Długouch

Długouch
Otonycteris
W.C.H. Peters, 1859[1]
Ilustracja
Długouch pustynny (O. hemprichii)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Rząd

nietoperze

Podrząd

mroczkokształtne

Nadrodzina

Vespertilionoidea

Rodzina

mroczkowate

Podrodzina

mroczki

Plemię

gacki

Rodzaj

długouch

Typ nomenklatoryczny

Otonycteris hemprichii W.C.H. Peters, 1859

Gatunki

3 gatunki (w tym 1 wymarły) – zobacz opis w tekście

Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons

Długouch[2] (Otonycteris) – rodzaj ssaków z podrodziny mroczków (Vespertilioninae) w obrębie rodziny mroczkowatych (Vespertilionidae).

Rozmieszczenie geograficzne

Rodzaj obejmuje dwa żyjące współcześnie gatunki występujące w północnej Afryce, na Półwyspie Arabskim oraz w zachodnio-południowej i południowej Azji[3][4][5].

Morfologia

Długość ciała (bez ogona) 57–86 mm, długość ogona 40–65 mm, długość ucha 30–43,4 mm, długość tylnej stopy 9–14 mm, długość przedramienia 50–70 mm; masa ciała 18–19 g[4][6].

Systematyka

Rodzaj zdefiniował w 1859 roku niemiecki zoolog Wilhelm Peters w artykule zatytułowanym Nowe wkłady w wiedzę o nietoperzach, opublikowanym w czasopiśmie „Monatsberichte der Königlichen Preussische Akademie des Wissenschaften zu Berlin”[1]. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) długouch pustynny (O. hemprichii).

Etymologia

Otonycteris: gr. ους ous, ωτος ōtos ‘ucho’; νυκτερις nukteris, νυκτεριδος nukteridos ‘nietoperz’[7].

Podział systematyczny

Do rodzaju należą następujące występujące współcześnie gatunki[8][6][3][2]:

Grafika Gatunek Autor i rok opisu Nazwa zwyczajowa[2] Podgatunki[4][3][6] Rozmieszczenie geograficzne[4][3][6] Podstawowe wymiary[4][6][a] Status
IUCN[9]
Otonycteris hemprichii W.C.H. Peters, 1859 długouch pustynny 3 podgatunki Afryka Północna (Maroko, Algieria, Tunezja, północno-wschodni Niger, Libia, Egipt i północny Sudan), południowo-wschodnia Turcja, Lewant, środkowa i wschodnia Arabia, południowo-wschodni Irak (wstępnie) i Iran DC: 5,7–8,6 cm
DO: 4–6,4 cm
DP: 5–7 cm
MC: 18–19 g 		 LC 
Otonycteris leucophaea (Severtzov, 1873) gatunek monotypowy południowo-zachodni Kazachstan, Turkmenistan, północno-wschodni Iran, południowo-wschodni Uzbekistan, Kirgistan, Tadżykistan, północny Afganistan, północny Pakistan i północno-zachodnie Indie; zakres wysokości: do 2400 m n.p.m. DC: 7,3–7,8 cm
DO: 4,6–6,5 cm
DP: 5,7–6,4 cm
MC: brak danych 		 DD 

Kategorie IUCN:  LC  – gatunek najmniejszej troski,  DD  – gatunki o nieokreślonym stopniu zagrożenia.

Opisano również wymarły gatunek z miocenu dzisiejszej Ukrainy[10]:

Uwagi

  1. ↑ DC – długość ciała; DO – długość ogona (bez ogona); DP – długość przedramienia; MC – masa ciała

Przypisy

  1. ↑ a b W.C.H. Peters. Neue Beiträge zur Kenntniss der Chiropteren. „Monatsberichte der Königlichen Preussische Akademie des Wissenschaften zu Berlin”. Aus dem Jahre 1859, s. 223, 1860. (niem.). 
  2. ↑ a b c Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 122. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  3. ↑ a b c d C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 246. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
  4. ↑ a b c d e R. Moratelli, C. Burgin, V. Cláudio, R. Novaes, A. López-Baucells & R. Haslauer: Family Vespertilionidae (Vesper Bats). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 9: Bats. Barcelona: Lynx Edicions, 2019, s. 870–871. ISBN 978-84-16728-19-0. (ang.).
  5. ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Genus Otonycteris. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-03-05]. (ang.).
  6. ↑ a b c d e Class Mammalia. W: Lynx Nature Books: All the Mammals of the World. Barcelona: Lynx Edicions, 2023, s. 547. ISBN 978-84-16728-66-4. (ang.).
  7. ↑ T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 489, 1904. (ang.). 
  8. ↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.3) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-10-27]. (ang.).
  9. ↑ Taxonomy: Otonycteris – Genus. The IUCN Red List of Threatened Species. [dostęp 2025-10-29]. (ang.).
  10. ↑ V.V. Rosina. First Neogene Otonycteris (Chiroptera: Vespertilionidae) from Ukraine: its biostratigraphic and paleogeographic significance. „Palaeovertebrata”. 39 (1), s. 2, 2015. DOI: 10.18563/pv.39.1.e2. (ang.). 

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya