Di Hua

Di Hua (迪化)

„Di Hua” w Zuoying w 2015 r.
Klasa	fregata rakietowa
Typ	La Fayette
Projekt	FL 3000
Historia
Stocznia	Direction des Constructions Navales, Lorient
Położenie stępki	1 lipca 1995
Wodowanie	27 listopada 1995
Republika Chińska
Wejście do służby	14 sierpnia 1997
Los okrętu	w służbie (2019)
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	standardowa: 3000 ton pełna: 3800 t
Długość	124,2 m (115 m między pionami)
Szerokość	15,4 m
Zanurzenie	5,5 m (maksymalne)
Napęd
4 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 17,08 MW (23 228 KM) 2 śruby
Prędkość	25 węzłów
Zasięg	7000 Mm przy 15 w.
Sensory
radary Decca 20V90, Triton G, Thomson-CSF DRBV-26D sonary ATAS(v)2, Sintra Spherion B
Uzbrojenie
1 działo uniwersalne kal. 76 mm 2 działka plot. kal. 40 mm (2 x I) 2 działka kal. 20 mm (2 x I) 8 pocisków rakietowych Hsiung Feng II(inne języki) (2 x IV) rakietowy system przeciwlotniczy Chaparral (1 x IV) zestaw obrony bezpośredniej Phalanx
Wyrzutnie torpedowe	6 x 324 mm (2 x III)
Wyposażenie
zintegrowany system walki Thomson-CSF TACTICOS system kierowania ogniem Castor IIC system WRE Chang Feng IV 2 wyrzutnie celów pozornych Dagaie
Wyposażenie lotnicze
1 śmigłowiec Sikorsky S-70C
Załoga	134
Multimedia w Wikimedia Commons

Di Hua (迪化) – tajwańska fregata rakietowa z przełomu XX i XXI wieku, jedna z sześciu zamówionych przez Tajwan jednostek typu La Fayette. Okręt został zwodowany 27 listopada 1995 roku w stoczni Direction des Constructions Navales w Lorient, a do służby w marynarce wojennej Republiki Chińskiej wszedł 14 sierpnia 1997 roku. Jednostka nadal znajduje się w składzie floty i ma status operacyjny (stan na 2019 rok).

 Osobny artykuł: Fregaty rakietowe typu La Fayette.

Nowatorska konstrukcja zaprojektowanych na przełomie lat 80. i 90. XX wieku francuskich fregat typu La Fayette^[a], jej podatność na modernizacje oraz możliwość instalacji różnorodnego wyposażenia spowodowały, że w 1992 roku Tajwan złożył zamówienie na sześć okrętów tego typu (przyczyniła się do tego m.in. skuteczna kampania reklamowa francuskich okrętów)^[2][3]. Priorytetem w konstrukcji fregat było jak największe obniżenie powierzchni odbicia radiolokacyjnego, co osiągnięto poprzez pochylenie burt, nadbudówki i masztów pod kątem plus lub minus 10°, ograniczenie liczby elementów konstrukcyjnych wystających poza linie okrętu, zastosowanie do budowy materiałów absorbujących fale elektromagnetyczne oraz ograniczenie emisji cieplnej, akustycznej i magnetycznej^[1][4] . Nowością we francuskim przemyśle stoczniowym była również modułowa konstrukcja okrętów, składających się z 11 sekcji, co znacznie skróciło czas budowy jednostek^[1][5]. Okręty zamówione przez Tajwan różniły się od francuskich głównie uzbrojeniem i wyposażeniem radioelektronicznym, przez co miały też większą wyporność^[6].

„Di Hua” zbudowany został w stoczni Direction des Constructions Navales (DCN) w Lorient^[4] . Stępkę okrętu położono 1 lipca 1995 roku, a zwodowany został 27 listopada 1995 roku^[7][8][b].

Okręt jest fregatą rakietową o długości całkowitej 124,2 metra (115 metrów między pionami), szerokości całkowitej 15,4 metra (13,8 metra na wodnicy) i maksymalnym zanurzeniu 5,5 metra^[4] [6]. Wyporność standardowa wynosi 3000 ton, a pełna 3800 ton^[4] [6]. Okręt napędzany jest przez cztery 12-cylindrowe silniki wysokoprężne SEMT-Pielstick 12 PA6 V280 STC o łącznej mocy 17,08 MW (23 228 KM), poruszające poprzez wały napędowe dwoma śrubami^[8][9][c]. Maksymalna prędkość jednostki wynosi 25 węzłów^[1][4] . Zasięg wynosi 7000 Mm przy prędkości 15 węzłów^[1][4] .

