Cynkit
 Naturalne kryształy cynkitu | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
ZnO (tlenek cynku)[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
4–5 |
| Przełam |
muszlowy[1] |
| Łupliwość |
doskonała[1] |
| Układ krystalograficzny |
heksagonalny[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
5,43–5,68 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
czerwona, czerwonożółta, czerwonobrązowa |
| Rysa |
żółtopomarańczowa, pomarańczowa |
| Połysk |
diamentowy, półżywiczny, żywiczny, woskowy, tłusty, jedwabisty, matowy, ziemisty[1] |
| Współczynnik załamania |
2,013–2,048 (jednoosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,016[1] anizotropia: słaba[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
4.AB.20[1] |
Cynkit – minerał z gromady tlenków. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich.
Nazwa nawiązuje do składu chemicznego minerału, którego głównym składnikiem jest cynk. (W. Haidinger, 1845 r.).
Charakterystyka
Właściwości
Rzadko tworzy kryształy, najczęściej spotykane mają postać słupa zakończonego piramidalnie, spotykane są też zbliźniaczenia. Najczęściej występuje w skupieniach ziarnistych, zbitych, płytkowych lub pręcikowych. Jest kruchy, przezroczysty, w świetle lampy ultrafioletowej wykazuje pomarańczową flouorescencję. Niektóre okazy wykazują też opalescencję.
Występowanie
Minerał stref kontaktowych i kontaktowo-metasomatycznych złóż cynkowych. Spotykany w zmetamorfinizowanych wapieniach wraz z willemitem i franklinitem, kalcytem, rodonitem[1]. Przypuszczalnie może powstać też jako produkt pożarów podziemnych. Powstaje też w piecach hutniczych i w rurach odprowadzających gazy piecowe.
Miejsca występowania:
- Na świecie: USA – stan New Jersey (tu spotyka się najpiękniejsze kryształy tego minerału), Hiszpania, Niemcy, Włochy Australia – Tasmania.
- W Polsce: występuje w kopalniach rud cynku w rejonie Olkusza i Tarnowskich Gór, przypuszczalnie jako produkt pożarów podziemnych.
Zastosowanie
- ważna lokalnie ruda cynku (80,3% Zn),
- bardzo cenny i poszukiwany kamień kolekcjonerski,
- niekiedy używany do wyrobu biżuterii.
Przypisy
Bibliografia
- W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski, Wyd. „Antykwa” – 1998 r.
- J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów, Videograf II Sp. z o. o – 2003 r.
- W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma-Press” 2003 r.
- J. Bauer: Przewodnik Skały i minerały, Wyd. Multico 1997 r.
Linki zewnętrzne
- cynkit na stronie Webmineral.com (ang.)
- cynkit na stronie Mindat.org (ang.)
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.