Edward Kurowski
| Data i miejsce urodzenia |
27 sierpnia 1927 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
7 sierpnia 2015 |
| Zawód, zajęcie | |
| Odznaczenia | |
Edward Kurowski (ur. 27 sierpnia 1927 r. w miejscowości Chyrów w Małopolsce Wschodniej zm. 7 sierpnia 2015 r. w Wołominie pod Warszawą) – polski prozaik.
Dzieciństwo, młodość, edukacja
Rodzicami Edwarda Kurowskiego byli kolejarz Grzegorz Kurowski i Genowefa z domu Kłos. W rodzinnym Chyrowie uczył się w szkole podstawowej aż do 1939 roku, gdy po wybuchu II wojny światowej i zajęciu Chyrowa przez wojska radzieckie wywieziono ich do obwodu swierdłowskiego na Uralu. Po nieudanej próbie ucieczki został osadzony w kołchozie pod Miczuryńskiem. Kontynuował tam naukę w Starochmielowskiej Szkole Średniej (ros. Старое Хмелевое). W 1944 wcielono go do Armii Czerwonej – służył w jednostce w Tambowie. Uzyskał skierowanie do Ludowego Wojska Polskiego i służył w 1 Samodzielnym batalionie inżynieryjno-lotniskowym w Łodzi aż do 1946, gdy został zdemobilizowany.
Po zakończeniu służby wojskowej Edward Kurowski zamieszkał razem ze swoimi rodzicami we wsi Pawłowice w gminie Skarszyn pod Wrocławiem (obecnie dzielnica Wrocławia Pawłowice). W 1947 w liceum w Trzebnicy zdał maturę i przeniósł się do Wrocławia.
W latach 1947–1951 studiował psychologię pedagogiczną na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1948–1953 był członkiem ZMP, od 1953 należał do PZPR[1].
Zmarł 7 sierpnia 2015 r. w Hospicjum Opatrzności Bożej Księży Orionistów w Wołominie pod Warszawą
Twórczość literacka
Debiutował jako prozaik w 1949 na łamach dodatku „Zwierciadło” do dziennika „Słowo Polskie”, publikując fragment powieści pod tytułem „Pankratowa Wyspa”. Od 1950 był członkiem Związku Literatów Polskich. Od 1952 współpracował z Redakcją Literacką Polskiego Radia we Wrocławiu. W 1953 opublikował swoją pierwszą powieść pod tytułem „Widawa”. Na twórczość Kurowskiego wywarły wpływ zesłanie w Rosji Radzieckiej, zainteresowanie sportem oraz odbyta przez niego w 1965 podróż do Afryki oraz w latach 1968–1969 do Chińskiej Republiki Ludowej, Demokratycznej Republiki Wietnamu i Indonezji.
Najlepszą książką Kurowskiego była balladowa powieść autobiograficzna dotycząca wojennych losów autora pod tytułem „Gdzie jest mój dom”. Kontynuacją jej jest powieść „Ptaki lecą na zachód”[2]. Obie zostały wydane w tłumaczeniach na języki rosyjski i ukraiński.
Działalność pozaliteracka i życie prywatne
W latach 1946–1951 był bokserem w klubie I-KS Ślęza Wrocław, a następnie trenerem bokserskim.
Od 1973 mieszkał w Warszawie.
Na początku lat 90. współpracował z partią Przymierze Samoobrona. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował z jej ramienia do Senatu w województwie warszawskim[3].
Od 1986 roku był żonaty z prof. Haliną Janaszek-Ivaničkovą.
Jest pochowany na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie kwatera B43 rząd 3 grób 11[4].

Nagrody i odznaczenia
- 1967 – nagroda literacka miasta Wrocławia
- 1969 – odznaczenie „Ha Long” Demokratycznej Republiki Wietnamu
- 1987 – nagroda literacka imienia Wandy Wasilewskiej przyznana przez zarząd główny TPPR
- 1970 – Srebrny Krzyż Zasługi
- 1987 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Publikacje
- Widawa, powieść, Warszawa, LSW 1953, 154 s.
- Śmierć boksera, opowiadanie, Katowice, Śląsk 1959, 49 s.
- Kroki w samotności, powieść, Łódź, Wydawnictwo Łódzkie 1960, 154 s.
- Nowa twarz Teresy, powieść, Warszawa, Iskry, 1963, 206 s.
- Nowa twarz Teresy, powieść, Warszawa, Iskry 1965, wydanie 2, 206 s.
- Opera Wrocławska 1945–1965, opracowanie Edward Kurowski, Wrocław, Opera Wrocławska 1965, 65 s.
- Nadejdzie dzień, powieść, Warszawa, Iskry 1965, 150 s.
- Olimpijczyk, powieść, Katowice, Śląsk 1965, 167 s.
- Katarzyna, powieść, Warszawa, Iskry 1967, 188 s.
- Wysokie niebo, powieść, Łódź, Wydawnictwo Łódzkie, 1970, 142 s.
- Śmierć w dżungli, powieść, Wrocław, Ossolineum 1971, 182 s.
- Rozgrzeszenie, powieść, Warszawa, Instytut Wydawniczy CRZZ 1972, 302 s.
- Powrót nad Sałdę, powieść, Warszawa, Instytut Wydawniczy CRZZ 1973, 157 s.
- Taniec z duchami przodków, reportaż z podróży do Chin, Indonezji i Wietnamu, Wrocław, Zakład Narodowy im. Ossolińskich Ossolineum, 1973, 248 s.
- Na afrykańskich wodach, powieść, Wrocław, Ossolineum 1975, 250 s.
- Prawa kontra, opowiadania: Pierwszy trening, Prawa kontra, Waga, Król nokautu, Profesor boksu, Zakochany bokser, Bokser z Pawłowic, Lewy sierpowy, Ostatnia walka, Bokserzy i chuligani, Bokser wagi ciężkiej, Etat sprzątaczki, W barze „Pod Gongiem” i Stary zawodnik, Warszawa, Sport i Turystyka 1976, 99 s.
- Gdzie jest mój dom, powieść, Warszawa, Ministerstwo Obrony Narodowej 1980, ISBN 83-11-06467-9, 219 s.
- Ptaki lecą na zachód, powieść, Warszawa, Ministerstwo Obrony Narodowej 1982, ISBN 83-11-06827-5, 271 s.
- Где твой дом? Птицы летят на Запад., wydanie rosyjskie w przekładzie Ju. Tarkij, Moskwa 1985
- Porwani w Singapurze, powieść, Łódź, Krajowa Agencja Wydawnicza 1985, ISBN 83-03-00894-3, 188 s.
- Gdzie jest mój dom. Ptaki lecą na zachód., powieści, wydanie łączne, Warszawa, Ministerstwo Obrony Narodowej 1987, ISBN 83-11-07424-0, 402 s.
- Jak być szczęśliwym, powieść, Warszawa, Wydawnictwo Spółdzielcze 1989, ISBN 83-209-0690-3, 167 s.
- Nad rzeką Tedong kwitną magnolie, powieść dla młodzieży, Warszawa, Wydawnictwo Spółdzielcze 1989, ISBN 83-209-0668-7, 111 s.
- Де мій дім? Птахи летять на захід., wydanie ukraińskie w przekładzie Є. Литвиненко, Kijów, Kijiv: Molod 1989, 397 s.
- Porwani w Singapurze, powieść, Łódź, Krajowa Agencja Wydawnicza 1990, wydanie drugie, ISBN 83-03-00894-3, 188 s.
- Zniewoleni przez Stalina. Opowieść zesłańca., wspomnienia – pamiętnik, Warszawa, Wydawnictwo Spółdzielcze 1990, ISBN 83-209-0775-6, 139 s.
- Moje życie ze Stanisławem Dygatem, powieść, Toruń, Adam Marszałek 2004, ISBN 83-7322-784-9, 121 s.
Przypisy
- ↑ Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 500. ISBN 83-223-2073-6.
- ↑ Opinia za Piotr Kuncewicz: Agonia i nadzieja ; Proza polska od 1956. T. 4. Warszawa: Graf-punkt oraz Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1994, s. 261. ISBN 83-86091-03-7.
- ↑ M.P. z 1993 r. Nr 50, poz. 471 (ISAP)
- ↑ Miejsce pochówku. [dostęp 2018-01-05].
Bibliografia
- Lesław Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939–1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.
- Jadwiga Czachowska: Współcześni polscy pisarze i badacze literatury ; słownik biobibliograficzny. Alicja Szałagan. T. 4. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1995, s. 494–495. ISBN 83-02-05444-5.
- Piotr Kuncewicz: Agonia i nadzieja ; Proza polska od 1956. T. 4. Warszawa: Graf-punkt oraz Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1994, s. 260-261. ISBN 83-86091-03-7.
- Jadwiga Czachowska: Słownik współczesnych pisarzy polskich ; Seria II. T. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977, s. 565-566.
- Jadwiga Czachowska: Słownik współczesnych pisarzy polskich ; Seria II. T. 3. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 160.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.