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składa się z umieszczonej na dziobie w wieży pojedynczej armaty uniwersalnej OTO Melara Compact kalibru 76 mm Mark 75 L/62^[4] [8]. Masa pocisku wynosi 6 kg, donośność 16 000 metrów, a szybkostrzelność 85 strz./min^[8][9]. Artylerię przeciwlotniczą stanowią dwa pojedyncze działka przeciwlotnicze Bofors kal. 40 mm L/70^[4] [6]. Obronę bezpośrednią stanowi sześciolufowy zestaw Hughes Phalanx kal. 20 mm Mark 15 Mod 2 L/76^[4] [8]. Okręt posiada też dwa pojedyncze działka kal. 20 mm^[3][8].

Na śródokręciu umieszczono dwie poczwórne wyrzutnie przeciwokrętowych pocisków rakietowych Hsiung Feng II(inne języki) Erato Mk 2 (okręt przenosi osiem rakiet)^[4] [8]. Pocisk rozwija prędkość 0,85 Ma, masa głowicy bojowej wynosi 190 kg, a maksymalny zasięg wynosi 80 km^[8][9]. Na dziobie znajduje się 4-prowadnicowa wyrzutnia pocisków przeciwlotniczych MIM-72 Chaparral, z łącznym zapasem 16 pocisków^[4] [8]. Masa głowicy bojowej wynosi 5 kg, a maksymalny zasięg 3 km^[8][9]. Okręt wyposażony jest też w umieszczone na rufie za nadbudówką dwie potrójne wyrzutnie torpedowe kal. 324 mm^[4] [8]. Torpedy Alliant Mark 46 Mod 5 mają głowicę bojową o masie 44 kg i zasięg 11 000 metrów przy prędkości 40 węzłów^[8][9].

Wyposażenie radioelektroniczne obejmuje dwa radary nawigacyjne Decca(inne języki) 20V90, radar dozoru nawodnego Triton G, radar dozoru ogólnego Thomson-CSF DRBV-26D, system kierowania ogniem Castor IIC, sonar kadłubowy Sintra Spherion B oraz sonar holowany ATAS(v)2, zintegrowany system walki Thomson-CSF TACTICOS, system walki radioelektronicznej Chang Feng IV oraz elektrooptyczną głowicę obserwacyjno-celowniczą Najir Mark 2^[4] [6]. Na okręcie zamontowano też dwie wyrzutnie celów pozornych Dagaie^[4] [6].

Wyposażenie lotnicze stanowi śmigłowiec Sikorsky S-70C, stacjonujący w umieszczonych na rufie hangarze i lądowisku, który ma zdolność startu i lądowania do stanu morza 6^[4] [8].

Załoga okrętu składa się z 15 oficerów i 119 podoficerów i marynarzy (z możliwością zabrania dodatkowych 25 osób)^[6][8][d].

Po zbudowaniu fregata odbyła rejs na Tajwan^[8][9]. „Di Hua” został przyjęty do służby w marynarce wojennej Republiki Chińskiej 14 sierpnia 1997 roku^[7][8][e]. Okręt otrzymał numer taktyczny 1206, a jego nazwa pochodzi od miasta Tihwa położonego w kontynentalnych Chinach^[4] [8]. Zgodnie z warunkami umowy okręt został dostarczony bez uzbrojenia i większości wyposażenia, którego instalacja odbyła się w Kaohsiung^[8][9]. Integracja systemów okrętowych sprawiła poważne problemy, które rozwiązano dopiero pod koniec XX wieku, a do tego czasu fregata nie osiągnęła pełnej gotowości bojowej^[3].

Na początku XXI wieku okręt (wraz z siostrzanymi fregatami „Kang Ding”, „Si Ning”, „Kun Ming”, „Wu Chang” i „Chen De”) wchodził w skład 124. dywizjonu, stacjonując w Zuoying^[8][9]. Jednostka nadal znajduje się w składzie floty i ma status operacyjny (stan na 2019 rok)^[4] .

• Maksymilian Dura. Niewidzialne okręty. Francuskie fregaty typu La Fayette. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 4/1997 (7), 1997. Magnum-X. ISSN 1426-529X. 
• Ivan Gogin: Di Hua frigates (1996-1998). Navypedia. [dostęp 2020-01-13]. (ang.).
• Łukasz Pacholski. Fregaty typu La Fayette. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 3-4/2015 (155), 2015. Magnum-X. ISSN 1426-529X. 
• Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2004-2005. London: Jane’s Information Group Ltd, 2004. ISBN 0-7106-2623-1. (ang.).
• Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2009-2010. London: Jane’s Information Group Ltd, 2009. ISBN 0-7106-2888-9. (ang.).