EUobserver

EUobserver
Ilustracja
Logotyp serwisu
Typ strony

internetowy serwis informacyjny

Data powstania

2000

Właściciel

Denník N / EUO BV

Rejestracja

częściowo wymagana

Wersje językowe

angielska

Strona internetowa

EUobserver – anglojęzyczny internetowy serwis informacyjny poświęcony sprawom Unii Europejskiej, założony w 2000 przez duńską dziennikarkę Lisbeth Kirk. Redakcja serwisu mieści się w Brukseli. EUobserver publikuje wiadomości, analizy, komentarze i materiały śledcze dotyczące instytucji UE, polityk publicznych, stosunków zewnętrznych Unii oraz spraw europejskich.[1]

Historia

EUobserver został założony w 2000 jako niezależne internetowe źródło informacji o sprawach europejskich.[2] Założycielka serwisu, Lisbeth Kirk, pełniła funkcję redaktorki naczelnej i kierowała stroną biznesową przedsięwzięcia do 2015.[3]

Do lutego 2026 EUobserver działał jako belgijska organizacja non profit typu ASBL. W lutym 2026 serwis został przejęty przez słowackie wydawnictwo dziennikarskie Denník N i zaczął działać jako belgijska spółka EUO BV należąca do Denník N. Według komunikatu EUobserver zmiana właścicielska miała zapewnić serwisowi zaplecze finansowe, technologiczne i subskrypcyjne przy zachowaniu niezależności redakcyjnej.[4] Reuters Institute for the Study of Journalism odnotował, że przejęcie umożliwiło subskrybentom Denník N dostęp do słowackich tłumaczeń tekstów EUobserver, a samemu EUobserver korzystanie z technologii i systemu subskrypcyjnego słowackiego wydawcy.[5]

Po zmianie właścicielskiej redaktor naczelną pozostała Elena Sánchez Nicolás, a funkcję dyrektora generalnego objął Tomáš Bella, współzałożyciel Denník N.[6]

Profil redakcyjny

EUobserver koncentruje się na słabiej relacjonowanych sprawach UE, decyzjach instytucji europejskich, politykach publicznych i debatach dotyczących Unii Europejskiej.[1] Serwis publikuje m.in. informacje bieżące, analizy, teksty opinii, materiały śledcze i podcasty.[1]

EUobserver nie jest finansowany przez instytucje Unii Europejskiej, a jego przychody pochodzą z członkostw czytelniczych, subskrypcji grupowych i reklamy. Serwis deklaruje również, że nie przyjmuje finansowania od przemysłu tytoniowego, przemysłu obronnego ani podmiotów, których wsparcie mogłoby naruszać niezależność redakcyjną.[1]

Znaczenie

EUobserver jest zaliczany do grupy anglojęzycznych mediów europejskich specjalizujących się w tematyce unijnej. Sandra Mollin w pracy Euro-English: Assessing Variety Status wskazywała EUobserver jako przykład wczesnego anglojęzycznego medium tworzonego na kontynencie europejskim z myślą o europejskiej publiczności zainteresowanej sprawami UE.[7]

W podręczniku The Government and Politics of the European Union Neill Nugent wskazywał EUobserver jako użyteczne źródło informacji o bieżących sprawach Unii Europejskiej.[8] Z kolei Georgios Terzis, omawiając badanie środowiska korespondentów w Brukseli, podawał, że w ankiecie APCO z 2008 jedna trzecia stu brukselskich dziennikarzy wskazała EUobserver jako źródło informacji o UE, co czyniło go wówczas drugim najczęściej wskazywanym źródłem po Financial Times.[9]

EUobserver bywa również omawiany w literaturze dotyczącej europejskiej sfery publicznej jako jeden z przykładów pan-europejskich mediów, obok takich projektów jak Euronews, European Voice czy VoxEurop.[10]

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ a b c d Contact & About Us. EUobserver. [dostęp 2026-07-13]. (ang.).
  2. ↑ EUobserver. VoxEurop. [dostęp 2026-07-13]. (ang.).
  3. ↑ Ryan Heath: Media moguls. Politico Europe, 2016-10-07. [dostęp 2026-07-13]. (ang.).
  4. ↑ EUobserver joins journalist-owned publisher Denník N. EUobserver, 2026-02-17. [dostęp 2026-07-13]. (ang.).
  5. ↑ Andrea Chlebcová Hečková, Simon Smith: Slovakia. Reuters Institute for the Study of Journalism, 2026-06-16. [dostęp 2026-07-13]. (ang.).
  6. ↑ Our Team and Board. EUobserver. [dostęp 2026-07-13]. (ang.).
  7. ↑ Sandra Mollin: Euro-English: Assessing Variety Status. Tübingen: Gunter Narr Verlag, 2006, s. 56. ISBN 978-3-8233-6250-0. (ang.).
  8. ↑ Neill Nugent: The Government and Politics of the European Union. Wyd. 7. Palgrave Macmillan, 2011, s. 464. ISBN 978-0-230-24118-3. (ang.).
  9. ↑ Georgios Terzis: Mapping Foreign Correspondence in Europe. Routledge, 2015, s. 27. ISBN 978-0-415-71900-1. (ang.).
  10. ↑ Multilingual democracy and public sphere: what Belgium and the EU can learn from each other. W: Dave Sinardet: Arguing about justice: Essays for Philippe Van Parijs. Presses Universitaires de Louvain, 2011, s. 312. ISBN 978-2-87463-275-4. (ang.).

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya