Dylatacja

Dylatacjaprzekształcenie geometryczne, przeprowadzające dowolną prostą na prostą do niej równoległą. Inaczej mówiąc, jest to kolineacja, w której każda prosta jest równoległa do swojego obrazu[1.1].

Własności

  • Dwa dane odcinki i leżące na prostych równoległych, określają dokładnie jedną dylatację dla której obrazem punktu jest punkt a obrazem punktu jest punkt [1.2].
  • Odwrotność dylatacji jest dylatacją [1.3].
  • Dylatacja jest przekształceniem tożsamościowym (czyli identycznością). Dylatacja jest półobrotem, czyli symetrią środkową (dokoła środka odcinka AB). Jeżeli czworokąt jest równoległobokiem, to dylatacja jest translacją (czyli przesunięciem równoległym)[1.3].
  • Jeżeli dylatacja ma punkt stały, to obrazem prostej przechodzącej przez ten punkt jest ta sama prosta.
  • Każda dylatacja, która nie jest przesunięciem równoległym ma punkt stały, a jeśli nie jest identycznością, to jest to jedyny jej punkt stały[1.3].
  • Jeżeli punkt i jego obraz dylatacyjny nie pokrywają się (tzn. nie jest stały), to obrazem prostej jest ona sama.
  • Jeżeli dwie proste pokrywają się ze swoimi obrazami, to ich przecięcie (o ile istnieje) jest punktem stałym.

Z własności tych wynika klasyfikacja dylatacji ze względu na liczbę punktów stałych:

  • Jeżeli dylatacja ma co najmniej dwa różne punkty stałe, to jest identycznością,
  • Jeżeli dylatacja ma dokładnie jeden punkt stały, to jest jednokładnością,
  • Jeżeli dylatacja nie ma punktu stałego, to jest translacją.

Zbiór dylatacji jest grupą ze względu na ich składanie i podgrupą grupy podobieństw parzystych.

Niezmiennik definiujący grupę dylatacji:

  • kierunek wektora.

Ważniejsze niezmienniki dylatacji:

  • orientacja,
  • stosunek długości wektorów,
  • stosunek pól figur,
  • stosunek objętości figur,
  • współliniowość punktów.

Zobacz też

Przypisy

  1. H.S.M. Coxeter: Wstęp do geometrii dawnej i nowej. Warszawa: PWN, 1967.
    1. S. 212.
    2. S. 85, 212.
    3. a b c S. 85.

Bibliografia

  • H.S.M. Coxeter: Wstęp do geometrii dawnej i nowej. Warszawa: PWN, 1967.

Literatura dodatkowa

  • Marek Kordos, Lesław Włodzimierz Szczerba: Geometria dla nauczycieli. Warszawa: PWN, 1976.
  • M. Berger: Геометрия (tłum. ros.). Moskwa: Мир, 1984.
  • A.M. Комиссарук: Аффинная геометрия. Минсκ: Вышэйшая школа, 1977.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya