| 1980 | |
|---|---|
| 1981 | |
| 1982 | |
| 1983 | |
| 1984 | |
| 1985 | |
| 1986 | |
| 1987 | |
| 1988 | |
| 1989 |
| 1990 | |
|---|---|
| 1991 | |
| 1992 | |
| 1993 | |
| 1994 | |
| 1995 | |
| 1996 | |
| 1997 | |
| 1998 |
|
| 1999 |
| 2000 | |
|---|---|
| 2001 | |
| 2002 | |
| 2003 | |
| 2004 | |
| 2005 | |
| 2006 | |
| 2007 | |
| 2008 | |
| 2009 |
| 2010 | |
|---|---|
| 2011 | |
| 2012 | |
| 2013 | |
| 2014 | |
| 2015 | |
| 2016 | |
| 2017 | |
| 2018 | |
| 2019 |
| 2020 | |
|---|---|
| 2021 | |
| 2022 | |
| 2023 | |
| 2024 | |
| 2025 |
Edward Albee (fot. Carl Van Vechten, 1961) | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
dramaturg |

Edward Franklin Albee (ur. 12 marca 1928[1] w Waszyngtonie, zm. 16 września 2016 w Montauk[2][3]) – amerykański dramaturg[1], który w swoich utworach wyrażał bunt skierowany przeciwko konformizmowi, a także izolacji niektórych amerykańskich środowisk intelektualnych.
Urodził się jako Edward Harvey w Waszyngtonie (lub gdzieś w Wirginii), jako syn nieznanego ojca[1] i Louise Harvey. Nie znał swoich biologicznych rodziców, a 18 dni po narodzinach został oddany do adopcji w Nowym Jorku. Adoptowany został przez Reeda A. Albee'go przedsiębiorcę teatralnego[1], syna Edwarda Franklina Albee II, multimilionera spadkobiercy Keith-Albee Vaudeville Circuit, oraz Frances Cotter, jako Edward Franklin Albee III i wychowany w Larchmont w stanie Nowy Jork, 18 mil od Manhattanu[4].
Studiował na uniwersytecie w Hartford, jednak po niespełna dwóch latach przerwał naukę i utrzymywał się z dorywczych prac[1]. W 1952 wyjechał do Włoch, gdzie podjął pierwsze próby literackie[1].
Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w 1959 roku i kilkuletniej pracy na poczcie opublikował jednoaktówkę The Zoo Story (1959, Opowiadanie o ZOO), która szybko zdobyła międzynarodowy rozgłos[1] i weszła do repertuaru teatrów na całym świecie[5]. Utwór ten, będący wyrazistym oskarżeniem konformistycznego społeczeństwa amerykańskiego, oddawał buntownicze nastroje młodego pokolenia pisarzy, a zarazem wnosił interesujące rozwiązania formalne, m.in. skrót sytuacyjny o zabarwieniu surrealistycznym[1].
Światową sławę przyniosły mu ponownie dramaty: Kto się boi Wirginii Woolf? (1962), ukazujący z wyjątkową intensywnością emocjonalną egzystencjalną pustkę małżeństwa reprezentującego środowisko amerykańskiej inteligencji akademickiej, Maleńka Alicja (1964) – moralitet o wyraźnych akcentach surrealistycznych, oraz Chwiejna równowaga (1966) nagrodzona Nagrodą Pulitzera w dziedzinie dramatu[6]. Nagrody otrzymały też Seascape (w roku 1975) oraz Three Tall Women.
Z kolei Kto się boi Wirginii Woolf? została zekranizowana, a w głównych rolach wystąpili Elizabeth Taylor i Richard Burton. Kolejne dramaty z początku lat 60., takie jak The Death of Bessie Smith (1960), The Sandbox (1960), Fam and Yam (1960), The American Dream (1961) oraz The Ballad of the Sad Café (1963, adaptacja utworu Carson McCullers), nie powtórzyły już sukcesu debiutu[1].
Tworzył jednoaktówki surrealistyczne oraz dramaty psychologiczne. W jego dziełach widać wyraźne związki z teatrem absurdu. Twórczość Albee’ego charakteryzowała się wyrazistą konstrukcją dialogów, opartych na szybkim tempie i narastającym napięciu, przy jednoczesnym wykorzystywaniu rozwiązań formalnych wywodzących się z tradycji dramatu modernistycznego[6]. W swoich utworach podejmował problematykę frustracji, rozdarcia moralnego oraz kryzysu duchowego środowisk intelektualnych w Stanach Zjednoczonych, ukazując poczucie bezradności wobec nierozwiązanych kwestii społecznych i doświadczenie marginalizacji[6]. Dramaty Albee’ego były tłumaczone na język polski m.in. przez Krystynę Jurasz-Dąmbską oraz Annę Tarn[6].
Był zdeklarowanym homoseksualistą[7].
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.