Claude Le Jeune

Claude Le Jeune
	; Claude Le Jeune, sztych z 1598
Data i miejsce urodzenia	ok. 1528/1530 ; Valenciennes
Pochodzenie	francuskie
Data i miejsce śmierci	przed 26 września 1600 (data pogrzebu) ; Paryż
Gatunki	muzyka poważna, muzyka renesansu
Zawód	kompozytor
	Multimedia w Wikimedia Commons

Claude Le Jeune; także Claudin^[1]^[2], Lejeune^[3] (ur. ok. 1528^[1]^[2]/1530^[3] w Valenciennes, pochowany 26 września 1600 w Paryżu^[1]^[3]) – francuski kompozytor.

Życiorys

Prawdopodobnie kształcił się w Valenciennes^[2]. Po raz pierwszy wzmiankowany w 1552 roku jako autor czterech chansons^[3]. Od 1564 roku mieszkał w Paryżu^[1]^[2]^[3]. Był związany z kręgiem hugenotów^[3], był ich czołowym kompozytorem obok Claude’a Goudimela^[1]. Związany z założoną w 1570 roku przez Jeana-Antoine’a de Baïfa i Joachima Thibault de Courville’a Académie de Poésie et de Musique^[1]^[2]. Działał jako maistre des enfans de musicque na dworze brata króla, Franciszka^[3]. W 1588 roku na fali nastrojów antyprotestanckich musiał opuścić Paryż, jego dzieła uniknęły wówczas zniszczenia dzięki interwencji jego katolickiego przyjaciela, Jacques’a Mauduit^[2]. Po pobycie w La Rochelle wrócił do stolicy w 1596 roku, obejmując posadę nadwornego kompozytora króla Henryka IV^[2].

Twórczość

Jako członek Académie de Poésie et de Musique tworzył zgodnie z jej programem w nawiązującym do antyku stylu zwanym musique mesureé a l’antique, podporządkowującym rytm muzyczny metryce poezji^[2]^[3]. Rozwijał głównie nawiązującą do madrygału formę chansons^[1]. Jako kompozytor związany ze środowiskiem hugenotów opracowywał melodie z psałterza Clémenta Marota i Teodora Bezy^[1].

Wybrane kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych^[2]^[3])

Utwory wokalne

Psalmy

Dix pseaumes de David na 4 głosy, en forme de motets avec un dialogue na 4 głosy (1564)
Dodécacorde, 12 psalmów na 2–7 głosów (1598)
Les 150 pseaumes na 4–5 głosów (1601)
Premier livre, contenant 50 pseaumes de David mis en musique na 3 głosy (1602)
Pseaumes en vers mesurez, 26 psalmów i Te Deum na 2–8 głosów (1606)
Second livre contenant 50 pseaumes de David na 3 głosy (1608)
Troisieme livre des pseaumes de David na 3 głosy (1610)

Pozostałe utwory religijne

Octonaires de la vanité etet inconstance du monde na 3–4 głosy (1606)
Missa ad placitum na 4–7 głosów (1607)
Magnificat, 2 psalmy, 3 motety i chansony na 3–7 i 10 głosów w Second livre des meslanges (1612)

Utwory świeckie

Livre de meslanges, 36 madrygałów, 26 chansons i 6 motetów na 4–8 i 10 głosów (1585)
Airs mis en musique na 4–5 głosów (1594)
Le printemps, 33 airs i 6 chansons na 2–8 głosów (1603)
Airs na 3–8 głosów (1608)
Second livre des airs na 3–8 głosów (1608)
30 chansons, 7 madrygałów i 5 airs na 4–8 głosów w Second livre des meslanges (1612)

Utwory instrumentalne

3 fantazje w Second livre des meslanges (1612)
Canzonetta na lutnię (1592)
7 utworów na lutnię (1601)

Przypisy

↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h Encyklopedia muzyki. red. Andrzej Chodkowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 485. ISBN 978-83-01-13410-5.
↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 3 Haar–Levi. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2084–2085. ISBN 978-0-02-865528-4.
↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 5. Część biograficzna klł. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1997, s. 317–318. ISBN 83-224-3303-4.

Linki zewnętrzne

Claude Le Jeune – twórczość tego autora dostępna w bibliotece cyfrowej International Music Score Library Project

[chodkowski-1] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h Encyklopedia muzyki. red. Andrzej Chodkowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 485. ISBN 978-83-01-13410-5.

[baker-2] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 3 Haar–Levi. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2084–2085. ISBN 978-0-02-865528-4.

[encmuz-3] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 5. Część biograficzna klł. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1997, s. 317–318. ISBN 83-224-3303-4.

[1]

[2]

[3]