Barbara Massalska

Barbara Massalska

Data i miejsce urodzenia	22 stycznia 1927 Warszawa
Data i miejsce śmierci	20 marca 1980 Gdańsk
Alma Mater	Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych w Gdańsku
Dziedzina sztuki	malarstwo
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Barbara Massalska, ps. Małgosia^[1] (ur. 22 stycznia 1927 w Warszawie, zm. 20 marca 1980 Gdańsku) – polska malarka, pedagog PWSSP w Gdańsku.

Urodziła się w rodzinie Stanisława Massalskiego (1899–1941 w Auschwitz), adwokata, i Marii z domu Popławskiej (1904–1983), starsza siostra Elżbiety (1930–1982)^[2][3], architekta, żony Kazimierza Mikołaja Gutkowskiego^[4].

Barbara Massalska okres okupacji niemieckiej spędziła w Warszawie. Uczęszczała do Gimnazjum Handlowego, jednocześnie pracowała w firmie chemiczno-szklarskiej oraz pobierała lekcje rysunku u Bogny Krasnodębskiej-Gardowskiej. Działała w konspiracji w Polskim Związku Powstańczym - Okręg Warszawski Armii Krajowej – Oddział V – batalion łączności. Jako członkini Szarych Szeregów w powstaniu warszawskim była telefonistką-łączniczką w stopniu strzelca, ps. Małgosia^[1]. Po upadku powstania została wywieziona przez Niemców do obozu Bergen-Belsen w Dolnej Saksonii^[2], matka i młodsza siostra trafiły do obozu Ravensbrück.

Do Warszawy wróciła jesienią 1946 roku, później wyjechała z matką i siostrą na Wybrzeże. W 1947 roku ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. Marii Curie Skłodowskiej w Sopocie, zdała maturę i rozpoczęła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych, dyplom uzyskała w 1951 roku. Podczas studiów należała do Bratniej Pomocy oraz ZAKA (Związek Akademickich Kół Artystycznych). W latach 1950–1951 była kierownikiem Ogniska Kultury Plastycznej w Pucku. W 1951 roku wstąpiła do ZPAP. W latach 1951–1980 pracowała w gdańskiej uczelni. Do 1955 roku pełniła funkcję asystenta, później adiunkta, a do 1965 roku docenta. Pod koniec 1963 roku przebywała na trzymiesięcznym stypendium w Paryżu. W latach 1964–1970 prowadziła pracownię malarstwa ściennego na Wydziale Malarstwa, a następnie na Zaocznym Studium Wychowania Plastycznego^[5].

Artystka brała udział w tworzeniu polichromii kamienic przy ulicy Długiej i Długim Targu w Gdańsku. W latach 70. zrealizowała według własnych projektów witraże do wielu kościołów, m.in.: św. Teresy w Dźbowie, św. Józefa i św. Barbary w Gdańsku, św. Jana Ewangelisty w Szczecinie, Chrystusa Króla w Poznaniu^[5], a także w Laskowicach i Górczynie^[6] i kaplicy pałacowej Sapiehów w Kodeniu. Brała również udział przy dekoracji wnętrz transatlantyka MS Batory (1957)^[5].

Uprawiała malarstwo sztalugowe, monumentalne, projektowała mozaiki, malarstwo ścienne i witraże. Wielkoformatowe obrazy Massalskiej, charakteryzujące się stonowaną kolorystyką. Przedstawiają monumentalne sceny o tematyce biblijnej i mitologicznej (m.in. Arka Noego, Grób, Dolina Jozafata, Sąd Ostateczny, Thanatos, Rycerz i smok), pejzaże (Przedwiośnie, Wiosna) i abstrakcje (cykl Kompozycje).

Była żoną Stanisława Mizerskiego (1922–1980), grafika, malarza i rzeźbiarza. Dzieci nie mieli^[2].

Zmarła w Gdańsku, pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 176-2-31,32)^[3].

• 1961 – Muzeum Narodowe w Koszalinie
• 1961 – BWA w Sopocie
• 1968 – BWA w Sopocie
• 1968 – Dom Plastyka w Warszawie
• 1973 – BWA w Sopocie
• 1982 – Muzeum Narodowe w Gdańsku
• 1983 – Galeria Zapiecek w Warszawie
• 2007 – Galeria Sztuki Współczesnej w Łomży^[7]

• Złoty Krzyż Zasługi (1973)
• Krzyż Walecznych (1967)
• Medal Wojska (1969)
• Krzyż Armii Krajowej (1969)
• Odznaka „Za zasługi dla Gdańska” (1974)

Źródło:^[5].

• Wyróżnienie (wspólnie z Zofią Lipińską) na II Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w Warszawie za obraz Powrót z nowej szkoły (1952)
• Wyróżnienie (wspólnie z Ewą Hoffman, Eleonorą Jagaciak i Urszulą Ruhnke) na IV Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w Warszawie za dzieło Strajk tkaczy w Żyrardowie (1954)
• Wyróżnienie na Wystawie Współczesnej Sztuki Religijnej w Warszawie (1959)
• Nagroda Wojewody Gdańskiego (1967)^[2]
• Nagroda Rektora PWSSP (zespołowa) za opracowanie i projekt programu kształcenia dla studium zaocznego dla nauczycieli wychowania plastycznego (1977)

Źródło:^[5].

• ASP w Gdańsku·strona 401 katalogu · Barbara Massalska. asp.gda.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-19)].