Barbara Kaim

Barbara Kaim
Państwo działania

 Polska

Data urodzenia

1 grudnia 1952

Zawód, zajęcie

archeolog

Profesor, nauki humanistyczne
Specjalność: archeologia
Alma Mater

Wydział Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego

Doktorat

1983

Habilitacja

2003

Profesura

2005

Wydział Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego
Odznaczenia
* Nagrody „Clio” – nagroda za najlepsze publikacje naukowe pracowników Wydziału Historycznego UW: 1996, 2003;
  • Nagrody Rektora Uniwersytetu Warszawskiego: 2001, 2003, 2004, 2006;
  • Medal Prezydenta Turkmenistanu za rozwój nauki, edukacji i kultury, 2014;

Barbara Kaim (ur. 1 grudnia 1952) – polska archeolog, profesor na Wydziale Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego[1]. Jej badania koncentrują się na okresach panowania Achemenidów, Partów i Sasanidów w Iranie i Azji Środkowej.

Kariera zawodowa

Barbara Kaim studiowała w Instytucie Archeologii (obecnie Wydział Archeologii). Ukończyła studia w 1977 roku[2]. Od 1977 roku pracowała jako asystent naukowy. Po uzyskaniu stopnia doktora w 1983 roku[2], rozpoczęła pracę na stanowisku adiunkta w Zakładzie Archeologii Bliskiego Wschodu w tym samym instytucie[potrzebny przypis]. Habilitowała się w 2003 roku[2], przygotowując monografię poświęconą architekturze okresu kuszańskiego, a w 2005 roku uzyskała tytuł profesora uczelni[potrzebny przypis]. 18 kwietnia 2013 roku nadano jej tytuł profesora[2].

Wykopaliska

W 1995 roku Barbara Kaim rozpoczęła badania archeologiczne na stanowisku Stary Serachs, położonym w oazie Serachs w Turkmenistanie. Dwa lata później rozpoczęła wykopaliska na Mele Hairam w tej samej oazie, które ujawniły pozostałości zoroastryjskiej świątyni ognia[3]. W latach 2005–2006 była współkierownikiem Irańsko-Polskiej Misji Archeologicznej w dolinie Tang-e Bolaghi łączącej Persepolis i Pasargade – dawne stolice imperium Achemenidów w (Iranie). Projekt ten miał za zadanie udokumentować i rozpoznać archeologicznie stanowiska, które miały zostać zalane w wyniku budowy tamy na rzece Pulvar (Sivand Dam Project). Prowadzone wówczas badania powierzchniowe w dolinie Tang-e Bolaghi – pozwoliły wyjawić ponad sto stanowisk archeologicznych. Wykopaliska ratunkowe były prowadzone na stanowisku nr 64[4]. Następnie Barbara Kaim została współkierownikiem kolejnej Irańsko-Polskiej Misji Archeologicznej, tym razem w prowincji Sabzewar, Iran (2007-2010). W tym czasie prowadziła wykopaliska w świątyni ognia w Chane-je Diw (Iran)[5]. W 2011 roku, po zakończeniu wykopalisk w Mele Hairam w 2009 roku, rozpoczęła projekt w Gurukly-depe – kolejnym stanowisku położonym w oazie Serachs w Turkmenistanie. Badania wykopaliskowe pozwoliły odkryć na tym stanowisku pozostałości fortyfikacji z okresu partyjskiego i sasanidzkiego (III-VII n.e.)[6].

Wybrane publikacje

  • 1991 – Das geflügelte Symbol in der achämenidischen Glyptik, Archäologische Mitteilungen aus Iran 24, 31–34[7]
  • 1996 – Sztuka Starożytnego Iranu, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa[2]
  • 1999 – Открытие Храма Огня в Серахском Оазисе, Культурные Ценности. Международный Ежегодник. Cultural Values. International Annual, Vol. 1997–1998, 200–203
  • 2002 – Zaratushtrian Temple of Fire. Five years of excavation at Mele Hairam, Warsaw
  • 2002 – Un temple du feu Sassanide découvert à Mele Hairam, Turkmenistan Méridional, Studia Iranica 31, 215-230[2]
  • 2007 – Où adorer les dieux? Dossiers d’Archéologie 371, 66-71[2]

Przypisy

  1. ↑ prof. dr hab. Barbara Kaim – wywiad na 100-lecie archeologii na Uniwersytecie Warszawskim [online] [dostęp 2021-12-01].
  2. ↑ a b c d e f g Barbara Kaim, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2021-12-08].
  3. ↑ Mele Hairam Fire Temple Project [online] [dostęp 2021-12-03] [zarchiwizowane z adresu 2021-12-03] (ang.).
  4. ↑ The Bolaghi Gorge Salvation Project [online] [dostęp 2021-12-01] [zarchiwizowane z adresu 2021-12-03] (ang. • pol.).
  5. ↑ Zoroastryjska Świątynia Ognia w Khone-ye Div [online] [dostęp 2021-12-02].
  6. ↑ Gurukly Depe [online] [dostęp 2021-12-03].
  7. ↑ Librarika: Das geflügelte Symbol in der achämenidischen Glyptik [online] [dostęp 2021-12-08].

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya