Dolina Sławkowska

Górne partie Doliny Sławkowskiej z Granackim Stawem i Granackim Okiem

Dolina Sławkowska (słow. Slavkovská dolina, niem. Kastenbergtal, Blásytal, węg. Szekrényes-völgy, Blásy-völgy[1]) – niewielka (ok. 2,0 km długości) dolina tatrzańska położona na terenie Słowacji. Na zachodzie graniczy z Doliną Wielicką (Velická dolina), rozdziela je grań Granatów Wielickich (Granátové veže, Velické granáty), ciągnąca się od Staroleśnego Szczytu (Bradavica). Od położonej na północ od niej Doliny Staroleśnej oddzielają ją ramiona Sławkowskiego Szczytu (Slavkovský štít) od Staroleśnego Szczytu przez Warzęchowe Turnie (Skrinicové veže), Sławkowską Grań (Vareškový hrebeň), Sławkowski Szczyt.

Od południa dolina jest otwarta, jej zboczem przebiega trasa Magistrali Tatrzańskiej. Do doliny nie poprowadzono znakowanych szlaków turystycznych. Jej wnętrze skrywa w górnej części (na wysokości ok. 2033 m n.p.m.) niewielki Granacki Staw (Szontághovo pleso), a niżej wśród kosodrzewiny znajdują się małe Sławkowskie Stawki (Slavkovské plieska). Dnem doliny płynie Sławkowski Potok (Slavkovský potok), którego źródła znajdują się w jej środkowych partiach.

Turyści bywali w Dolinie Sławkowskiej przy okazji wejść na Sławkowski Szczyt prawdopodobnie już w XVII wieku, a w drugiej połowie XIX wieku już często. Zimą jako pierwszy w dolinie mógł być Miklós Szontagh senior między 1873 a 1880 rokiem lub Eduard Blásy z przewodnikiem J. Gellhofem 15 stycznia 1893 r.[2]

Dolina jest rezerwatem ścisłym i obowiązuje tu całkowity zakaz wstępu.

Szlaki turystyczne

Szlak czerwony – dolną część doliny krzyżuje znakowana czerwono Magistrala Tatrzańska na odcinku od Wielickiego Stawu do Smokowieckiego Siodełka. Czas przejścia: 2:05 h, z powrotem 2:25 h[3]

Przypisy

  1. ↑ Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. ↑ Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XIII. Litworowy Szczyt – Staroleśna Szczerbina. Warszawa: Sport i Turystyka, 1967, s. 18.
  3. ↑ Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska: Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap, 2007. ISBN 978-83-60120-88-0.

Bibliografia

  • Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.


Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya