Disiarczyn potasu

Disiarczyn potasu
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

K2S2O5

Masa molowa

222,32 g/mol

Wygląd

białe kryształy lub krystaliczny proszek o zapachu SO2[1]

Identyfikacja
Numer CAS

16731-55-8

PubChem

28019

DrugBank

DB15841

Podobne związki
Inne aniony

K2S2O7

Inne kationy

Na2S2O5

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Disiarczyn potasu (pirosiarczyn potasu; E224), K2S2O5nieorganiczny związek chemiczny z grupy disiarczynów, sól niewystępującego w stanie wolnym kwasu disiarkawego (pirosiarkawego) i potasu.

Właściwości

Występuje w postaci białych kryształów lub krystalicznego proszku o zapachu dwutlenku siarki. Reaguje z kwasami z uwolnieniem tego tlenku:

K2S2O5 + 2HCl → 2KCl + 2SO2 + H2O

Na powietrzu utlenia się do siarczanu potasu, zwłaszcza w obecności wilgoci. Może zapalić się w trakcie zbyt gwałtownego rozdrabniania[1]. Dobrze rozpuszcza się w wodzie, w etanolu jest natomiast nierozpuszczalny[2].

Disiarczyn potasu dostępny komercyjnie zawiera zazwyczaj około 5% zanieczyszczeń[1].

Otrzymywanie

Disiarczyn potasu można otrzymać ogrzewając wodorosiarczyn potasu:

2KHSO3K2S2O5 + H2O

lub przez dodawanie do wodnego roztworu siarczynu potasu dwutlenku siarki[5]:

K2SO3 + SO2K2S2O5

Zastosowanie

Stosowany jest jako konserwant w piwowarstwie, winiarstwie i przemyśle owocowo-warzywnym. Znajduje zastosowanie również przy bieleniu słomy[1], w kąpielach fotograficznych i w farbiarstwie[5].

Przypisy

  1. a b c d Potassium metabisulfite, [w:] Merck Index. An Encyclopedia of Chemicals, Drugs, and Biologicals, wyd. 13, Whitehouse Station: Merck & Company, 2001, ISBN 0-911910-13-1, OCLC 224225657 (ang.).
  2. a b c d e David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-83, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
  3. a b c Disiarczyn potasu (nr P2522) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2013-02-04].
  4. Disiarczyn potasu (nr P2522) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2013-02-04]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  5. a b Encyklopedia techniki. Chemia, Władysław Gajewski (red.), wyd. 2, Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1966, s. 538, OCLC 864218327.

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya