Dominik Iturrate

Błogosławiony
Dominik Iturrate
Domingo Iturrate Zubero
	prezbiter, trynitarz
	; Dominik Iturrate przed 1927 rokiem
Data i miejsce urodzenia	11 maja 1901 ; Dima, Biskajska, Hiszpania
Data i miejsce śmierci	7 kwietnia 1927 ; Belmonte, Hiszpania
Przyczyna śmierci	gruźlica
Czczony przez	Kościół katolicki
Beatyfikacja	30 października 1983; Rzym; przez Jan Paweł II
Wspomnienie	11 maja
Atrybuty	habit trynitarski
Szczególne miejsca kultu	kościół Najświętszego Odkupiciela w Algorcie
	Multimedia w Wikimedia Commons

Dominik Iturrate Zubero, właśc. Domingo Iturrate Zubero, imię zakonne Dominik od Najświętszego Sakramentu (hiszp. Domingo del Santísimo Sacramento; ur. 11 maja 1901 w Dimie, zm. 7 kwietnia 1927 w Belmonte) – hiszpański duchowny katolicki, prezbiter i zakonnik Zakonu Przenajświętszej Trójcy i Niewolników, błogosławiony Kościoła katolickiego^[1].

Życiorys

Dzieciństwo i powołanie

Urodził się 11 maja 1901 w miejscowości Dima w prowincji Biskajska, w Kraju Basków, jako najstarsze z jedenaściorga dzieci Simóna Iturrate i Maríi Zubero. Wychowywał się w rodzinie katolickiej. Według biografii zakonnej już w dzieciństwie rozwinął pobożność eucharystyczną i maryjną oraz pragnienie życia zakonnego i kapłaństwa^[1].

Pierwszą komunię przyjął w wieku dziesięciu lat. W 1914 został przyjęty do prowadzonego przez trynitarzy aspirantatu w Algorcie. W 1917 rozpoczął nowicjat, a w następnym roku złożył pierwsze śluby zakonne, przyjmując imię Dominika od Najświętszego Sakramentu^[1].

Formacja w Rzymie

W 1919 został wysłany do Rzymu, gdzie zamieszkał we wspólnocie trynitarzy przy San Carlo alle Quattro Fontane. Studiował filozofię i teologię na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Studia odbywał w latach 1919–1926, uzyskując stopnie akademickie z obu dyscyplin^[1].

23 października 1922 złożył śluby uroczyste. W życiu duchowym znajdował się pod kierownictwem o. Antonina od Wniebowzięcia. Za zgodą kierownika duchowego złożył prywatne przyrzeczenie wybierania tego, co uważał za doskonalsze, i kierowania się rozpoznawaną wolą Bożą^[1]^[2].

9 sierpnia 1925 otrzymał święcenia prezbiteratu. Kapłaństwo wiązał przede wszystkim z celebracją Eucharystii, którą rozumiał jako uczestnictwo w ofierze Chrystusa. Zamierzał podjąć działalność misyjną, jednak przełożeni planowali powierzyć mu zadania związane z formacją młodych zakonników^[1]^[2].

Choroba i śmierć

W czerwcu 1926 stwierdzono u niego zaawansowaną gruźlicę płuc. Po krótkim pobycie we Włoszech został skierowany do klasztoru trynitarzy w Belmonte w prowincji Cuenca. Chorobę przyjmował jako element realizowania powołania zakonnego i podporządkowania się woli Bożej^[1].

Zmarł 7 kwietnia 1927 w klasztorze w Belmonte, mając 25 lat. Jego szczątki zostały później przeniesione do należącego do trynitarzy kościoła Najświętszego Odkupiciela w Algorcie, gdzie są otaczane kultem^[1]^[3].

Duchowość

Duchowość Iturratego koncentrowała się na tajemnicy Trójcy Świętej, dziele odkupienia, Eucharystii oraz pobożności maryjnej. W notatkach duchowych podkreślał konieczność całkowitego i stałego podporządkowania się woli Bożej. Jego pisma obejmują notatki ascetyczne oraz listy kierowane do rodziny i współbraci^[2].

Jan Paweł II podczas beatyfikacji wskazał na jego dążenie do świętości, wierność powołaniu, trynitarną duchowość oraz rozumienie kapłaństwa jako pośrednictwa między Bogiem a ludźmi. Podkreślił także obecność pobożności maryjnej w całym życiu Iturratego^[2].

Kult i beatyfikacja

Proces beatyfikacyjny rozpoczęto po jego śmierci z inicjatywy trynitarzy. Po uznaniu heroiczności jego cnót i cudu przypisywanego jego wstawiennictwu papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym 30 października 1983. Podczas tej samej uroczystości beatyfikowani zostali również Jakub Cusmano i Jeremiasz z Wołoszczyzny^[2]^[4].

Własny kalendarz liturgiczny zakonu trynitarzy wyznacza jego wspomnienie na 11 maja, czyli rocznicę urodzenia. Obchodzone jest ono w randze wspomnienia dowolnego. W Martyrologium Rzymskim wymieniany jest pod datą 7 kwietnia jako kapłan trynitarski, który poświęcił się zbawieniu ludzi i szerzeniu chwały Trójcy Świętej^[3]^[1].

Jego imię nosi wikariat prowincjalny trynitarzy obejmujący wspólnoty zakonne w Kolumbii i Portoryko^[5].

Zobacz też

Przypisy

↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Trinitarian Saints. Order of the Most Holy Trinity and of Captives. [dostęp 2026-08-02]. (ang.).
↑ ^a ^b ^c ^d ^e Jan Paweł II: Beatificazione dei Servi di Dio Giacomo Cusmano, Domenico Iturrate Zubero e Geremia de Valacchia. Stolica Apostolska, 1983-10-30. [dostęp 2026-08-02]. (wł.).
↑ ^a ^b Liturgical calendar – Feasts. Order of the Most Holy Trinity and of Captives. [dostęp 2026-08-02]. (ang.).
↑ List of Blesseds proclaimed during the Pontificate of John Paul II. Stolica Apostolska. [dostęp 2026-08-02]. (ang.).
↑ Blessed Dominic Iturrate Provincial Vicariate. Order of the Most Holy Trinity and of Captives. [dostęp 2026-08-02]. (ang.).

Bibliografia

Manuel Fuentes: La voluntad de ser santos: beato Domingo Iturrate Zubero, Trinitario. Deusto: 1983. (hiszp.).
José Gamarra: Beato Domingo Iturrate. Rzym: Secretariado General Trinitario, 2003. (hiszp.).
José Hernández Sánchez: Espigando en el patrimonio trinitario. Rzym: Tipografia Cardoni, 2001. ISBN 88-900340-2-5. (hiszp.).

Linki zewnętrzne

[trinitari-1] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Trinitarian Saints. Order of the Most Holy Trinity and of Captives. [dostęp 2026-08-02]. (ang.).

[homilia-2] Jan Paweł II: Beatificazione dei Servi di Dio Giacomo Cusmano, Domenico Iturrate Zubero e Geremia de Valacchia. Stolica Apostolska, 1983-10-30. [dostęp 2026-08-02]. (wł.).

[kalendarz-3] Liturgical calendar – Feasts. Order of the Most Holy Trinity and of Captives. [dostęp 2026-08-02]. (ang.).

[4] List of Blesseds proclaimed during the Pontificate of John Paul II. Stolica Apostolska. [dostęp 2026-08-02]. (ang.).

[5] Blessed Dominic Iturrate Provincial Vicariate. Order of the Most Holy Trinity and of Captives. [dostęp 2026-08-02]. (ang.).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]