Edward Rajpold

Edward Rajpold

major
Data i miejsce urodzenia	15 października 1894 Łódź
Data i miejsce śmierci	4 września 1980 Łódź
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Stanowiska	dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia

Edward Rajpold (ur. 15 października 1894 w Łodzi, zm. 4 września 1980 tamże) – major piechoty Wojska Polskiego^[1].

Urodził się 15 października 1894 w Łodzi jako syn Józefa^[2]. Od 1914 był członkiem POW w Łodzi, w latach 1915–1916 ukończył szkołę podoficerską. W listopadzie 1918 był dowódcą dzielnicy POW i oficerem I Batalionu Strzelców Łódzkich. W 1919 ukończył uzupełniający kurs wojskowy i zakwalifikowany został do służby w piechocie w stopniu porucznika.

Ranny w wojnie polsko-bolszewickiej. Następnie przeniesiony do 28 pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi. W Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie ukończył kurs taktyczno-strzelecki. Od początku 1936 skierowany do pracy w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Wieluń. W 1937 został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna^[3]. W latach 1938–1939 komendant powiatowy Związku Strzeleckiego. W marcu 1939 był komendantem powiatowym Przysposobienia Wojskowego Wieluń^[4]. W okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej zajmował się organizacją wieluńskich batalionów Obrony Narodowej.

W wojnie obronnej był dowódcą batalionu ON „Wieluń II”, przeszedł szlak bojowy od Parcic do Stoczka. Dostał się do niewoli niemieckiej.

Po wyzwoleniu powrócił do kraju i podjął służbę w 17 Dywizji Piechoty wraz z awansem na majora^[5], jednak po kilku miesiącach został zwolniony. W okresie stalinowskim był więziony "za działalność antypaństwową" (1954–1956) na mocy wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie, poddawany torturom fizycznym i psychicznym. Zwolniony w 1956 po amnestii, w czerwcu 1963 został zrehabilitowany przez Sąd Wojewódzki w Łodzi^[5].

Awanse służbowe

• porucznik – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty
• kapitan – 12 kwietnia 1927 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 78 lokatą w korpusie oficerów piechoty
• major – 1945

• Krzyż Niepodległości (16 września 1931)^[6][3]
• Krzyż Walecznych (dwukrotnie)^[3]
• Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)^[7][3]

• Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932.
• Jan Książek, Związek Strzelecki w powiecie wieluńskim w latach 1921–1939, [w:] „Rocznik Wieluński” 2002, t. 2, s. 81–122.
• Narcyz Klatka, Wieluński Wrzesień 1939, Wydawnictwo Komandor, Wieluń-Gdynia 2006, ISBN 83-912842-0-4.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
• Marek Gogola, Rajpold Edward, [w:] Wieluński słownik biograficzny, tom 1 i 2 (pod redakcją Zbigniewa Szczerbika, Zdzisława Włodarczyka), Wieluń 2014, s. 249–250 (tom 2 w edycji wspólnej).