Dignitas

Ten artykuł dotyczy szwajcarskiej organizacji. Zobacz też: drużynę e-sportową o tej samej nazwie.

Dignitas – szwajcarska organizacja, której celem jest pomoc w samobójstwie ludziom, którzy są nieuleczalnie chorzy. Do wspomaganego samobójstwa dochodzi poprzez wypicie roztworu pentobarbitalu sodu (pochodnej kwasu barbiturowego).

Szwajcarskie prawo pozwala na wspomagane samobójstwo, kiedy pacjent jest nieuleczalnie chory^[1].

Organizacja została założona 18 maja 1998 roku przez adwokata Ludwiga Minelli^[1]. Jej siedziba początkowo znajdowała się w miejscowości Forch (kanton Zurych). W listopadzie 2007 roku została przeniesiona do Schwerzenbach, gdzie organizacja zaadaptowała budynek, w którym wcześniej istniała fabryka kabli^[2]. Pod koniec 2008 roku Minelli kupił dom w gminie Wetzikon na przedmieściach Zurychu, gdzie od grudnia 2008 roku mieści się nowa centrala organizacji^[3].

W samobójstwie wspomaganym uczestniczy trzech świadków, z których przynajmniej jeden musi być osobą nieodnoszącą korzyści spadkowych. Często jest to pielęgniarka Gabriele Frick bądź Erika Luley. Wcześniej lekarz musi zdiagnozować terminalną chorobę, a chory, który chce popełnić samobójstwo, musi podpisać oświadczenie, że dzieje się to za jego zgodą. Formalności trwają krótko^[4].

Jak powiedział Ludwig Minelli w wywiadzie udzielonym w marcu 2008 roku, organizacja pomogła popełnić samobójstwo 840 osobom, z których 60% stanowili obywatele Niemiec^[5]. W 2011 roku działacze organizacji potwierdzili pomoc w samobójstwie 144 osób^[6]. Większość ludzi przyjeżdżających do Dignitas nie planuje swojej śmierci, lecz traktuje to jako ubezpieczenie w przypadku, gdy ich choroba stanie się dla nich trudna do zniesienia^[5].

Według prezesa organizacji, Dignitas pobiera od swoich klientów 4000 euro za przygotowania i asystę w samobójstwie oraz 7000 euro w przypadku poniesienia kosztów medycznych oraz przejęcia wszystkich powinności związanych z organizacją pogrzebu, włączając w to publiczne opłaty stanowione prawem^[5]. Mimo że Dignitas jest organizacją typu non-profit, notorycznie odmawia upublicznienia swoich danych finansowych^[7].

Z uwagi na to, że większość państw świata ma dużo surowsze przepisy prawne, do szwajcarskich apartamentów prowadzonych przez Dignitas przyjeżdżają ludzie z innych krajów.

Przykładem jest pochodzący z Wielkiej Brytanii 80-letni milioner Peter Duff i jego o dziesięć lat młodsza żona Penelopa, którzy 27 lutego 2009 roku zakończyli życie w klinice prowadzonej przez organizację. Penelopa Duff od wielu lat zmagała się z ciężką chorobą nowotworową. Wkrótce u Petera także zdiagnozowano zaawansowanego raka i para zdecydowała się na wyjazd do Szwajcarii, ponieważ w Wielkiej Brytanii eutanazja jest zakazana^[8][9].

W październiku 2008 roku opinię publiczną poruszyła sprawa 23-letniego zawodnika rugby. Daniel James zdecydował się umrzeć, bo został sparaliżowany wskutek urazu kręgosłupa. Ulegając jego prośbom, rodzice zawieźli syna do Szwajcarii, gdzie zażył śmiertelną mieszankę barbituranów^[10][11].

W lipcu 2009 roku wspólnej eutanazji w szwajcarskiej klinice poddali się 85-letni Sir Edward Thomas Downes oraz jego żona Joan. Downes był jednym z najbardziej znanych brytyjskich dyrygentów. Dyrygował m.in. orkiestrą opery Covent Garden oraz Operą Australijską w Sydney. Przez 40 lat kierował też orkiestrą symfoniczną BBC. Królowa Elżbieta II uhonorowała go tytułem szlacheckim. Okolicznościami śmierci małżonków zajęła się brytyjska policja^[12][13].

57-letnia niepełnosprawna Polka była ostatnią osobą, której szwajcarskie stowarzyszenie Dignitas pomogło popełnić samobójstwo^[14].

W 2005 roku do Dignitas zgłosiła się 69-letnia Niemka, która okazała kartę zdrowia z rozpoznaniem marskości wątroby. Dokonano eutanazji. Po przeprowadzeniu sekcji zwłok okazało się, że kobieta była fizycznie zupełnie zdrowa. Cierpiała jedynie na depresję. Jej karta zdrowia, w której zapisano diagnozę o marskości wątroby, została sfałszowana. Lekarz, który pomagał w eutanazji, gdy dowiedział się o zdarzeniu, popełnił samobójstwo^[15].

W 2007 roku działanie organizacji wywołało falę oburzenia, gdy zaczęła przeprowadzać wspomagane samobójstwa w hotelach i na parkingach. Pacjenci, głównie Niemcy, wypijali śmiertelne dawki pentobarbitalu w samochodach^[3].

W listopadzie 2007 roku główna siedziba została przeniesiona do byłej fabryki kabli w strefie przemysłowej gminy Schwerzenbach, tuż obok największego domu publicznego w Szwajcarii, co wzbudziło mocny sprzeciw zarówno gminy, jak i miejscowej ludności^[2].

W 2008 roku okazało się, że organizacja pozbywa się ciał klientów, wrzucając ich prochy wraz z urnami do jeziora, choć większość z nich słono zapłaciła za godną śmierć i pogrzeb^[3].

10 grudnia 2008 roku wieczorem brytyjska telewizja Sky Real Lives TV wyemitowała film dokumentalny „Prawo do śmierci”, pokazujący, jak w szwajcarskiej klinice umiera nieuleczalnie chory Brytyjczyk Craig Ewert, który dwa lata wcześniej pojechał do Szwajcarii, aby popełnić tam samobójstwo. Film wzbudził liczne kontrowersje^[11]. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych elementów działalności szwajcarskiej organizacji jest pomoc w samobójstwie osób znajdujących się w depresji oraz psychicznie chorych. Minelli uważa, że nawet chorzy psychicznie mają prawo do samobójstwa^[4].

• Oficjalna strona organizacji