Chris Lewis
_(24874283479).jpg)
| |
| Państwo | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
9 marca 1957 |
| Wzrost |
180 cm |
| Gra |
praworęczny, jednoręczny bekhend |
| Status profesjonalny |
1975 |
| Zakończenie kariery |
1986 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje |
3 |
| Najwyżej w rankingu |
19 (16 kwietnia 1984) |
| Australian Open |
4R (1981) |
| Roland Garros |
3R (1977) |
| Wimbledon |
F (1983) |
| US Open |
3R (1982) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje |
8 |
| Najwyżej w rankingu |
46 (14 stycznia 1985) |
| Australian Open |
QF (1980) |
| Roland Garros |
QF (1982) |
| Wimbledon |
QF (1981) |
| US Open |
2R (1981) |
Chris Lewis (ur. 9 marca 1957 w Auckland) – nowozelandzki tenisista, reprezentant kraju w Pucharze Davisa.
Kariera tenisowa
W 1975 roku Lewis wygrał juniorską edycję Wimbledonu w grze pojedynczej oraz awansował do finału US Open. W tym samym roku klasyfikowany był na pozycji lidera w zestawieniu juniorów.
Jako zawodowy tenisista występował w latach 1975–1986.
W grze pojedynczej zwyciężył w 3 turniejach rangi ATP World Tour oraz awansował do 7 finałów, w tym do finału Wimbledonu w 1983 roku. Był drugim w historii zawodnikiem z Nowej Zelandii, który doszedł do finału w londyńskiej imprezie. W finale przegrał z Johnem McEnroe[1].
W grze podwójnej Lewis triumfował w 8 zawodach z cyklu ATP World Tour, a także był uczestnikiem 8 finałów.
W latach 1977–1986 reprezentował Nową Zelandię w Pucharze Davisa, rozgrywając łącznie 42 spotkania, z których w 24 zwyciężył.
W rankingu gry pojedynczej Lewis najwyżej był na 19. miejscu (16 kwietnia 1984), a w klasyfikacji gry podwójnej na 46. pozycji (14 stycznia 1985).
Po zakończeniu kariery pełnił funkcję trenera m.in. Ivana Lendla i Carla-Uwe Steeba, a w 1996 został wpisany do galerii sław sportu nowozelandzkiego[2].
Finały w turniejach wielkoszlemowych
Gra pojedyncza (0–1)
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Finalista | 1. | 3 lipca 1983 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta |  John McEnroe
|
2:6, 2:6, 2:6 |
Przypisy
- ↑ Neil Amdur and Special To the New York Times, MCENROE CAPTURES WIMBLEDON FINAL BY 6-2, 6-2, 6-2 [online] [dostęp 2018-04-17] (ang.).
- ↑ Chris Lewis, „New Zealand Sports Hall of Fame” [dostęp 2018-04-17].
Bibliografia
- Profil na stronie ATP [online], Association of Tennis Professionals [dostęp 2014-02-06] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2014-02-06] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Davisa [online], Davis Cup [dostęp 2014-02-06] (ang.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.