Durangit

Durangit
Ilustracja
Czerwone kryształy Durangitu z Nowego Meksyku
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

NaAl(AsO4)F[1]

Twardość w skali Mohsa

5–5,5[1][2]

Przełam

nierówny/nieregularny[1], muszlowy[2]

Łupliwość

niewyraźna[1], wyraźna, dobra[3][2]

Pokrój kryształu

tabliczkowy, słupkowy, izometryczny[1], piramidalny, pryzmatyczny[2]

Układ krystalograficzny

jednoskośny[1][2]

Właściwości mechaniczne

kruchy[1][2]

Gęstość

3,9–4,1 g/cm3[1]

Właściwości optyczne
Barwa

pomarańczowa i czerwona w odcieniach, brunatna[1], zielona[3][2]

Rysa

żółta[1][3]

Połysk

szklisty[1][3], matowy[2]

Współczynnik załamania

1,634–1,685 (dwuosiowy)[2]

Inne

dyspersja (optyka): silna, czasem słaba lub umiarkowana[2] dwójłomność: 0,051[2] pleochroizm: X = żółto-pomarańczowy; Y = bladożółto-pomarańczowy; Z = prawie bezbarwny[2]

Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza

8.BH.10[3]

Durangit – bardzo rzadki minerał, chemicznie arsenian sodu i glinu[4].

Nazwa pochodzi od miejsca odkrycia: kopalni cyny w stanie Durango w Meksyku[4].

Właściwości

Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Posiada zazwyczaj tabliczkowy pokrój, rzadziej słupkowy lub izometryczny. Tworzy skupienia narosłe, wrosłe i zbite[1]. Posiada szklisty połysk i żółtą rysę. Zwykle w kolorach między czerwonym a pomarańczowym. Jest minerałem kruchym i półprzezroczystym. Jest izostrukturalny z tytanitem[3]. Rozpuszczalny w kwasie siarkowym[4][3].

Występowanie

Powstaje w pogazowych pęcherzach w alkaicznych ryolitach, w złożach cyny i pegmatytach[5]. Towarzyszą mu minerały takie jak kasyteryt, hematyt, kwarc, topaz, mimetyt, tridymit, ilmenit, czy krystobalit[1][3][5].

Miejsce występowania

Pojedynczy kryształ durangitu z Meksyku

Znany z czterech miejsc na świecie[4]. Kryształy wielkości do 1,5 cm znane są z Thomas Range w Utah, natomiast najlepsze jakościowo okazy pochodzą z kopalni cyny Barranca w Durango (Meksyk), które osiągają do 3 cm[4]. Na terenie Stanów występuje także w Nowym Meksyku. Znajdywany również na terenie Kanady (Nowa Szkocja), Anglii (Kornwalia) i Rumunii[4][3][2].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m Rupert Hochleitner, Minerały, kamienie szlachetne, skały, Multico Oficyna Wydawnicza, 15 kwietnia 2022, s. 52, ISBN 978-83-7073-816-7.
  2. a b c d e f g h i j k l m Durangite [online], National Gem Lab [dostęp 2025-05-12] (ang.).
  3. a b c d e f g h i Durangite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-04-25] (ang.).
  4. a b c d e f Durangite [online], Le-comptoir-geologique [dostęp 2025-04-25].
  5. a b John W. Anthony i inni red., Durangite, 2001–2005, Mineralogical Society of America(inne języki) [dostęp 2025-05-12] (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya