Dokos

Dokos
Ilustracja
Położenie Dokos
Kontynent

Europa

Państwo

 Grecja

Akwen

Morze Egejskie

Populacja (2011)
• liczba ludności


18[1]

Położenie na mapie Grecji
Mapa konturowa Grecji, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Dokos”
Ziemia37°19′59″N 23°19′16″E/37,333056 23,321111
Multimedia w Wikimedia Commons
Informacje w Wikipodróżach

Dokos (gr. Δοκός, tłum. na pol. „promień”[2]) – niewielka grecka wyspa położona w archipelagu Wysp Sarońskich; niedaleko Hydry, oddzielona a od Peloponezu cieśniną. Jedyne zabudowania na wyspie to latarnia morska i ruiny bizantyjskiej fortecy.

Leży w administracji zdecentralizowanej Attyka, w regionie Attyka, w jednostce regionalnej Wyspy, w gminie Hydra.

W 2011 roku wyspę zamieszkiwało 18 osób.

Geografia

Dokos należy do archipelagu Wysp Sarońskich. Wyspa położona jest niedaleko Hydry a od Peloponezu oddziela ją cieśnina. Wyspa jest skalista, z ograniczoną liczbą źródeł wody pitnej[3]. Na wyspie znajduje się latarnia morska[2] oraz ruiny bizantyjskiej fortecy z VII wieku[4][5].

Na Dokos można dostać się promem z wyspy Spetses.

Historia

Nazwa wyspy Dokos pochodzi od nazwiska armatorów z Hydry, do których wyspa należała pod koniec XVIII wieku[3]. W okresie antyku wyspa nazywana była „Aperopia”[3].

Wyspa była zamieszkana od końca neolitu, a liczba mieszkańców zwiększyła się w okresie kultury helladzkiej wraz z rozwojem handlu morskiego[3]. Z uwagi na swoje strategiczne położenie geograficzne – u wejścia do Zatoki Argolidzkiej, przy szlaku do wybrzeży Argolidy i Lakonii – w czasach wojny wyspa służyła jako forteca[3]. Podczas wojny narodowo-wyzwoleńczej w 1821 roku wyspa wykorzystywana była jako baza morska dla floty hydryckiej[3]. Po odzyskaniu niepodległości przez Grecję w 1830 roku wyspa kilkakrotnie przechodziła w posiadanie różnych rodzin hydryckich[3]. Współcześnie wyspa wykorzystywana jest do wypasu owiec[3].

Podczas gdy w 2001 roku wyspę zamieszkiwały 43 osoby, głównie prawosławni mnisi oraz pasterze owiec[2], w 2011 wyspa miała 18 mieszkańców[1].

Latarnia morska

Kamienna latarnia morska została wzniesiona na zachodnim brzegu Dokos w 1923 roku[2].

Dane techniczne

  • Wysokość wieży: 9 m[2]
  • Charakterystyka światła: przerywane, co 12 sekund światło czerwone i białe[2]
  • Zasięg nominalny światła białego: 9,7 km[2]
  • Zasięg nominalny światła czerwonego: 6,5 km[2]
  • Zmieniacz dwupozycyjny z dwoma żarówkami zasilany jest energią z czterech paneli słonecznych[2]

Archeologia podmorska

W 1975 roku u zachodnich wybrzeży Dokos Peter Throckmorton (1929–1990) odkrył na dnie morza pozostałości cargo antycznego statku[2][6][7]. Podwodne badania archeologiczne znaleziska były prowadzone przez Grecki Instytut Archeologii Podwodnej (gr. Ινστιτούτο Εναλίων Αρχαιολογικών Ερευνών) w latach 1989–92 pod kierownictwem Jeorjosa Papatanasopulosa[8][3].

Pozostałości cargo statku znajdują się na głębokości od 8 do 26 metrów[6] a ich wiek szacowany jest na ok. 2200 rok p.n.e.[2] Statek przewoził różnorodne naczynia ceramiczne, najprawdopodobniej z warsztatów w Argolidzie z przeznaczeniem dla mieszkańców okolicznych wysp[3]. Znalezisko obejmuje ponad 500 rozmaitych naczyń[3], m.in. dzbanów, amfor, mis, kubków czy naczyń typu askos[6].

Jest to najstarszy znany „wrak” statku na Morzu Egejskim[2], a według Greckiego Instytutu Archeologii Podwodnej najstarszy znany „wrak” statku na świecie[3]. Ponieważ do dziś nie odnaleziono żadnego drewna, występują wątpliwości czy znalezisko można w ogóle określać mianem wraku[6].

Przypisy

  1. ↑ a b ELSTAT: Απογραφή Πληθυσμού - Κατοικιών 2011. ΜΟΝΙΜΟΣ Πληθυσμός. [dostęp 2015-09-05]. (gr.).
  2. ↑ a b c d e f g h i j k l Elinor De Wire, Dolores Reyes-Pergioudakis: The Lighthouses of Greece. Pineapple Press Inc, 2010, s. 76. ISBN 978-1-56164-452-0. [dostęp 2015-09-05]. (ang.).
  3. ↑ a b c d e f g h i j k l Hellenic Institute of Marine Archaeology: Dokos, The oldest shipwreck in the World, 2200 BC. [dostęp 2015-09-05]. (ang.).
  4. ↑ Dana Facaros, Michael Pauls: The Greek Islands. New Holland Publishers, 2007, s. 117. ISBN 978-1-86011-325-3. [dostęp 2015-09-05]. (ang.).
  5. ↑ Florin Curta: The Edinburgh History of the Greeks, C. 500 to 1050: The Early Middle Ages. Edinburgh University Press, 2011, s. 97-98. ISBN 978-0-7486-3809-3. [dostęp 2015-09-05]. (ang.).
  6. ↑ a b c d Shelley Wachsmann: Seagoing Ships and Seamanship in the Bronze Age Levant. Texas A&M University Press, 2008, s. 205. ISBN 978-1-60344-080-6. [dostęp 2015-09-05]. (ang.).
  7. ↑ Glenn Fowler. Peter Throckmorton, Archeologist Of Ancient Shipwrecks, Dies at 61. „The New York Times”, 1990-06-11. (ang.). 
  8. ↑ Hellenic Institute of Marine Archaeology: H.I.M.A. Hellenic Institute of Marine Archaeology. [dostęp 2015-09-05]. (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya