Botifarra (gra)

Botifarra

Karty hiszpańskie wykorzystywane tradycyjnie do gry w Botifarrę
Liczba graczy	4
Zalecenia wiekowe	11+
Czas przygotowania	Kilkadziesiąt sekund
Czas gry	Do ok. pół godziny.
Złożoność reguł	W wersji zachodniej – niska, w wersji wschodniej – średnia
Elementy strategii	Średnie
Wymagane umiejętności	Myślenie taktyczne, umiejętność dedukcji, dobra pamięć
Losowość	Wysoka

Botifarra – gra karciana dla 4 osób grających w parach, polegająca na zbieraniu lew i punktów za karty. Rozgrywana talią 48 kart. Popularna w Katalonii oraz w niektórych rejonach Kastylii i Aragonii. W Katalonii istnieją turnieje w botifarrę z porównywaniem wyników uzyskanych tym samym zestawem kart (analogicznie do brydża porównawczego)^[1]. Gra wyróżnia się dosyć nietypowym starszeństwem kart (od najstarszej): as, 9, król, dama, walet, 8, 7,… , 2.

Występuje w dwóch wariantach: wschodnim i zachodnim. Wersja wschodnia ma skomplikowane zasady dokładania kart. Obie wersje mają zagorzałych zwolenników.

W grę gra się talią liczącą 48 kart złożoną z asa, króla, damy, waleta i blotek od 9 do 2^[1]. Gra się w stałych parach. Partnerzy siedzą naprzeciwko siebie. Gra polega na zbieraniu lew i punktów za karty. Starszeństwo kart jest dosyć nietypowe (od najstarszej):

as, 9, król, dama, walet, 8, 7,… , 2^[1].

Punktacja za karty jest następująca^[1]:

• 9 – 5 pkt.
• as – 4 pkt.
• król – 3 pkt.
• dama – 2 pkt.
• walet – 1 pkt.

Oprócz tego otrzymuje się 1 pkt. za każdą wziętą lewę^[1]. Łącznie daje to 72 pkt. do zdobycia w pojedynczym rozdaniu. W grę gra się zwykle do momentu zdobycia przez którąś z par co najmniej 101 pkt. co wymaga kilku rozdań^[1].

Rozdanie kart i rozgrywka odbywają się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara^[1].

Kolor atutowy jest wybierany przez rozdającego. Rozdający może wybrać kolor atutowy, albo bez atu (tzw. botifarra)^[1]. Może też zrezygnować z tego prawa. Wówczas partner rozdającego musi wybrać kolor atutowy lub bez atu^[1].

Po wyborze koloru autowego obaj przeciwnicy, w kolejności przeciwnej do ruchu wskazówek zegara, mają prawo dać kontrę^[1]. Kontra podwaja zapis za grę. Jeżeli przeciwnicy dadzą kontrę, rozgrywający mogą dać rekontrę^[1]. Rekontra znowu podwaja zapis za grę. Wówczas przeciwnicy mogą dać drugą rekontrę, co kolejny raz podwaja zapis za grę^[1].

Rozpoczyna ją przeciwnik siedzący na prawo od rozdającego kładąc dowolną kartę^[1]. Toczy się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Zdobywca lewy bierze ją i wychodzi do następnej itd. Wersja wschodnia gry ma dosyć skomplikowane zasady dokładania kart:

1) Istnieje obowiązek dokładania do koloru o ile to możliwe^[1].

2) Jeżeli partner zagrywającego nie bierze lewy (tzn. nie zagrał aktualnie najstarszej karty w lewie) to gracz musi dołożyć starszą kartę niż przeciwnicy^[1].

3) Jeżeli gracz nie dokłada starszej karty (bo nie ma, albo dlatego, że nie chce przebijać wygrywającej karty partnera) to reguły są następujące:

a) Jeżeli partner jest aktualnym wygrywającym w lewie, to trzeba zagrać punktowaną kartę, albo najmłodszą posiadaną kartę w zagrywanym kolorze (tzn. w kolorze, z którego pochodzi karta, którą się dokłada)^[1].

b) Jeżeli przeciwnicy wygrywają lewę, trzeba zagrać najniższą kartę w zagrywanym kolorze^[1]. Wyjątkiem jest sytuacja, w której zagrywa się jako drugi i nie można dołożyć do koloru: wówczas można położyć punktowaną kartę w nadziei, że partner weźmie lewę^[1].

Reguła trzecia pozwala na dokładne wnioskowanie o kartach graczy i sprawia, że karty, które normalnie byłyby pozbawione znaczenia, mają istotne znaczenie w rozgrywce^[1].

Opisana wyżej wersja to wersja wschodnia. W wersji zachodniej nie obowiązuje reguła trzecia dokładania kart, co pozwala na większą swobodę w rozgrywce^[1]. Obie wersje mają swoich zagorzałych zwolenników^[1].

• John McLeod: Botifarra.