Stalingrad. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2015. ISBN 978-83-240-3416-1.
• Arthur Boje: Stalins deutsche Agenten Ein Kriegsgefangener berichtet. Graz: Leopold Stocker Verlag, 2002. ISBN 3-7020-0946-9.
• Torsten Diedrich: Paulus: das Trauma von Stalingrad: eine Biographie. Paderborn: Ferdinand Schöningh Verlag, 2008. ISBN 978-83-245-9105-3.
• Robert Loeffel: Family Punishment in Nazi Germany. Sippenhaft, Terror and Myth. New York: Palgrave Macmillan, 2012. DOI: 10.1057/9781137021830. ISBN 978-1-349-34450-5.