Bilard

Bilard (ang. billiards, pool) – rodzaj gier rozgrywanych na pokrytym suknem stole. Najczęściej gra polega na uderzaniu bil, czyli kul wykonanych z odpowiedniego materiału o określonych parametrach, za pomocą kija i wbijaniu ich do łuz (zwanych czasem kieszeniami), czyli otworów w stole, choć istnieją też odmiany bilardu rozgrywane na stole pozbawionym łuz. Istnieje wiele gier bilardowych, które różnią się zasadami, rozmiarami stołu, liczbą używanych bil, ich oznaczeniami (np. kolorami i numerami) itp. Zazwyczaj w grze uczestniczą dwie osoby, rozgrywające bile na przemian, wykonujące ruchy do popełnienia pierwszego błędu.
Istnieją trzy główne rodzaje gier bilardowych:
- karambol (tzw. bilard francuski) – gry rozgrywane na stołach bez łuz, zazwyczaj o długości 10 stóp, w tym balkline i straight rail, cushion caroms, three cushion, bilard artystyczny i czwórka;
- pool (tzw. bilard amerykański) – obejmujący wiele gier bilardowych na ogół rozgrywanych na stołach z sześcioma łuzami o długości 7, 8 lub 9 stóp, w tym między innymi ósemka (najpopularniejsza), dziewiątka (dominująca gra zawodowa), trójka, szóstka, siódemka, dziesiątka, czternaście plus jeden (poprzednio dominująca gra zawodowa), rotacja, one-pocket i bank pool;
- snooker, bilardy angielskie i ruska piramida – gry rozgrywane na stole bilardowym z sześcioma łuzami, najczęściej o długości 12 stóp, klasyfikowane oddzielnie od pool na podstawie odrębnego rozwoju historycznego, aspektu kulturowego i terminologii stosowanej w grze.
Istnieją również gry podobne do bilardu, które wykorzystują dodatkowe przeszkody i cele, a także rozgrywane przy pomocy krążków zamiast bil (np. novuss).
Historia
Bilard ma długą historię zaczynającą się od jego powstania w XV wieku. Początkowo grano na stołach bez otworów, ograniczonych całkowicie bandami, z czasem wprowadzono łuzy. Od tej pory głównym celem gry było trafianie bilami do łuz.
Pierwszą publikacją o bilardzie był wydany w Londynie w 1674 r. traktat „Gracz doskonały”. Autorem tej pozycji był Charles Cotton.
Kije
Kije bilardowe są wykonywane najczęściej z drewna (głównie klonu) poprzez toczenie. Kij jest okrągły w przekroju i zwęża się, aby uzyskać odpowiednie właściwości. Są lakierowane i mogą być bogato zdobione, np. intarsją.
W przypadku standardowego kija do gier typu pool wyróżnia się następujące części (od grubszego końca):
- odbijak (bumper) – gumowa albo plastikowa część opierająca się o podłogę; chroni także kij przed uderzeniami o ściany w małym pomieszczeniu; może posiadać gwint do mocowania elementów przedłużających kij;
- rączka (butt) – najgrubszy element; połączona stalowym albo drewnianym gwintem ze szczytówką;
- oplot (wrap) – wykonany z grubej nici, gąbki albo nylonu; nakładany w miejscu, w którym trzyma się kij ręką wykonującą uderzenie;
- gwint (pin) – drewniany albo stalowy; łączy rączkę i szczytówkę; każdy producent kijów bilardowych stosuje swoje własne charakterystyczne gwinty;
- szczytówka (shaft) – górna, węższa część kija o średnicy ok. 11–13 mm;
- ferrula (ferrule) – pierścień, najczęściej z tworzywa, łączący szczytówkę z kapką;
- kapka (tip) – element kija mający kontakt z bilami; wykonana z jednej lub wielu sprasowanych ze sobą warstw skóry; przyklejana lub przykręcana do ferruli.
Kije snookerowe są na ogół jednoczęściowe, posiadają kapkę o mniejszej średnicy oraz metalową ferrulę.
Istnieją także kije przeznaczone specjalnie do rozbijania bil i wykonywania skoków. Są one krótsze i lżejsze od standardowych kijów oraz bywają wykonane z materiału innego niż drewno (często aluminium lub włókno węglowe). Kapka wykonana jest najczęściej z żywicy fenolowej i stanowi jedną część z ferrulą.
Gracze używają kredy, którą pokrywają kapkę kija, by zwiększyć przyczepność przy kontakcie z bilą podczas uderzenia.
Bile
Początkowo bile były wykonywane m.in. z gliny, bakelitu, celuloidu, krystalitu, kości słoniowej, stali i drewna. Głównym materiałem od 1627 aż do początku XX wieku była kość słoniowa. Pogoń za jej substytutem nie brała się z motywacji ekologicznych, lecz ekonomicznych. Była ona też w części pobudzana przez nowojorskich producentów bil, którzy ogłosili nagrodę 10000 dolarów za wynalezienie substytutu kości słoniowej. Pierwszym opłacalnym materiałem okazał się celuloid, wynaleziony przez Johna Wesleya Hyatta w 1868 roku, ale był łatwopalny i groził eksplozją podczas produkcji[1][2]. Obecnie bile wykonuje się głównie z żywic fenolowych. Są to tworzywa sztuczne o wysokiej odporności na pękanie i odpryskiwanie.
Stoły
Stoły do gry w bilard są zazwyczaj prostokątne, o stosunku boków 1 do 2. W stołach z łuzami, znajdują się one najczęściej w rogach oraz pośrodku każdej z dwóch długich band (łącznie 6 łuz). Stoły standardowo mają wielkości 6, 7, 8, 9, 10 oraz 12 stóp (długość dłuższej krawędzi).
Schemat standardowego stołu do gry w bilard amerykański (pool)
Oznaczenia:
- kitchen – pole bazy;
- foot spot – punkt główny stołu;
- head string – linia bazy.
Trójkąt
Ramka w kształcie trójkąta, zazwyczaj wykonana z tworzywa, metalu lub drewna. Służy do ścisłego ustawienia bil na stole przed początkiem rozgrywki. Występuje również „trójkąt” do gry w dziewiątkę o kształcie rombu, oraz do gry w siódemkę o kształcie sześciokąta. W grze turniejowej zamiast standardowego trójkąta bywają wykorzystywane cienkie szablony z tworzywa, na których ustawia się bile. System otworów w szablonie zmusza bile do ścisłego przylegania do siebie.
Zagrania
- Massé
- Dubel (snooker)
- Shot to nothing
- Wózek (snooker)
- Wszystko albo nic (snooker)
- Cofnięcie
- Bila odstawna
- Hit and hope
Gry bilardowe
- Bilardy francuskie – stół ma wymiar 5 na 10 stóp i nie posiada łuz. W grze występuje niewielka liczba bil.
- Bilardy amerykańskie, tzw. pool – stół prostokątny ma wymiary: 7 (198 х 99 cm), 8 (224 х 112 cm) lub 9 stóp (254 х 127 cm, najpopularniejszy). Posiada 6 łuz położonych w rogach i na środkach dłuższych boków. Bile kolorowe mają średnicę 57,2 mm, są najczęściej ponumerowane od 1 do 15 oraz podzielone na dwie grupy: pełne (solids; jednolitego koloru) i połówki (stripes; białe z kolorowym paskiem). Bila biała może mieć różne średnice (np. 48 mm, 52,4 mm, 57,2 mm i 60,3 mm). Może być wykonana w wersji magnetycznej, stosowanej w stołach zarobkowych (pozwala oddzielić bilę białą, która wraca na stół po wbiciu, od pozostałych bil zatrzymywanych przez automat). Stosuje się w nich ogólne zasady gry obowiązujące we wszystkich grach na stół amerykański, z wyjątkiem tych, które stoją w jawnej sprzeczności ze szczegółowymi zasadami poszczególnych gier.
- Bank pool
- Baseball pocket billiards
- Bowliards
- Cake pool
- Casino
- Chicago
- Cowboy pool
- Cribbage pool
- Crossover
- Cutthroat
- Equal offense
- Czternaście plus jeden (straight pool)
- Czterdzieści jeden
- Dziewiątka i jej warianty:
- Flanges
- Golf
- Honolulu
- Indian
- Killer
- Line Up
- Mexican pool
- One-pocket
- Ósemka (solid & stripes) i jej warianty:
- Ósemka angielska (blackball; bez względu na nazwę jest zaliczana do bilardów amerykańskich)
- Ósemka chińska (bez względu na nazwę jest zaliczana do bilardów amerykańskich)
- Irish standard pool
- Piętnaście plus jeden
- Convergence 8-Ball
- Pan i pani – (Mr and Mrs) bilard o nierównych zasadach dla dwojga graczy
- One Fifteen Ball
- Piętnastka
- Rotacja
- Speed pool
- Tęcza
- Trójka
- Bilardy angielskie – podobne do bilardu amerykańskiego, jednak używa się stołu o długości 12 stóp (356 х 178 cm) i innego zestawu bil.
- Bilardy rosyjskie – używa się bil o rozmiarach 60,3 mm lub 68 mm (w zależności od wielkości stołu). Rozmiary stołów oraz rozmieszczenie łuz jest podobne jak w bilardach amerykańskich i angielskich. Łuzy są tylko 2–4 mm większe od bil.
- Inne
- kelly – gra ze skórzaną butelką;
- pokerball – inaczej poker pool; gra z wykorzystaniem kart;
- bottle pool – gra bilardowa z użyciem specjalnego rekwizytu – skórzanej butelki;
- skittle pool – gra z pionkami;
- gałganduch – dawna odmiana bilardu; na środku stołu stawiano „kręgiel z dzwonkiem” (również zwany gałganduchem);
- zoneball – odmiana bilardu na sześciokątnym stole;
- bumper pool;
- bilard barowy;
- bagatelle;
- crud – gra bez kijów, rękami;
- carrom (bilard indyjski)
Przypisy
- ↑ Michael Ian Shamos: The Illustrated Encyclopedia of Billiards. New York, NY: Lyons & Burford, 1993, s. Pages: various. ISBN 1-55821-219-1.
- ↑ The New York Times Company (September 16, 1875). Explosive Teeth. Retrieved January 2, 2007.
Linki zewnętrzne
- Official Pool Game Rules – zasady ogólne gier w 6, 8, 9, 10, Cutthroat, Pokerball, One-Pocket i Cowboy (ang.)
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.