Bitwa pod Frohse

Bitwa pod Frohse

II wojna askańska 1277–1283
Otton IV
Czas	10 stycznia 1278
Miejsce	Frohse ob. Schönebeck
Terytorium	Niemcy
Wynik	Zwycięstwo Magdeburczyków
Strony konfliktu
Brandenburgia Diecezja magdeburska
Dowódcy
Otto IV ze Strzałą Eryk (arcybiskup Magdeburga), Günther I
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane
Położenie na mapie Niemiec miejsce bitwy
52°02′51,00″N 11°41′24,83″E/52,047499 11,690231

Bitwa pod Frohse miała miejsce 10 stycznia 1278 r. w trakcie II wojny askańskiej.

W okresie bezkrólewia w latach 1257–1273 doszło do sporów niewielkich posiadaczy ziemskich wywodzących się z rodów Askańczyków, Welfów oraz Wettynów z podlegającymi wpływom Kościoła księstwami niemieckimi. Jednym z nich było Arcybiskupstwo Magdeburga, gdzie miejscowych biskupów poparła ludność miasta.

Po śmierci arcybiskupa Konrada II, Askańczycy poparli Eryka Brandenburskiego, (młodszego brata margrabiego Ottona IV) w staraniach o posadę arcybiskupa. Pomimo pozyskania wielu sojuszników, kandydat Askańczyków nie znalazł uznania mieszkańców Magdeburga, którzy opowiedzieli się za Burchardem z Querfurtu. Otton IV zarzucił Magdeburczykom szereg nieprawości w wyborze nowego arcybiskupa, a także spisek przeciwko władzy margrabiego. Ostatecznie zawarto porozumienie, w wyniku którego posadę arcybiskupa objął Günther I von Schwalenberg. Otton nie zrezygnował jednak ze swoich planów zdławienia oporu Magdeburczyków. Pierwszą decyzją była konfiskata towarów handlowych a następnie wojsko Ottona IV wkroczyło na ziemie diecezji magdeburskiej.

Pod koniec 1277 r. Otton spustoszył ziemie położone na wschód od Łaby. Po przekroczeniu rzeki jego wojsko rozłożyło się obozem w pobliżu miejscowości Frohse. W tym samym czasie arcybiskup Günther przemawiał do zgromadzonych przy miejskim ratuszu mieszczan, prosząc ich o wsparcie w walce z Ottonem oraz zapowiadając nadanie nowych praw i wolności obywatelskich. Mieszczanie przy dźwiękach dzwonków sformowali oddział uzbrojony w większości w maczugi oraz włócznie. Bogatsi Magdeburczycy przybyli konno a wielu z nich posiadało zbroje. Pod flagą Świętego Maurycego pochód pomaszerował wzdłuż Łaby na południe. Po drodze do wojska magdeburskiego przyłączyły się oddziały hrabiego Ottona z Anhalt oraz władców Turyngii. Na wieść o nadciągającej armii, Otton IV zarządził wymarsz z obozu, kierując się ku nadchodzącemu przeciwnikowi. Dnia 10 stycznia 1278 r. doszło do krwawej bitwy, która pochłonęła wiele ofiar. Zwycięzcami okazali się Magdeburczycy, którzy wzięli do niewoli około 300 rycerzy i knechtów. Po klęsce Otton kontynuował walkę, został jednak ponownie pobity tym razem w rejonie Staßfurtu. Po kilku kolejnych starciach w roku 1283 Eryk został nowym arcybiskupem po wcześniejszej rezygnacji Günthera (1279) oraz jego następcy Bernharda von Wölpe (1282). Wojna zakończyła się.

Dla upamiętnienia bitwy w katedrze magdeburskiej postawiono dwie drewniane figury przybrane w zdobyczne zbroje, a które można było podziwiać jeszcze przez kolejne 400 lat.

Literatura:

• Helmut Asmus: 1200 Jahre Magdeburg, Band 1, 805 – 1631, Scriptum Verlag, Magdeburg 1999, ISBN 3-933046-15-7, S. 276 ff.