Belit

Uproszczona struktura belitu

Belit – mineralogiczna nazwa krzemianu dwuwapniowego, 2CaO·SiO2 lub C2S (według oznaczeń stosowanych w chemii cementu[1]). Jeden z głównych składników klinkieru (półproduktu cementu portlandzkiego) odpowiedzialny za późne wiązanie cementu[2]. W postaci naturalnej występuje jako larnit.

Krzemian dwuwapniowy tworzy pięć faz (α, α'H, α'L, β, γ), ale faza β jest stosunkowo nietrwała. Wszystkie fazy C2S zbudowane są z wolnych czworościanów (tetraedrów) SiO4, połączonych atomami wapnia. Wzajemne położenie tetraedrów i atomów wapnia jest różne w poszczególnych odmianach polimorficznych[2].

Hydratacja krzemianu dwuwapniowego

Uwodnienie C2S przebiega podobnie do C3S i można ja schematycznie przedstawić następująco[2]:

2Ca2SiO4 + 4H2O → 3CaO·2SiO2·3H2O + Ca(OH)2

Używając symboliki stosowanej w chemii cementu (m.in. CaO = „C”, SiO2 = „S”, H2O = „H”), reakcję tę zapisuje się:

2C2S + 4H → C3S2H3 + CH

Znacznie mniejsza szybkość hydratacji C2S w porównaniu z C3S powoduje, że powstające kryształy Ca(OH)2 są na ogół większe niż dla reakcji C3S. Morfologia fazy (żelu) C-S-H, która jest głównym składnikiem uwodnionego cementu, jest natomiast bardzo zbliżona[2].

Skład

Belit znajdujący się w cemencie portlandzkim różni się składem od czystego chemicznie krzemianu dwuwapniowego. Jest to roztwór stały i zawiera niewielkie ilości innych tlenków niż CaO i SiO2. Typowy skład[3]:

Tlenek % (w/w)
CaO 63,5
SiO2 31,5
Al2O3 2,1
Fe2O3 0,9
MgO 0,5
SO3 0,1
Na2O 0,1
K2O 0,9
TiO2 0,2
P2O5 0,2


W oparciu o te dane można podać wzór sumaryczny Ca1,94Mg0,02Na0,01K0,03Fe0,02Al0,07Si0,90P0,01O3,93. W praktyce formuła się zmienia w zależności od składu wsadu wykorzystanego do produkcji klinkieru cementowego. Podstawienie jonów wapnia lub krzemianowych wymaga zbilansowanie ładunku elektrycznego. Na przykład jony SiO44− mogą być zastąpione jonami siarczanowymi (SO42−) pod warunkiem, że na każdy jon siarczanowy będą także podstawione dwa jony glinianowe (AlO45−).

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Lech Czarnecki, Tadeusz Broniewski: Chemia w Budownictwie. Arkady, 2010.
  2. ↑ a b c d Wiesław Kurdowski: Chemia Cementu i Betonu. Wydawnictwo Polski Beton, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010.
  3. ↑ Taylor H.F.W. (1990), Cement Chemistry, Academic Press, 1990, ISBN 0-12-683900-X, s. 10-11.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya