Charles Sterling

Charles Sterling
Karol Sterling[1]
Data i miejsce urodzenia

5 września 1901
Warszawa

Data i miejsce śmierci

9 stycznia 1991
Paryż, Francja

Zawód, zajęcie

historyk sztuki

Charles Sterling (ur. 5 września 1901 w Warszawie, zm. 9 stycznia 1991 w Paryżu) – francuski historyk sztuki.

Życiorys

Urodził się jako Karol Sterling w rodzinie polskich zasymilowanych Żydów o szkockich korzeniach. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, a następnie ukończył na Uniwersytecie Warszawskim Wydział Prawa i otrzymał uprawnienia adwokata. W 1925 wyjechał do Niemiec, a następnie do Wielkiej Brytanii i Francji. Zamieszkał w Paryżu, gdzie rozpoczął studia związane z historią sztuki w École du Louvre pod kierunkiem Gastona Brière(inne języki). Równolegle studiował na Sorbonie, jego wykładowcą był m.in. Henri Focillon(inne języki). Charles Sterling wyspecjalizował się w twórczości Caravaggia, wraz z Paulem Jamotem(inne języki) zorganizował w 1934 w Musée de l’Orangerie wystawę sztuki malarzy realistów. Dzięki niej na nowo odkryto malarstwo Lorraine Georges de la Tour. Od 1929 do 1961 był wykładowcą na Wydziale Malarstwa Klasycznego w Luwrze, w 1934 otrzymał obywatelstwo francuskie. W połowie lat 30. odkrył swoją nową pasję, malarstwo francuskich prymitywistów. Już w 1938 opublikował na ten temat pierwszą książkę.

II wojna światowa i lata późniejsze

Po wybuchu II wojny światowej polski konsulat w Paryżu zaproponował Sterlingowi obowiązujący we Francji certyfikat aryjski, który zaświadczałby o nieżydowskim pochodzeniu posiadacza, ale ten odmówił. Pod pseudonimem Charles Jacques opublikował drugi tom o francuskich prymitywistach, a gdy prześladowania Żydów nasiliły się opuścił Francję i udał się do Stanów Zjednoczonych. Przebywał w Nowym Jorku, pracował w Metropolitan Museum of Art, gdzie opublikował trzytomowy katalog francuskiej twórczości malarskiej. W 1945 powrócił do Paryża i do pracy w Luwrze, pracował tam do przejścia na emeryturę w 1968. Następnie wyjechał na trzy lata do Nowego Jorku, gdzie wykładał na New York University. Od 1971 skupił się na publicystyce i tworzeniu opracowań dotyczących francuskiego malarstwa.

Publikacje

  • „La peinture française : les primitifs”. Librairie Floury, Paryż 1938;
  • Charles Jacques „Les Peintres du Moyen Âge”, Paryż 1941;
  • „La nature morte de l'antiquité à nos jours”, P. Tisné, Paryż 1952;
  • „La peinture médiévale à Paris: 1300-1500”. Bibliothèque des Arts, Paryż 1987 (2 tomy).

Linki zewnętrzne

Przypisy

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya