Dom Pérignon

Ten artykuł od 2025-09 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Ten artykuł dotyczy mnicha benedyktyńskiego. Zobacz też: artykuł o marce szampana.

Dom Pierre Pérignon

Data urodzenia	1 grudnia 1638
Data śmierci	24 września 1715
Miejsce pochówku	Hautvillers
Wyznanie	katolicyzm
Kościół	rzymskokatolicki
Inkardynacja	benedyktyni
Multimedia w Wikimedia Commons

Dom Pierre Pérignon (data urodzenia różni się zależnie od źródła, najczęściej podaje się 1638, zm. 24 września 1715) – mnich zakonu benedyktynów, któremu często przypisuje się odkrycie szampana. Słynna marka szampana – Dom Pérignon jest nazwana na jego cześć.

Przypisuje się mu wypowiedź: „Chodźcie prędko, ja piję gwiazdy!”, którą miał wygłosić podczas pierwszej konsumpcji odkrytego przez siebie napoju. Jednakże cytat ten pojawił się po raz pierwszy dopiero na początku XIX w. w reklamach drukowanych przez producenta szampana Dom Pérignon. Wprawdzie dom Pierre rzeczywiście pracował nad udoskonaleniem jakości win z prowincji Szampania, lecz ani nie odkrył wina musującego, ani jako pierwszy nie wyprodukował szampana. Nowo odkryte dokumenty dowodzą, że pierwsze wina musujące były produkowane w Anglii kilkadziesiąt lat wcześniej, niż zaczęto to robić we Francji, a pomysłodawcą ich produkcji był Christopher Merret.

W czasach Dom Pierre’a Pérignona produkcja wina fermentującego w zamkniętej już butelce stanowiła ogromny problem dla winiarzy. Niekiedy spadki temperatury zatrzymywały proces przemiany cukru gronowego w alkohol. Jeśli wino zostało zabutelkowane w takim stanie, stawało się czymś w rodzaju bomby zegarowej. Działo się tak, ponieważ ponowny wzrost temperatury powodował wznowienie procesu fermentacji, podczas którego wydzielał się dwutlenek węgla, który mógł albo wypchnąć z butelki korek, albo rozsadzić ją od środka, co gorsza zapoczątkowując w składzie win reakcję łańcuchową. Znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie butelki, też znajdujące się pod działaniem ciśnienia wewnętrznego, mogły również zostać rozerwane. W skrajnym przypadku możliwa była utrata całorocznej produkcji. Pérignon starał się znaleźć sposób na powstrzymanie ponownej fermentacji.

Zapoczątkował on kilka metod produkcji używanych do dzisiaj, na przykład mieszanie surowca pochodzącego z wielu winnic. Inną wprowadzoną przez niego innowacją było ulepszone zamknięcie butelki, zabezpieczone dodatkowo metalowym oplotem, oraz wprowadzenie butelek z grubego szkła.

Podczas mieszania winogron z różnych winnic Dom Pierre Pérignon miał zwyczaj kosztować ich „na ślepo”, by nie sugerować się wyglądem a jedynie smakiem. Opis takiego postępowania w niektórych źródłach spowodował powstanie znanego, lecz błędnego przekonania, jakoby Pérignon był niewidomy.

• Wino
• Szampan
• Wino musujące