Deuteronomion

Lady Lilith Dante Gabriela Rossettiego.
Artemida Meistera der Schule von Fontainebleaua.

Deuteronomion, czyli powtórzenie – poemat filozoficzny Antoniego Langego napisany w 1902. Na poemat składają się 24 sonety (w tym wierszowany prolog i epilog, stanowiące swoistą klamrę kompozycyjną). Kilka spośród prezentowanych w poemacie wierszy znalazło się w późniejszym zbiorze autora, XXVII sonetów (1914). Z kolei sonet Ewolucja pierwotnie stanowił wstęp do Sonetów wedyckich z 1887.

Deuteronomion (deuteronomos, gr. drugie prawo) to w tradycji, powstała prawdopodobnie między 640 i 586 r. p.n.e., piąta księga Pentateuchu opisująca wędrówki Żydów i prawo nadane im przez Mojżesza[1].

Tytuły kolejno następujących po sobie sonetów to:

  • Prolog: samemu sobie,
  • I. Płanetniki,
  • II. Spowiedź,
  • III. Ul,
  • IV. Artemis,
  • V. Cor Cordium[2],
  • VI. Ewolucja,
  • VII. Logos,
  • VIII. Nirwana,
  • IX. Arfa[3],
  • X. Lilith,
  • XI. Lilla,
  • XII. Vaisseau-Fantome[4],
  • XIII. Upojenie,
  • XIV. Las,
  • XV. Jezioro[5],
  • XVI. Wyrwidąb i Waligóra,
  • XVII. Napierski,
  • XVIII. Wenedzi,
  • XIX. Atylla,
  • XX. Godzina,
  • XXI. Śmierć,
  • XXII. Palingeneza,
  • Epilog: nieznanemu Bogu

Tytuły wszystkich sonetów składających się na poemat nawiązują do wcześniejszych dzieł autora (np. sonet Płanetniki i Powieść o Płanetniku, sonet Godzina i powieść Godzina itd.); stąd zapewne podtytuł dzieła: powtórzenie, choć jednocześnie może on nawiązywać do biblijnej Księgi Powtórzonego Prawa.

Poemat jest hermetyczny i trudny w interpretacji; Lange podejmuje tematykę egzystencjalną i eschatologiczną powziętą z filozofii buddyjskiej, okultyzmu, kosmogonii a nawet Kabały czy orfizmu. Autor dopuszcza się przy tym do licznych intelektualnych i interkulturowych "zabaw" z odbiorcą oraz korzysta z symboliki, języka i terminologii na ogół obcych zwykłemu czytelnikowi. Deuteronomion pełen jest aluzji do Biblii, mitologii greckiej, pism Sanskrytu, legend starosłowiańskich oraz filozofii genezyjskiej Juliusza Słowackiego.

Motywem, który łączy wszystkie sonety jest mistyczna wędrówka poety (określanego zresztą różnie: łowcem żywych snów, sennym płanetnikiem czy znużonym duchem) przez kolejne stadia samoświadomości i duchowej wiedzy o wszechświecie.


Przypisy

  1. ↑ Deuteronomion – Encyklopedia tradycji
  2. ↑ Cor cordium, łac. "serce serc". Napis wyryty na nagrobku Percy B. Shelleya na cmentarzu protestanckim w Rzymie (1822 r.)
  3. ↑ Motyw tytułowej Arfy nawiązuje do symboliki powziętej z tragedii Juliusza Słowackiego, Lilla Weneda
  4. ↑ Vaisseau-Fantome, fr. "statek duchów", Latający Holender
  5. ↑ Najprawdopodobniej chodzi tu o jezioro Świteź
Dzieła Antoniego Langego
Poezja
Proza
Dramat
Krytyka literacka
Filozofia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya