Bogdan Migas

Bogdan Migas

Data i miejsce urodzenia	9 października 1954 Kielce
Data i miejsce śmierci	11 października 2020 Domaszowice
Zawód, zajęcie	rolnik, działacz społeczny i polityczny
Odznaczenia
Zwrócone:

Bogdan Migas (ur. 9 października 1954 w Kielcach^[1], zm. 11 października 2020^[2] w Domaszowicach^[3]) – polski rolnik, działacz społeczny i polityczny, opozycjonista w okresie PRL.

Syn Stanisława i Natalii^[1], z zawodu rolnik^[4] i kierowca^[5]. Od 1980 działał w Niezależnym Samorządnym Związku Zawodowego „Solidarność”. Od 1981 kierował kołem NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność” w Domaszowicach, od 1982 w niejawnych strukturach „Solidarności” zajmował się m.in. tworzeniem i kolportażem biuletynów. W okresie stanu wojennego poddawany represjom, od września do października 1982 internowany w ośrodku odosobnienia w Kielcach-Piaskach^[6]. Pomiędzy 1983 a 1985 zajmował się sporządzaniem i kolportażem prasy podziemnej, w tym „Kos”, „CDN”, „WiS”, „Tygodnik Wojenny” oraz „Kultura Niezależna”. W maju 1985 tymczasowo aresztowany pod zarzutem przechowywania i rozpowszechniania nielegalnej prasy, w grudniu 1985 zamieniono areszt na dozór milicyjny, a we wrześniu 1986 umorzono postępowanie^[7].

Od 1989 działał w lokalnym Komitecie Obywatelskim „Solidarność”^[8]. W 1991 kandydował do Sejmu z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego – Porozumienia Ludowego^[4], a w 2015 z ramienia JOW Bezpartyjni^[5]. W wyborach samorządowych w 2010 był pełnomocnikiem wyborczym KW Świętokrzyski KOS^[9]. W III RP zajmował się działalnością społeczną na rzecz osób wykluczonych i zwierząt, m.in. jako prezes Świętokrzyskiego Komitetu Obrony Społecznej. Wszedł w skład Wojewódzkiej Rady Konsultacyjnej do spraw Działaczy Opozycji i Osób Represjonowanych. Został członkiem stowarzyszenia Oburzeni gromadzącego ludzi uważających się za pokrzywdzonych przez organy państwa, wsparł powstanie Antypartii^[10].

Żonaty, miał córkę i syna. Pochowany 14 października 2020 na cmentarzu parafialnym nowym w Kielcach^[11].

W 2009 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej^[12]. W październiku 2009 zwrócił to odznaczenie w proteście przeciwko podpisaniu przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego traktatu lizbońskiego^[13].

W 2015 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności^[14].