Edmund Oses
| Data i miejsce urodzenia |
7 września 1934 |
|---|---|
| Data śmierci |
8 maja 2020 |
| Odznaczenia | |
  
| |
Edmund Oses (ur. 7 września 1934 w Kaźmierzu, zm. 8 maja 2020) – polski pedagog specjalny, tyflopedagog, działacz turystyczny i regionalny. Odznaczony Orderem Uśmiechu.
Życiorys
Ukończył poznańską Akademię Wychowania Fizycznego (specjalność: rehabilitacja). Od 1958 był nauczycielem w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych w Owińskach. Od 1968 do 1981 pracował w administracji szkolnej zajmując się opieką nad dzieckiem i szkolnictwem specjalnym. Od 1981 do 1989 był dyrektorem owińskiego ośrodka[1], który znacząco rozbudował pod względem infrastrukturalnym[2]. Zmarł 8 maja 2020 roku[3].
Metody pracy
Podczas pracy w Owińskach wprowadzał z dziećmi niewidomymi nowatorskie w skali krajowej i międzynarodowej metody usprawniania oraz rehabilitacji wzroku dzieci niewidomych (turystyka, taniec, atletyka, turnusy usprawniające, a nawet budowa toru saneczkowego, czy założenie koła PTTK). Uważał, że bardzo ważny w pracy z dziećmi niewidzącymi jest kontakt z terenem i zadania terenowe, podbudowujące orientację, odwagę i ogólny rozwój. W 1966 Koło PTTK z Owińsk zostało uznane jako najlepsze spośród szkół specjalnych w Polsce. Wprowadzał formy turystyki górskiej, m.in. w 1965 zdobył z dziećmi zimą szczyt Pusta Wielka (1061 m n.p.m.) w Beskidzie Sądeckim, co było na owe czasy dużym osiągnięciem. Swoje działania referował w 1968 w Centrum Rehabilitacji Niewidomych w Paryżu, w ramach delegacji ministerialnej. Uznano je wówczas za prekursorskie w skali światowej. Od 1959 rozwijał z powodzeniem wśród dzieci niewidomych drużyny harcerskie[2].
Publikacje
Łącznie opublikował 30 artykułów specjalistycznych i trzy książki. Bliżej nieba z 1997 (wspomnienia z pracy z dziećmi niewidomymi[4]), jako pierwsza w kraju, wydana została dla niewidomych syntetycznym symulatorem głosu. Łzy niedowidzenia (2005, nagroda Ministerstwa Oświaty) wydano pismem punktowym[2]. Do jego twórczości regionalnej należą: tomik wierszy Pokłon tej ziemi, tomik wspomnień W cieniu kaźmierskiego kościoła oraz książka pisana gwarą szamotulską Kaźmiyrskie ściyżki[4].
Odznaczenia
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, medalem KEN, Orderem Uśmiechu (pierwszy na świecie na wniosek dzieci niewidomych i pierwszy na świecie napisany pismem punktowym[4]), medalem Labor Omnia Vincit, medalem Dobry Samarytanin, Złotą Odznaką Polskiego Związku Niewidomych i Nagrodą Specjalną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego[2].
Przypisy
- ↑ nota biograficzna do: Edmund Oses, Bliżej nieba, Księgarnia Św. Wojciecha, Poznań, 1997, ISBN 83-7015-382-8
- ↑ a b c d Fundacja Świat według Ludwika Braille'a, Edmund Oses
- ↑ Zmarł Edmund Oses [online], www.kazmierz.pl, 9 maja 2020 [dostęp 2020-12-06].
- ↑ a b c Kaźmierz.com, Edmund Oses
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.