Beir Grassa

Beir Grassa (بير جرسا)

Siostrzany niemiecki „Weihe” w 1985 roku
Klasa	kuter rakietowy
Typ	La Combattante IIG
Historia
Stocznia	CMN(inne języki), Cherbourg
Położenie stępki	13 marca 1978
Wodowanie	28 czerwca 1979
Libia
Nazwa	„Beir Grassa” (بير جرسا) → „Sharara” (شرارة)
Wejście do służby	9 lutego 1982
Los okrętu	nieaktywny od 2011
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	standardowa: 258 ton pełna: 311 t
Długość	49 m 46,2 m między pionami
Szerokość	7,1 m
Zanurzenie	2 m
Materiał kadłuba	stal
Napęd
4 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 11,29 MW (15 360 KM) 4 śruby
Prędkość	39 węzłów
Zasięg	1600 Mm przy 15 w.
Sensory
radary Decca, Triton II i Castor IIB
Uzbrojenie
1 działo uniwersalne kal. 76 mm 2 działka plot. kal. 40 mm (1 x II) 4 pociski rakietowe Otomat(inne języki) (2 x II)
Wyposażenie
system kierowania ogniem Vega II
Załoga	27

Beir Grassa (بير جرسا) – libijski kuter rakietowy z lat 80. XX wieku, jedna z 10 zamówionych przez Libię jednostek typu La Combattante IIG. Okręt został zwodowany 28 czerwca 1979 roku we francuskiej stoczni CMN(inne języki) w Cherbourgu, a do służby w marynarce wojennej Libii(inne języki) wszedł 9 lutego 1982 roku. W 1983 roku nazwę jednostki zmieniono na „Sharara” (شرارة). Jednostka, oznaczona numerami taktycznymi P518 i 518 jest nieaktywna od 2011 roku.

 Osobny artykuł: Kutry rakietowe typu La Combattante II.

Kutry rakietowe typu La Combattante IIG zostały zamówione przez Libię we Francji w maju 1977 roku^[1][2]. Łączna wartość kontraktu opiewała na 300 mln £^[1].

„Beir Grassa” zbudowany został w stoczni CMN(inne języki) w Cherbourgu^[3] . Stępkę okrętu położono 13 marca 1978 roku, a zwodowany został 28 czerwca 1979 roku^[2][3] .

Okręt był kutrem rakietowym o długości całkowitej 49 metrów (46,2 metra między pionami), szerokości całkowitej 7,1 metra i zanurzeniu 2 metrów^[3] [4]. Kadłub jednostki wykonano ze stali, zaś nadbudówkę ze stali stopowej^[5][6]. Wyporność standardowa wynosiła 258 ton, zaś pełna 311 ton^[1][3] . Okręt napędzany był przez cztery 20-cylindrowe silniki wysokoprężne MTU 20V 538 TB91 o łącznej mocy 11,29 MW (15 360 KM), poruszające poprzez wały napędowe czterema śrubami^[6][a]. Maksymalna prędkość jednostki wynosiła 39 węzłów^[1][6][b]. Zasięg wynosił 1600 Mm przy prędkości 15 węzłów lub 850 Mm przy prędkości 25 węzłów^[3] [4].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z umieszczonej na dziobie w wieży pojedynczej armaty uniwersalnej OTO Melara Compact kalibru 76 mm L/62^[1][3] . Masa pocisku wynosiła 6 kg, kąt podniesienia lufy 85°, donośność pozioma 16 000 metrów (12 000 metrów do celów powietrznych), a szybkostrzelność 85 strz./min^[5][6]. Prócz tego na rufie znajdowała się wieża z dwoma działkami przeciwlotniczymi Breda Compact kal. 40 mm L/70^[1][3] . Kąt podniesienia luf wynosił 85°, waga pocisku 0,96 kg, donośność 12 500 metrów w poziomie i 4000 metrów w pionie, zaś szybkostrzelność od 300 do 450 strz./min^[5][6].

Uzbrojenie rakietowe stanowiły umieszczone za nadbudówką dwie podwójne wyrzutnie przeciwokrętowych pocisków rakietowych Otomat(inne języki) Mark 1 (okręt przenosił cztery rakiety)^[3] [6]. Pocisk rozwijał prędkość 0,9 Ma, masa głowicy bojowej wynosiła 210 kg, zaś maksymalny zasięg 80 km^[5][6].

Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radar nawigacyjny Decca(inne języki) SMA 3 RM 20, radar dozoru ogólnego Thomson Triton II o zasięgu 33 km i radar kierowania ogniem Thomson Castor IIB o zasięgu 15 km, zintegrowany z systemem kierowania ogniem Thomson Vega II^[4][6].

Załoga okrętu składała się z 27 oficerów, podoficerów i marynarzy^[1][3] .

„Beir Grassa” (بير جرسا) został ukończony w lutym 1981 roku, jednak przekazanie okrętu zamawiającemu zostało opóźnione z powodu embarga nałożonego przez Francję na Libię z powodu jej zbrojnej interwencji w Czadzie^[1]. Okręt został wcielony do służby w marynarce wojennej Libii(inne języki) 9 lutego 1982 roku^[3] . Jednostka otrzymała numer taktyczny P518^[3] . W 1983 roku nazwę okrętu zmieniono na „Sharara” (شرارة), a numer burtowy na 518^[1][3] . Od 2011 roku jednostka jest nieaktywna^[3] [c].

• Keith Faulkner: Jane’s Okręty Wojenne Przewodnik Encyklopedyczny. Poznań: Zysk i S-ka, 2004. ISBN 83-7298-588-X.
• Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
• Ivan Gogin: BEIR GRASSA fast attack craft (missile) (1982-1983). Navypedia. [dostęp 2021-03-27]. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 1984-85. John E. Moore (red.). London: Jane’s Publishing Company Ltd, 1985. ISBN 0-7106-0795-4. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 2004-2005. Stephen Saunders (red.). London: Jane’s Information Group Ltd, 2004. ISBN 0-7106-2623-1. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 2009-2010. Stephen Saunders (red.). London: Jane’s Information Group Ltd, 2009. ISBN 0-7106-2888-9. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 2015-2016. Stephen Saunders (red.). Jane’s Information Group Ltd, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 1991-92. Richard Sharpe (red.). London: Jane’s Defence Data, 1991. ISBN 0-7106-0960-4. (ang.).