Dobroniega Maria

Maria Dobroniega

Dobroniega Maria wg Michała Stachowicza
Księżna polska
Okres	od 1041 do 1058
Jako żona	Kazimierza I Odnowiciela
Poprzedniczka	Rycheza Lotaryńska
Następczyni	nieznana z imienia żona Bolesława Szczodrego
Dane biograficzne
Dynastia	Rurykowicze
Data urodzenia	między 1010 a 1016
Data śmierci	13 grudnia 1087
Miejsce spoczynku	Wawel
Ojciec	Włodzimierz I Wielki
Mąż	Kazimierz I Odnowiciel
Dzieci	Bolesław II Szczodry, Władysław Herman, Świętosława Swatawa, Otto
Multimedia w Wikimedia Commons

Dobroniega Maria (ur. między 1010 a 1016, zm. 13 grudnia 1087) – ruska księżniczka z dynastii Rurykowiczów, polska księżna, żona Kazimierza I Odnowiciela.

Córka Włodzimierza I Wielkiego, wielkiego księcia kijowskiego. Jej matka nie jest znana. Mogła nią być albo Anna, cesarzówna bizantyjska, albo ostatnia, nieznana z imienia żona Włodzimierza Wielkiego, która zmarła po 1018 roku. W literaturze historycznej (Aleksander Brückner, Stanisław Kętrzyński) pojawił się błędny pogląd, że była nie siostrą, ale córką Jarosława I Mądrego. Pochowana została na Wawelu, jednak jej grobowiec uległ zniszczeniu podczas budowy nowego kościoła, w czasie gdy biskupem krakowskim był Nanker^[1].

Dobroniega prawdopodobnie ok. 1041 poślubiła Kazimierza I Odnowiciela (ur. 25 VII 1016, zm. 28 XI 1058). Z tego małżeństwa miała pięcioro dzieci:

• Bolesława II Śmiałego (ur. ok. 1042, zm. 2 lub 3 kwietnia 1081 lub 1082) – księcia Polski (1058–1076), króla Polski (1076–1079),
• Władysława I Hermana (ur. ok. 1043, zm. 4 czerwca 1102) – księcia Polski (1079–1102),
• Mieszka (ur. 16 kwietnia 1045, zm. 28 stycznia 1065) – hipotetycznego księcia Kujaw od 1058,
• Świętosławę Swatawę (ur. zap. 1046–1048, zm. 1 września 1126) – żonę Wratysława II, z dynastii Przemyślidów, księcia ołomunieckiego (1055–1056, 1058–1061), księcia Czech (1061–1085) oraz króla Czech (1085–1092),
• Ottona (ur. zap. 1047 lub 1048, zm. zap. 1048) – otrzymał imię po Ottonie, księciu Szwabii; późne źródła myliły go z Ottonem I Pięknym, księciem morawskim; teorię tę obalił ostatecznie Oswald Balzer.

• Balzer O., Genealogia Piastów, wyd. II, Wydawnictwo Avalon, Kraków 2005, ISBN 83-918497-0-8, s. 160–165.
• Jasiński K., Rodowód pierwszych Piastów, Wydawnictwo Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Poznań 2004, ISBN 83-7063-409-5, s. 131–139.
• Wiszewski P., Domus Bolezlai. W poszukiwaniu tradycji dynastycznej Piastów (do około 1138 roku), Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2008, ISBN 978-83-229-2920-9, s. 518–519.